TAMBAY AT WALANG WORK ANG BF KO, PERO DAHIL GWAPO SIYA AT MAGALING MAGBASKETBALL SA LIGA SA BARANGAY NAMIN AY AKO NA LANG ANG BUMUHAY SA KANYA, AKO ANG WORK AT SIYA NASA BAHAY LANG. AKO LANG DIN ANG GUMAGAWA NG GAWAING BAHAY PERO PARANG NAPAPAGOD NA AKO, PERO NAISIP KO PAG BUMITAW AKO BAKA WALA NA AKONG MAKITANG TULAD NIYA KAYA KUMAKAPIT PARIN AKO HANGGANG NGAYON

Ako si Aira. At ang boyfriend ko? Si Jace. Kung titignan mo siya, mapapa-“Lord, salamat sa view” ka talaga. Jawline na pwedeng pang-hiwa ng sibuyas, matangkad, at kapag humawak na ng bola sa liga ng barangay, kulang na lang pati yung ring ay mainlove sa kanya.

Siya ang MVP Most Valuable Pogi.

​Pero sa loob ng bahay? Siya ang M.V.P. Most Valuable Pabigat.

​Heto ang daily routine namin… Ako, gigising ng 5:00 AM para magluto ng almusal, maglaba ng jersey niyang amoy-tagumpay (read: anghit), at pumasok sa trabaho.

Siya? Gigising ng 11:00 AM, hihintayin ang niluto kong lunch, at mag-eensayo ng three-point shot gamit ang lukot na papel at ang basurahan namin.

​Isang gabi, umuwi akong pagod na pagod mula sa overtime. Pagbukas ko ng pinto, tumambad sa akin ang bundok ng hugasin at si Jace na nakahiga sa sofa, nanonood ng NBA highlights.

​”Beb! Buti dumating ka na,” bungad niya sa akin habang binibigyan ako ng pamatay na ngiti.

“Paki-abot naman ng remote, malayo sa akin eh.”

​Huminga ako nang malalim.

“Jace, yung hugasin? Yung sahig? Di mo man lang nalinisan?”

​Tumayo siya, lumapit sa akin, at niyakap ako.

“Beb, sorry na. Alam mo namang kailangan kong mag-focus sa game bukas laban sa Barangay San Jose. Importante ‘to, scouted daw kami.”

​Ayan na naman siya sa “scouted” niya. Tatlong taon na siyang “scouted” pero ang tanging nag-scan lang sa kanya ay yung guard sa mall kapag may bitbit siyang backpack.

Pero dahil sa bango niya at sa dimples na ‘yan, napabili na naman ako ng chicken bucket para sa dinner niya.

​Habang nagkukuskos ako ng banyo ng alas-onse ng gabi, napaisip ako. Napapagod na ako. Para akong single mom sa isang 6-footer na sanggol.

​Kinabukasan, nanood ako ng liga. Nag-crossover si Jace, tumalon, at SWISH! Pasok ang bola! Naghiyawan ang mga babae sa bleachers.

“Ang gwapo mo, Jace! Akin ka na lang!” sigaw ng isang kolehiyala.

​Bigla akong napaatras. Teka, kung pakakawalan ko ‘to, sigurado akong may dadampot agad sa kanya.

At ang masaklap, baka mas maputi pa sa akin ang dadampot! Isang taon ko siyang pinakain ng de-lata at pinataba ang mga muscles niya, tapos iba lang ang makikinabang sa jawline niya? No way.

Sakin lahat yan si Jace! at lahat kaya kong tiisin basta pag gising ko sa umaga gwapong mukha niya ang makikita ko kahit pagod na pagod na ako.

Sabi nga nila choose your struggle, at ito ang struggle na pinili ko at least panalo naman sa visual si Jace.

Ang “Final Score” ni Aira

Isang gabi, habang naglalaba ako ng pang-limang jersey ni Jace, biglang nag-brownout. Sa dilim, narinig ko ang reklamo niya mula sa kwarto.

