NAPILITAN AKONG MAGING KASAMBAHAY SA ISANG MANSYON ISANG ARAW BAGO ANG ISANG ENGGRANDENG KASAL NGUNIT HALOS MABALIW AKO NANG TINGNAN AKO NG BILYONARYONG GROOM DAHIL SIYA PALA ANG LALAKING NAKASAMA KO SA ISANG GABI

Ako si Ysabel, dalawampu’t tatlong (23) taong gulang. Dahil sa patung-patong na utang sa ospital para sa operasyon sa puso ng aking pitong taong gulang na kapatid, napilitan akong lunukin ang aking pride at tanggapin ang isang high-paying emergency job. Isang sikat na elite agency ang nag-alok sa akin ng trabaho bilang kasambahay sa loob ng isang linggo. Ang sahod? Isang daang libong piso (₱100,000). Ang trabaho ay sa isang napakalaking mansyon ng mga De Silva, isa sa pinakamayamang pamilya sa buong Pilipinas, na kasalukuyang naghahanda para sa “Wedding of the Year” ng kanilang nag-iisang tagapagmana.

Wala akong inaksayang panahon. Isinuot ko ang itim at puting uniporme ng maid at pumasok sa naglalakihang gate ng mansyon. Ngunit hindi ko inasahan na ang pagpasok ko sa bahay na ito ay magbubukas muli ng isang alaalang pilit ko nang ibinabaon sa aking limot.

Isang buwan na ang nakararaan, noong gabing nalaman kong kailangan ng kapatid ko ng agarang operasyon at wala akong malapitan, nagpakalasing ako sa isang maliit na bar. Doon ko nakilala ang isang estranghero na nagpakilalang “Ian”. Nakasuot lang siya ng simpleng t-shirt, ngunit may napakalalim na lungkot sa kanyang mga mata. Nag-usap kami nang buong gabi. Ibinuhos ko sa kanya ang lahat ng problema ko, at sinabi rin niyang pakiramdam niya ay nakakulong siya sa isang buhay na hindi niya ginusto. Pareho kaming wasak, pareho kaming naghahanap ng takas. Nadala kami ng matinding emosyon at kalasingan. May nangyari sa amin nang gabing iyon—isang gabing puno ng init, pag-ibig, at pag-asa. Ngunit kinaumagahan, dahil sa hiya at takot sa sarili kong kahinaan, umalis ako nang walang paalam bago pa siya magising.

Inakala kong isang panaginip na lamang iyon na hindi na mauulit pa. Ngunit sadyang napakalupit ng tadhana.

Sa mismong araw bago ang malaking kasal, inutusan ako ng head maid na dalhin ang isang mamahaling puting tuxedo sa master suite ng groom. Habilin nila na huwag akong titingin nang diretso sa mata ng “Senyorito” dahil kilala ito sa pagiging malamig, masungit, at walang sinasanto.

Nanginginig ang aking mga kamay habang karga ko ang tuxedo. Kumatok ako nang tatlong beses at dahan-dahang binuksan ang malaking pinto ng kwarto. Nakatalikod ang lalaki, walang suot na pang-itaas, at nakaharap sa malaking salamin habang may kausap sa telepono.

“I told you, cancel the honeymoon flight to Paris. I have no intention of going on a vacation with a woman I don’t love,” malamig, pamilyar, at baritonong utos ng lalaki sa kabilang linya bago niya ibinaba ang tawag.

Huminto ang pag-ikot ng mundo ko. Pamilyar na pamilyar ang boses na iyon. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko na parang sasabog.

Humarap ang lalaki.

Nanlamig ang buong katawan ko at halos mabitawan ko ang hawak kong tuxedo. Siya iyon! Ang estrangherong nakasama ko noong gabing iyon! Ang lalaking nagpakilalang “Ian” ay walang iba kundi si Tristan De Silva, dalawampu’t walong (28) taong gulang, ang bilyonaryong tagapagmana ng imperyo—at siya ang lalaking ikakasal bukas!

Nanlaki rin ang mga mata ni Tristan nang magtama ang aming paningin. Nawala ang malamig na ekspresyon sa kanyang mukha. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, napansin ang suot kong damit ng kasambahay.

“Ysabel…” garalgal at halos pabulong na sabi ni Tristan, binibigkas ang pangalang ibinulong ko sa kanya noong gabing iyon. Mabilis siyang humakbang palapit sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng matinding pananabik at gulat. “Isang buwan kitang pinahanap sa mga tauhan ko! Bakit ka umalis nang walang paalam? At bakit… bakit ganyan ang suot mo?!”

Napaatras ako, pilit na pinipigilan ang panginginig ng aking tuhod. “S-Senyorito… pasensya na po. Nagtatrabaho lang po ako rito bilang maid… Ipapabigay ko na lang po ito sa iba—”

Akmang tatakbo na ako palabas nang biglang bumukas nang malakas ang pinto ng master suite. Pumasok ang isang napakaganda ngunit matapobreng babae, suot ang isang kumikinang na designer dress. Siya si Cassandra, dalawampu’t limang (25) taong gulang, ang bilyonaryang nobya ni Tristan.

“Tristan, babe! Bakit ba ang hirap mong hagilapin? Bukas na ang kasal natin!” matinis at mayabang na bati ni Cassandra. Pagkatapos ay dumapo ang matalim niyang paningin sa akin. Tinaasan niya ako ng kilay at tinakpan ang kanyang ilong na parang nandidiri. “At sino ang babaeng ito? Bakit may hamak na maid sa loob ng kwarto mo habang wala kang damit?!”

