Tahimik ang hapon. Nakaluhod ako sa ibabaw ng malambot na lupa sa aking hardin, hawak ang isang maliit na gunting para sa mga paborito kong rosas. Puno ng alikabok at putik ang aking mga kamay at apron. Ito ang buhay na pinili kong ipakita—isang tahimik, simpleng maybahay na walang ibang inaatupag kundi ang mag-alaga ng mga halaman at maghintay sa pag-uwi ng kanyang asawa.

Ako si Isabella. Ang asawa kong si Julian ay kasalukuyang nasa tuktok ng mundo. Siya ang tinaguriang “Billionaire Tech Titan” ng taon, ang CEO ng Aurelius Innovations.

Ngayong gabi ang pinakamalaking Gala at Anniversary Party ng kanyang kumpanya. Inasahan kong kasama ako. Tatlong linggo akong naghanda. Ngunit kaninang umaga, malamig niyang sinabi na huwag na akong pumunta dahil “masyadong mabilis at magulo” ang gabi para sa akin.

Binuksan ko ang tablet na nakapatong sa mesa sa patio. Naka-live broadcast ang Red Carpet ng Gala. At doon, nakita ko ang sagot kung bakit niya ako tinanggal sa Guest List.

Nakatayo si Julian sa harap ng dose-dosenang kumpol ng mga camera. Suot niya ang kanyang mamahaling bespoke suit. Nakangiti siya nang napakalapad. At nakapulupot sa braso niya si Veronica—ang bata, ambisyosa, at mapang-akit niyang Chief Marketing Officer.

Itinapat ng isang reporter ang mikropono kay Julian. “Mr. Julian, nasaan po ang inyong maybahay ngayong napaka-importanteng gabi? At ano po ang masasabi niyo sa inyong magandang kasama?”

Tumawa si Julian. Isang tawang puno ng kayabangan na dumurog sa huling hibla ng respeto ko sa kanya.

“My wife?” ngisi ni Julian, nakatingin sa camera. “Isabella is a good woman, but she is too soft for my world. Mas gusto niya ang manatili sa bahay at magtanim ng mga bulaklak. Ang mundong ito ay para sa mga matatapang. At si Veronica… siya ang aking tunay na musa at partner sa pagbuo ng imperyong ito.”

Nagpalakpakan ang mga tao. Hinalikan pa ni Veronica si Julian sa pisngi sa harap ng national television. Inakala ni Julian na nakayuko ako ngayon sa hardin, umiiyak, at nagpupunas ng luha gamit ang mga kamay kong puno ng lupa.

Inakala niya na isa lamang akong anino na madaling itapon.

Ibinaba ko ang gunting. Hindi tumulo ang luha ko. Sa halip, isang malamig at mapanganib na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.

Too soft for his world? Ang hindi alam ng mapagkunwari kong asawa… ang “mundo” na pinagmamalaki niya ay pag-aari ko. Ang suit na suot niya ay binayaran ng kumpanya ko. Ang Aurelius Innovations na pinagmamalaki niya ay isa lamang maliit na sangay ng Vanguard Holdings—isang pandaigdigang korporasyon na ako mismo ang nagtayo mula sa simula.

Gumamit ako ng mga proxy at pekeng pangalan para itago ang pagkatao ko, dahil gusto kong maging isang normal na asawa. Binigyan ko siya ng posisyon bilang CEO para gumaan ang loob niya. Ginawa ko siyang hari, hindi ko inakalang ituturing niya akong basurahan.

Panahon na para paalalahanan ang hari kung sino ang nagbigay sa kanya ng korona.

Kabanata 2: Ang Pagbabago ng Anyo

Pumasok ako sa loob ng mansyon. Naghugas ako ng kamay, inalis ang alikabok ng hardin, at tinawagan ang aking Executive Assistant na si Marcus.

“Marcus,” malamig kong utos. “Prepare my car. Ipadala mo ang lahat ng dokumento. At i-inform mo ang event organizers ng Gala na ang President and Founder of Vanguard Holdings ay darating ngayong gabi.”
Ang totoong twist ng kwento ay nasa dulo—hanapin ang buong kwento sa mga komento sa ibaba.

