PINILIT AKO NG PAMILYA NG ASAWA KO NA KUMAIN NG MGA TIRANG BUTO KASAMA NG MGA ASO SA LABAS NG BAHAY SA GITNA NG MALAKAS NA ULAN, DAHIL LAMANG SA ISANG MURANG REGALO. INAKALA NILANG TULUYAN NA NILA AKONG NAWAAWASAK AT NAPAHIYA. NGUNIT KINABUKASAN, ISANG KONBOY NG MGA LUXURY CARS AT ISANG HELIKOPTER ANG BUMABA SA HARAP NG KANILANG MANSYON, AT ANG LALAKING BUMABA RITO AY LUMUHOD SA HARAPAN KO./86

PINILIT AKO NG PAMILYA NG ASAWA KO NA KUMAIN NG MGA TIRANG BUTO KASAMA NG MGA ASO SA LABAS NG BAHAY SA GITNA NG MALAKAS NA ULAN, DAHIL LAMANG SA ISANG MURANG REGALO. INAKALA NILANG TULUYAN NA NILA AKONG NAWAAWASAK AT NAPAHIYA. NGUNIT KINABUKASAN, ISANG KONBOY NG MGA LUXURY CARS AT ISANG HELIKOPTER ANG BUMABA SA HARAP NG KANILANG MANSYON, AT ANG LALAKING BUMABA RITO AY LUMUHOD SA HARAPAN KO.

Ang Murang Regalo

Ako si Gabriel. Tatlong taon na kaming kasal ng asawa kong si Stella. Galing si Stella sa isang mayamang pamilya—ang mga Imperial, na kilala sa pagmamay-ari ng mga hotel at resort. Nang pakasalan ko siya, inakala kong mahal niya talaga ako. Ngunit sa paglipas ng panahon, ipinaramdam niya at ng kanyang pamilya na isa lamang akong patay-gutom na sumisira sa kanilang pangalan.

Nakatira kami sa mansyon ng kanyang mga magulang. Gabi-gabi, ako ang pinaglilinis nila ng bahay. Tiniis ko ang lahat. Ang hindi nila alam, nasa ilalim ako ng isang “Three-Year Test of Humility” na itinakda ng aking lolo, bago ko pormal na makuha ang aking posisyon bilang nag-iisang tagapagmana ng Vanguard Global Empire, ang pinakamalaking kumpanya sa Asya. Tatlong taon akong nagpanggap na mahirap, at ngayong gabi ang huling araw ng aking pagsubok.

Ngayong gabi ay ang 60th birthday ng aking biyenan na si Don Arturo. Puno ng bilyonaryong bisita ang mansyon. Nang oras na para magbigay ng regalo, nag-abot ang mga bisita ng mga susi ng kotse, ginto, at mamahaling relo.

Lumapit ako upang iabot ang aking regalo—isang kahoy na pluma (wooden pen) na mano-mano kong inukit at ginawa para sa kanya.

“Happy birthday po, Papa,” nakangiting bati ko.

Hinablot ni Don Arturo ang kahon. Nang buksan niya ito at makita ang kahoy na pluma, nanlaki ang kanyang mga mata sa galit.

“Ano ‘to?!” dumadagundong na bulyaw ni Don Arturo, itinataas ang pluma para makita ng mga nagtatawanang bisita. “Isang pirasong kahoy?! Pinagloloko mo ba ako, Gabriel?! Ang mga bisita ko ay nagreregalo ng Rolex, tapos ikaw, bibigyan mo ako ng basurang pinulot mo lang sa kalsada?!”

“P-Pa, pinaghirapan ko po ‘yan gawin…” paliwanag ko.

“Basura!” matinis na tili ng aking biyenang babae na si Doña Carmela. Walang-awang inihagis ng matanda ang pluma sa sahig at tinapakan ito! “Nakakahiya ka! Wala ka na ngang ambag sa bahay na ‘to, binabastos mo pa ang asawa ko!”

Tumingin ako kay Stella, umaasang ipagtatanggol niya ako. Ngunit umirap lamang ang asawa ko. “Nakakadiri ka, Gabriel. You ruined my dad’s birthday. Bilyonaryo ang mga bisita natin, tapos magdadala ka ng ganyan?!”

Ang Parusa sa Gitna ng Ulan

Dahil sa matinding inis, kumuha si Doña Carmela ng isang malaking bandehado na puno ng mga tirang buto ng steak, balat ng manok, at kanin mula sa pinagkainan ng mga bisita.

“Dahil asal-hayop ka, doon ka kumain sa labas kasama ng mga aso!” bulyaw ni Doña Carmela, inihahagis ang plato patungo sa pinto ng hardin. “Stella, palabasin mo ang walang kwentang asawa mo! Huwag mo siyang papasukin sa bahay ngayong gabi!”

“Naririnig mo si Mama, Gabriel? Lumabas ka na nga! Nakakasira ka ng party!” sigaw ni Stella, at itinulak niya ako papalabas ng mansyon.

