HINDI SINIPOT NG GROOM ANG KANYANG BRIDE SA ARAW NG KASAL KAYA INAKALA NG LAHAT AY “RUNAWAY GROOM” ITO PERO TUMIGIL ANG MUNDO NG MGA BISITA NANG IPALABAS SA LED SCREEN ANG ISANG LIVE VIDEO MULA SA OSPITAL
HINDI SINIPOT NG GROOM ANG KANYANG BRIDE SA ARAW NG KASAL KAYA INAKALA NG LAHAT AY “RUNAWAY GROOM” ITO PERO TUMIGIL ANG MUNDO NG MGA BISITA NANG IPALABAS SA LED SCREEN ANG ISANG LIVE VIDEO MULA SA OSPITAL
Alas-kwatro na ng hapon. Ang Garden Wedding ni Jasmine ay dapat nagsimula ng alas-dos, ngunit hanggang ngayon, walang Dave na dumadating.
Ang magandang hardin na puno ng mga white roses at crystal chandeliers ay unti-unti nang nababalot ng tensyon. Ang mga bisita ay hindi na mapakali. Rinig na rinig na ang mga bulungan na parang mga bubuyog sa paligid.
“Wala na ’yan. Runaway Groom ang drama nito,” bulong ng isang ninang sa kabilang table.
“Kawawa naman si Jasmine. Imagine, ginastusan lahat tapos iiwan lang sa ere?” sagot ng isa pa.
Sa loob ng holding room, hindi na maipinta ang mukha ni Jasmine. Basag na ang kanyang makeup kakaiyak. Tinatawagan niya si Dave—isang daang beses na yata—pero cannot be reached ang cellphone nito.
“Ma’am Jas,” kabadong sabi ng Coordinator. “Kailangan na po nating mag-desisyon. Aalis na po ang ibang guests. I-cancel na po ba natin?”
Parang gumuho ang mundo ni Jasmine. Ang lalaking pinagkatiwalaan niya ng sampung taon. Ang lalaking nangako sa kanya kagabi lang na siya ang pinakamagandang mangyayari sa buhay nito. Bakit? Bakit siya nito nagawang iwan?
“Sige…” humahagulgol na sagot ni Jasmine. “Sabihin niyo sa lahat… wala nang kasal. Umuwi na sila.”
Lalabas sana ang coordinator para i-announce ang masakit na balita, nang biglang magkagulo sa labas.
Bzzt! Bzzt!
Ang malaking LED Screen sa stage, na dapat ay magpapakita ng kanilang Same Day Edit video, ay biglang nag-static. Umugong ang malakas na feedback ng sound system.
Tumahimik ang mga nagbubulong-bulungan.
Biglang lumiwanag ang screen. Hindi ito wedding video. Ito ay isang Live Video Call.
Ang background ay puti at amoy gamot. Tunog ng heart monitor ang naririnig.
Beep… Beep… Beep…
At doon, tumambad ang mukha ni Dave.
Napasinghap ang lahat. Si Jasmine ay napatakbo palabas ng holding room at napaluhod sa damuhan nang makita ang screen.
Si Dave ay nakahiga sa kama ng ospital. Ang kanyang tuxedo ay punit-punit at sunog. Ang kanyang mukha ay puno ng uling at dugo. Ang kanyang kaliwang mata ay maga at may benda ang kanyang ulo. Maraming tubo ang nakakabit sa kanya.
“D-Dave?!” sigaw ni Jasmine habang nakatingin sa screen. “Anong nangyari sa’yo?!”
Sa video, pilit iminulat ni Dave ang isa niyang mata. Hirap na hirap siyang huminga, pero nang makita niya si Jasmine sa screen ng cellphone na hawak ng nurse, ngumiti siya. Isang ngiting puno ng sakit pero puno rin ng pagmamahal.
“Hi… M-Mahal…” paos at mahinang boses ni Dave. “Happy… Happy Wedding Day.”
“Dave! Nasaan ka?! Bakit ka ganyan?!” iyak ni Jasmine.
Ang buong hardin na kanina ay puno ng mapanghusgang bulungan ay binalot ng isang nakabibinging katahimikan. Ang bawat bisita ay parang estatwang nakatingin sa malaking screen, hindi makapaniwala sa kanilang nasasaksihan.
Isang doktor ang pumasok sa frame ng video at kinausap ang mga bisita sa pamamagitan ng screen. “Ako po ang attending physician ni Mr. Dave. Pasensya na po kung nabulabog ang seremonya, pero iginiit niya na makausap ang kanyang bride bago siya ipasok sa emergency surgery.”
Doon isinalaysay ng doktor ang nangyari. Habang papunta si Dave sa kasal, nasaksihan niya ang isang malagim na aksidente—isang school bus na bumangga sa isang tanker at nagsimulang magliyab. Hindi nag-atubili si Dave. Gamit ang kanyang suot na tuxedo, pumasok siya sa nagbabagang sasakyan at isa-isang inilabas ang limang batang nakulong sa loob.
Nailigtas niya ang lahat ng bata, ngunit sa huling pagkakataon na pumasok siya para sa driver, sumabog ang tanker. Tumalsik si Dave at nagtamo ng third-degree burns at internal bleeding. Sa kabila ng kanyang kalagayan, ang tanging hinahanap niya pagdating sa ospital ay ang kanyang cellphone upang magpaliwanag kay Jasmine.
“Mahal…” muling nagsalita si Dave sa screen, habang ang mga nurse ay nagsisimula nang itulak ang kanyang kama. “Ayaw… ayaw kong isipin mo… na iniwan kita. Pinakasalan na kita sa puso ko… bago pa ako… pumunta rito.”
“Dave, lumaban ka! Please, lumaban ka!” sigaw ni Jasmine, habang ang kanyang mga kamay ay nakadikit sa malamig na LED screen, tila sinusubukang abutin ang lalaking itinuring ng lahat na duwag, ngunit isa palang bayani.
“Hihintayin kita…” bulong ni Dave bago tuluyang pumikit. “Suot mo pa rin… ang gown mo… ha?”
Namamatay ang screen. Ang live video ay naputol.
Sa gitna ng hardin, hindi umalis ang mga bisita. Sa halip na magsilayo, ang lahat—pati ang mga ninang na kanina ay nanlalait—ay lumapit kay Jasmine at nagsimulang manalangin. Ang mga bulaklak na para sana sa saya ay naging simbolo ng pag-asa.
Pagkalipas ng sampung oras na operasyon, lumabas ang doktor na may magandang balita: Ligtas na si Dave.
Makalipas ang tatlong buwan, natuloy ang kasal. Hindi sa isang marangyang hardin, kundi sa chapel ng rehabilitation center. Si Dave ay nasa wheelchair, may mga peklat sa mukha at kamay na nagsilbing medalya ng kanyang kabayanihan. Nang maglakad si Jasmine sa pasilyo, suot ang parehong gown na punong-puno ng luha noon, hindi “Runaway Groom” ang sumalubong sa kanya, kundi isang lalaking nag-alay ng buhay para sa iba, bago ito ialay sa kanya nang habambuhay.
