CHINISMIS AKO NG MGA KAPITBAHAY KO NA ASWANG DAW AKO KASI DI AKO LUMALABAS NG BAHAY AT SOBRANG PUTI KO DAW NA MAPUTLA AT SA GABI LANG DAW NILA AKO NAKIKITANG LUMALABAS NG BAHAY. ANG DI NILA ALAM KAYA GABI LANG AKO LUMALABAS DAHIL TAKOT AKO UMITIM PAG NA ARAWAN AT KAYA LAGI AKO NASA BAHAY LANG DAHIL WORK FROM HOME AKO

Sino ba naman ang mag-aakalang ang pinakamalaking kontrabida sa buhay ko ay hindi ang client ko sa trabaho o ang deadline na kailangan kong habulin, kundi ang mga “Marites Council” sa tapat ng bahay namin?

​Ayon sa latest episode ng Balita sa Barangay, aswang daw ako. Oo, tama ang pagkakabasa mo. Aswang.

​Ang basehan nila?
1. ​Sobrang puti ko raw na maputla. (Hello, ito ang tawag sa skincare routine na libo-libo ang halaga, mga tita!)
2.
3. ​Hindi raw ako lumalabas ng bahay. (Work from home po ako, at ang mga meeting ko ay sa Zoom, hindi sa ilalim ng puno ng balete.)
4.
5. ​Sa gabi lang ako lumalabas. (Dahil takot akong umitim, okay? Ang UV rays ay parang mga utang ayaw kong madikitan.)
6.
​Isang gabi, bandang alas-dos ng madaling araw, naisipan kong lumabas para bumili ng instant noodles sa 7-Eleven.

Gutom na ako at kailangan ko ng caffeine fix. Pagbukas ko ng gate, narinig ko ang pamilyar na bulungan mula sa tapat.

​”Ayan na siya, dahan-dahan ang lakad,” boses ni Aling Teresita. “Nagsisimula na ‘yang maghanap ng biktima.

​Napakamot ako sa ulo. “Aling Teresita, bibili lang po ako ng pancit canton. Hindi ko po kaka!nin ang mga anak niyo, promise.”

​Pero imbes na maniwala, mas lalo silang nag-panic.

“Nakita niyo ba? Nakangisi siya! ‘Yan ang sign na gutom na siya sa lamang-loob!” sigaw ni Aling Nena.

​Napabuntong-hininga ako. Okay, game. Naisipan kong magbiro nang kaunti para naman magka-excitement ang buhay nila.

​Habang naglalakad ako pabalik galing tindahan, dinala ko ang hawak kong strawberry juice na kulay pula.

Habang naglalakad ako sa tapat ng bahay nila, huminto ako at uminom ng juice. May konting tumulo sa gilid ng labi ko.

​Dahil malamig ang gabi, kinuha ko ang moisturizing sheet mask na nilagay ko sa muka ko bago ako lumabas para fresh pag-uwi, kaya ang hitsura ko ay parang nilalang na galing sa ibang planeta maputla na may puting maskara.

​Tumingin ako sa direksyon nila at ngumiti nang malapad, sabay punas ng “dug*o” juice sa labi ko.

​”Good evening po, mga Tita! Ang sarap ng hangin, ‘no?” sabi ko gamit ang pinakamalalim na boses na kaya ko.

​Hindi na ako nakarinig ng sagot. Ang narinig ko lang ay ang sabay-sabay na pagtakbo nila papasok sa bahay nila at ang pag-lock ng pinto na parang may paparating na zombie apocalypse.

​Kinabukasan, nalaman ko na lang na nagpa-bless sila ng bahay at naglagay ng bawang sa bintana.

​Natawa na lang ako habang nag-aabang ng email mula sa client ko. Aswang, huh? Well, kung ang kapalit ng pagiging “aswang” ay ang katahimikan at walang mangungulit sa akin habang nagtatrabaho, eh ‘di sige.

​Minsan, ang skin protection at peace of mind talaga, kailangan ng konting acting para makuha.

Pero hindi doon nagtapos ang lahat. Akala ko sapat na ang bawang at asin para tantanan na nila ako, pero nag-level up ang “investigative journalism” ng mga Marites.

Isang hapon, habang masaya akong nagta-type para sa aking report, narinig ko ang malakas na kalabog sa labas ng gate. Pagtingin ko sa CCTV, nandoon ang “Big Three” ng barangay—sina Aling Teresita, Aling Nena, at ang bida-bidang si Kapitana. May dala silang krus, bote ng holy water, at—hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis—isang bundle ng sariwang buntot-pagi.

“Lumabas ka, nilalang ng kadiliman! Pakitang-gilas ka sa liwanag kung tunay kang tao!” sigaw ni Kapitana habang iwinisik ang holy water sa gate ko.

Napabuntong-hininga ako. “Sayang ang skincare ko, pero kailangan na ‘tong matapos,” bulong ko sa sarili.

Binuksan ko ang pinto nang malapad. Suot ang aking pinakamagarang silk robe at hawak ang aking mamahaling laptop, lumabas ako sa balkonahe. Tumama ang sikat ng araw sa balat ko at, sa totoo lang, muntik na akong bumalik sa loob dahil sa init, pero tiniis ko.

“Mga Tita, heto na po ako. O, tignan niyo, hindi ako naging abo,” sabi ko habang nag-iinat. “Ito po ang tinatawag na SPF 50+ at Glutathione, hindi po sumpa.”

Natigilan sila. Ibaba ni Aling Nena ang kanyang buntot-pagi.

“Eh bakit gabi ka lang lumalabas? At bakit puro delivery ang dumarating sa’yo na parang may itinatago ka?” tanong ni Aling Teresita, halatang ayaw pa ring patalo.

Iniharap ko sa kanila ang screen ng laptop ko na puno ng Excel sheets at Zoom meetings.

“Tita, ang tawag po dito ay Work From Home. Dollar po ang kinikita ko rito kaya hindi ko na kailangang magbilad sa araw para mamalengke. ‘Yung mga delivery? Iyan po ang pagkain ko dahil bawal akong umalis sa harap ng computer ng walong oras. At ‘yung puti ko? Resulta po iyan ng hindi pagkakita sa araw simula nung 2020.”

Namutawi ang katahimikan. Napakamot ng ulo si Kapitana habang si Aling Nena naman ay biglang nagkunwaring nagwawalis ng kalsada gamit ang tsinelas niya.

“Ah… eh… ganoon ba ‘yun? Akala namin kasi…” simula ni Kapitana.

“Akala niyo aswang ako? Mas nakakatakot pa po ang ‘deadline’ kaysa sa aswang, promise,” sagot ko nang may halong tawa.

Mula noon, nagbago ang ihip ng hangin sa barangay namin. Hindi na aswang ang tawag nila sa akin. Sa katunayan, naging instant “tech support” at “skincare consultant” pa ako ng mga anak nila. Tuwing gabi, imbes na takot, may mga pagkain pang iniiwan si Aling Teresita sa gate ko—pasasalamat daw dahil tinulungan ko siyang ayusin ang Facebook account niya.

Natutunan ko na sa mundo ng mga Marites, dalawa lang ang pagpipilian mo: maging biktima ng kwento nila, o gawin silang audience ng sarili mong realidad.

Ngayon, mas payapa na ang pagtatrabaho ko. At habang naglalagay ako ng night cream bago matulog, napangiti ako. Masarap maging aswang sa paningin nila—at least, walang nangangahas na mangutang sa akin dahil baka raw “makain” ko sila.