Napatigil ang kabilang linya. Narinig ko ang mabilis na paghinga ni Marcus bago siya sumagot nang may halong pananabik, “Sa wakas, Madam. Handa na po ang lahat. Susunduin namin kayo sa loob ng sampung minuto.”

Hindi ako nag-atubili. Umakyat ako sa aking silid at binuksan ang isang sikretong vault sa likod ng aking aparador. Doon nakatago ang hindi ko kailanman isinuot sa harap ni Julian—ang Midnight Diamond Gown, isang obra maestra na gawa sa libo-libong maliliit na kristal na tila mga bituin sa kalangitan.

Isinuot ko ang aking mga dyamante. Inayos ang aking buhok sa isang matikas na bun. Ang simpleng maybahay na nakaluhod sa putikan kanina ay naglaho na. Ang humarap sa salamin ay ang babaeng kinatatakutan at rerespetuhin ng buong mundo ng negosyo.

Pagdating ng aking itim na Rolls-Royce sa tapat ng hotel, tumigil ang lahat. Ang mga bodyguard na nakasuot ng all-black ay mabilis na humawi sa mga reporter. Nang bumaba ako, hindi nila ako nakilala agad dahil sa aura ng kapangyarihan na bumabalot sa akin.

Pumasok ako sa ballroom sa gitna ng talumpati ni Julian.

“…at sa huli, ang Aurelius Innovations ay magiging numero uno sa buong mundo!” sigaw ni Julian habang hawak ang kamay ni Veronica.

“Nagkakamali ka, Julian,” malamig kong boses ang bumasag sa kaniyang huling kataga.

Napalingon ang lahat. Nanigas si Julian nang makita ako. Ang baso ng champagne sa kaniyang kamay ay muntik nang mabitawan. “I-Isabella? Anong ginagawa mo rito? At bakit ganyan ang suot mo?”

Lumapit ako sa entablado, bawat hakbang ng aking stilettos ay tila tunog ng hatol. Sumunod sa akin si Marcus at inabot ang isang itim na folder.

“Julian, sinabi mo sa national TV na ako ay ‘too soft’ para sa mundong ito,” sabi ko habang nakatitig sa kaniyang mga mata na ngayon ay puno na ng takot. “Ang hindi mo alam, ang mundong ito ay hindi iyo. Binabawi ko na ang Aurelius Innovations. Simula sa segundong ito, tinatanggal na kita bilang CEO.”

“Ano?! Nababaliw ka na ba? Ako ang may-ari ng kumpanyang ito!” tawa ni Julian, pilit na nagpapakatapang sa harap ng mga investors.

Iniharap ni Marcus ang dokumento sa malaking screen ng ballroom. Doon tumambad ang katotohanan: Vanguard Holdings owns 90% of Aurelius Innovations. Owner: Isabella Vanguard-Reyes.

Nabitawan ni Veronica ang braso ni Julian at dahan-dahang umatras. Ang mga reporters ay nagsimulang mag-unahan sa pagkuha ng litrato.

“Julian, ang suit na suot mo, ang relo mo, pati ang mansyong tinitirhan mo—lahat ‘yan ay pag-aari ko,” dagdag ko. “Pinili mo ang musa mo kaysa sa reyna mo. Ngayon, tingnan natin kung hanggang saan ang tapang ni Veronica kapag wala ka na kahit isang kusing sa bulsa mo.”

Tinangka ni Julian na lumapit sa akin, marahil para magmakaawa, pero hinarang siya ng aking mga bodyguard.

“Isabella, mahal, pag-usapan natin ‘to! Isang pagkakamali lang ‘yun!”

“Ang pagkakamali ay ang isiping mananatili akong alikabok habang ginagawa mo ang sarili mong ginto,” sabi ko habang tumatalikod. “Marcus, i-cancel ang lahat ng kaniyang credit cards. At pakisabi sa security, huling gabi na niya sa mansyon ko.”

Lumabas ako ng ballroom nang hindi lumilingon. Sa labas, ang hangin ay amoy kalayaan. Ang hardin ko ay naghihintay, pero hindi na ako magtatanim para sa kaniya. Magtatanim ako dahil ako ang may-ari ng lupa, ng kumpanya, at ng bawat bukas na darating.