“Beb! Ang init! Paypayan mo naman ako, hindi ako makatulog. May game pa ako bukas!”

Doon ko naramdaman ang isang kakaibang pitik sa dibdib ko. Hindi ito dahil sa kilig, kundi dahil sa pagod. Kinuha ko ang cellphone ko at ginamit ang flashlight para tignan ang sarili ko sa salamin. Ang dating blooming na si Aira, mukha nang puyat na multo. Habang si Jace? Kahit madilim, anino pa lang niya, mukhang pang-Hollywood na.

Napagtanto ko: Si Jace ang trophy, pero ako ang nagbabayad para sa display case.

Nang sumunod na linggo, dumating ang hinihintay niyang “scout.” Isang magandang babae na may-ari ng isang malaking sports agency ang lumapit sa kanya pagkatapos ng laro. Kitang-kita ko kung paano siya nginitian ni Jace—yung ngiting tipid pero pamatay, yung ngiting ako ang bumuhay sa pamamagitan ng vitamins at skincare na binili ko.

“You have potential,” sabi ng babae kay Jace. “Pero kailangan mo ng disiplina. Gusto mo bang sumama sa training camp sa Manila? Lahat sagot ko.”

Lumingon si Jace sa akin. Akala ko magdadalawang-isip siya. Akala ko sasabihin niyang, “Sama natin si Aira, siya ang dahilan kung bakit ako nandito.”

Pero ang sagot niya? “Talaga, Ma’am? Sige po! Kelan tayo aalis?”

Ni hindi man lang niya ako tinanong. Sa sandaling iyon, parang na-foul out ako sa sarili kong laro. Lahat ng pagod, puyat, at perang ginastos ko, tila bula na naglaho. Inisip ko na kapag nawala siya, talo ako. Pero narealize ko, habang nasa akin siya, mas lalo akong liyamado sa talo.

---

Ang Paghihiganti ng MVP (Most Valuable Provider)

Kinabukasan, habang nag-eempake si Jace na parang nanalo sa lotto, hinarap ko siya.

“Jace, dalhin mo na lahat ng gamit mo. Huwag ka nang magtitira kahit isang medyas.”

“Grabe ka naman, Beb! Masyado kang emosyonal. Bibisita naman ako ‘pag sikat na ako,” biro niya habang tinititigan ang sarili sa salamin.

Ngumiti ako—yung tunay na ngiti, hindi yung pilit. “Hindi, Jace. Ang ibig kong sabihin, huling araw mo na rito. Hindi ka na babalik.”

Nagtaka siya. “Ano? Break na tayo? Akala ko ba ‘visual’ lang ang kailangan mo? Paano na ‘pag gising mo, wala nang gwapong mukha?”

“Alam mo Jace, tama ka. Gwapo ka nga. Pero sa loob ng tatlong taon, narealize ko na ang jawline mo, hindi nakakabayad ng kuryente. Ang abs mo, hindi nakakapagluto ng hapunan. At ang galing mo sa basketball? Pang-barangay lang, habang ang buhay ko, kailangan ng pang-Pro.”

Inabot ko sa kanya ang isang bill ng grocery na hindi pa bayad. “Ito ang huling ‘pasa’ ko sa’yo. I-shoot mo ‘yan sa bago mong manager.”

Lumabas si Jace, bitbit ang kanyang yabang at jersey. Naiwan ako sa bahay na tahimik. Sa unang pagkakataon, hindi ko kailangang maghugas ng plato para sa dalawang tao. Hindi ko kailangang mag-overtime para lang may pambili ng chicken bucket niya.

Humiga ako sa sofa at tumingin sa salamin. Wala na ang “view” na pamatay, pero sa wakas, nakita ko na ulit ang sarili ko.

Sabi nila, choose your struggle. Pinili ko na ang bago kong struggle: ang maging mayaman at masaya nang mag-isa. Dahil sa totoong buhay, hindi sapat na marunong mag-shoot ng bola ang partner mo—dapat marunong din siyang sumalo kapag pagod ka na.