Bumubuhos ang napakalakas na ulan noong gabing iyon. Kumukulog at kumikidlat. Isinara nila ang malaking glass door at ni-lock ito. Mula sa labas, nakita ko silang nagtatawanan habang pinapanood ako sa gitna ng bagyo.

Basang-basa ako, nanginginig sa lamig. Sa tabi ko, kumakain ng mga buto ang tatlong malalaking aso ng pamilya Imperial. Wala akong ginawa kundi umupo sa malamig at maputik na damuhan. Tiniis ko ang lamig. Pinatay ko ang huling patak ng pagmamahal ko kay Stella. Pumatak ang alas-dose ng hatinggabi. Tapos na ang aking tatlong taong pagsubok. Kinuha ko ang aking waterproof na cellphone at nagpadala ng isang maikling mensahe.

“I am ready.”..

Kinabukasan.

Madaling-araw pa lang ay gising na ako. Hindi dahil sa ingay—kundi dahil sa katahimikan na dala ng isang desisyon: tapos na akong magpanggap.

Habang unti-unting tumitila ang ulan, tumayo ako mula sa damuhan. Basa pa rin ang aking damit, ngunit iba na ang pakiramdam ko—parang may bigat na nawala.

Ilang minuto ang lumipas…

Isang malakas na ugong ang bumasag sa katahimikan ng mansyon.

VROOOOM… VROOOOM…

Sunod-sunod na pumasok sa driveway ang mga itim na luxury cars—Bentley, Rolls-Royce, Maybach. Kasunod nito, isang helikopter ang dahan-dahang bumaba sa harap ng hardin.

Nagkagulo sa loob ng mansyon.

“Ano ‘yan?!” sigaw ni Stella habang sumisilip sa bintana.

Lumabas si Don Arturo at Doña Carmela, halatang naguguluhan. Ang mga bisita na natulog sa guest rooms ay nagsilabasan din.

Pagbukas ng pinto ng unang sasakyan, bumaba ang mga lalaking naka-itim na suit. Sabay-sabay silang pumila.

Pagkatapos…

Isang matandang lalaki na may dignidad at presensya ang bumaba mula sa gitnang sasakyan. Diretso siyang naglakad papunta sa akin—ako na nakatayo pa rin sa damuhan, maputik at gusot.

At sa harap ng lahat…

Lumuhod siya.

“Sir Gabriel,” magalang niyang sabi, yumuko pa lalo. “We apologize for the delay. The board of Vanguard Global Empire is ready to welcome you as the Chairman.”

Parang tumigil ang mundo.

“A-Ano?!” napaatras si Stella. “Chairman?!”

Nanlaki ang mata ni Don Arturo. “Vanguard… Empire? ‘Yung pinakamalaking conglomerate sa Asya?!”

Dahan-dahan akong ngumiti.

“Tatlong taon,” mahina kong sabi. “Tatlong taon kong tiniis ang lahat… para patunayan sa sarili ko kung sino ang totoo sa paligid ko.”

Tumingin ako kay Stella.

“Akala ko mahal mo ako,” sabi ko, diretso sa kanyang mga mata. “Pero ang mahal mo… ay kung ano ang meron ako.”

Nanghina siya. “G-Gabriel… hindi ko alam…”

“Exactly,” putol ko. “Hindi mo alam. At hindi mo rin ako piniling alamin.”

Lumapit si Doña Carmela, nanginginig. “Gabriel… hijo… hindi namin sinasadya—”

“Hindi?” malamig kong tanong. “Pinakain ninyo ako sa labas… kasama ng mga aso.”

Tahimik.

Lumapit ang matandang lalaki na lumuhod kanina. Inabot niya sa akin ang isang velvet box.

Binuksan ko iyon.

Sa loob—ang kahoy na pluma.

Maingat na inayos at nirestore.

“Sir,” sabi niya, “this pen… contains a micro-engraved signature seal. It is worth more than any luxury watch given last night.”

Napatingin si Don Arturo—namutla.

“Iyon…” bulong niya. “Iyon pala…”

“Tama,” sagot ko. “Regalo ko iyon hindi dahil sa presyo… kundi dahil sa respeto.”

Tumingin ako sa kanila—isa-isa.

“Pero wala kayong ibinalik.”

Tahimik ang buong mansyon.

Lumakad ako papunta sa convoy. Bago ako sumakay, huminto ako sandali.

“From today,” sabi ko nang hindi lumilingon, “wala na kayong manugang na mahirap.”

Saglit na pause.

“Pero wala na rin kayong Gabriel.”

Sumakay ako sa sasakyan.

Unti-unting umalis ang convoy, kasabay ng pag-angat ng helikopter.

Sa likod ko…

Isang pamilyang naiwan sa katahimikan—at sa bigat ng kanilang pagkakamali.

At ako?

Ngumiti ako nang bahagya.

Sa wakas…

Ako na ulit si Gabriel.