Mabilis na umiwas ng tingin si Tristan ngunit nakita ko ang pagtaas ng tensyon sa kanyang panga. Humakbang siya para takpan ako. “She’s just… the new maid. Nagdala lang ng suit ko. Leave her alone, Cassandra.”

Ngumisi si Cassandra. Lumapit siya sa akin, tiningnan ang tuxedo na bitbit ko, at bigla niyang hinawi ang kamay ko nang napakalakas! Bumagsak sa sahig ang mamahaling damit.

“What a clumsy, stupid girl!” bulyaw ni Cassandra. “Hindi ka ba tinuruan ng ahensya niyo kung paano humawak ng gamit na milyones ang halaga?! Lumuhod ka sa sahig at punasan mo ang alikabok sa sapatos ko bilang parusa, ngayon din!”

Nakita kong akmang susugod si Tristan upang ipagtanggol ako, ngunit tiningnan ko siya sa mga mata at umiling ako, nagmamakaawa. Ayokong gumawa ng gulo. Ayokong mawalan ng trabaho dahil buhay ng kapatid ko ang nakasalalay sa isang daang libong pisong kikitain ko rito. Yumuko ako, dahan-dahang lumuhod sa sahig, at pinunasan ang sapatos ni Cassandra gamit ang aking panyo habang tahimik na tumutulo ang aking mga luha. Nakatingin lamang si Tristan, nakakuyom ang mga kamao hanggang sa pumuti ang kanyang mga buko, habang nakangisi ang kanyang demonyitang nobya.

Kinagabihan, ginanap ang isang marangyang “Pre-Wedding Dinner” sa garden ng mansyon. Habang abala ang lahat, inutusan akong maglinis ng private balcony sa ikalawang palapag. Habang nagpupunas ako ng salamin, may narinig akong pamilyar na boses ng babae sa kabilang madilim na bahagi ng balkonahe.

Si Cassandra iyon. May kausap siya sa telepono, at inilagay niya ito sa loudspeaker habang naninigarilyo.

“Kalma ka lang, mahal ko,” malambing ngunit nakakakilabot na boses ni Cassandra. “Bukas na ang kasal. Kapag naitali ko na si Tristan sa akin, mapapasakamay ko na ang isandaang porsyento ng shares ng kumpanya nila.”

“Siguraduhin mo lang, Cassandra. Nauubusan na ako ng pasensya na makita kang kasama ang lalaking ‘yon,” boses ng isang lalaki sa kabilang linya.

“Huwag kang mag-alala,” halakhak ni Cassandra na nagpatindig ng aking balahibo. “Matapos ang honeymoon namin sa Paris, ipapainom ko na sa kanya ang lason na binigay mo. Palalabasin nating inatake siya sa puso. Mabibiyuda ako bilang nag-iisang tagapagmana ng mga De Silva, at tayo na ang maghahari sa buong imperyo niya!”

Napahawak ako sa aking bibig sa matinding takot! Hindi lang siya nambababae, pinaplano niyang patayin si Tristan pagkatapos ng kasal!

Sa sobrang kaba ko, napaatras ako at nasagi ko ang isang malaking flower vase. Nabasag ito nang napakalakas!

Mabilis na lumingon si Cassandra. Nang makita niya ako, nanlilisik ang kanyang mga mata na parang isang halimaw. Ibinaba niya ang telepono at mabilis na lumapit sa akin. Bago pa ako makatakbo, sinampal niya ako nang napakalakas na ikinabagsak ko sa sahig!

“Narinig mo ang pinag-uusapan namin, maldita ka?!” nanggagalaiting sigaw ni Cassandra. Kinuha niya ang aking buhok at kinaladkad ako papasok sa isang bakanteng kwarto.

Sumigaw siya at tinawag ang kanyang sariling mga personal bodyguards.

“Ang basurang maid na ito ay ninakaw ang sampung milyong pisong (₱10 Million) diamond wedding ring ko!” pagsisinungaling ni Cassandra habang nakatingin sa akin nang malademonyo. “Hubaran niyo siya! Bugbugin niyo hanggang sa umamin, at pagkatapos ay itawag sa pulis para mabulok siya sa kulungan habambuhay! Hindi siya pwedeng makalabas nang buhay sa kwartong ito!”

Nagsimulang lumapit ang dalawang malalaking gwardiya sa akin. Umiyak ako at nagmakaawa, iniisip ang kapatid kong nasa ospital na naghihintay sa akin. Wala akong laban. Inakala kong ito na ang katapusan ng buhay ko.

Ngunit bago pa man ako mahawakan ng mga gwardiya, isang napakalakas na pagsipa ang sumira sa pinto ng kwarto!

Bumulaga si Tristan. Ang kanyang mga mata ay naglalagablab sa matinding galit, ang aura niya ay sobrang itim at nakakapanindig-balahibo.

“Tristan, babe!” mabilis na nagpanggap na umiiyak si Cassandra, pilit na niyayakap ang lalaki. “Nahuli ko ang maid na ‘to! Ninakaw niya ang singsing natin! Kailangan natin siyang ipakulong—”

Ngunit sa halip na maniwala, buong lakas na itinulak ni Tristan si Cassandra papunta sa sahig! Kinuha ni Tristan ang isang itim na tablet mula sa kanyang coat at buong yabang na inihagis ito sa mismong mukha ni Cassandra.