Bago Sumapit ang Ikatlong Taon ng Aming Annulment, Ipinahanap Ko ang Ex-Wife Ko—Pero Nang Malaman Kong May Kambal Siyang Anak na Kamukha Ko, Doon Nagsimulang Gumuho ang Buong Mundo Ko

Isang araw bago sumapit ang ikatlong taon ng annulment namin, palihim kong inutusan ang assistant ko na alamin kung nasaan na ang ex-wife ko.

Akala ko simpleng ulat lang ang matatanggap ko.

Pero isang oras pa lang ang lumipas, bumalik siya na nanginginig ang kamay.

“Sir Rafael,” sabi niya, “si Ma’am Althea… may kambal na anak.”

At ang dalawang bata raw, halos kopyang-kopya ko.

Hindi ko agad kinuha ang brown envelope na iniabot ni Nico. Nakaupo lang ako sa swivel chair ng opisina ko sa Makati, nakatingin sa makapal na salamin sa harap ko, habang ang buong lungsod ay abala sa ibaba.

“Ulitin mo,” malamig kong sabi.

Lumunok si Nico. “May kambal po siya, sir. Isang lalaki, isang babae. Dalawa’t kalahating taong gulang na ngayon.”

Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.

Dalawa’t kalahating taon.

Kung tama ang bilang…

Ibig sabihin, ipinagbubuntis na ni Althea ang mga bata noong magpa-annul kami.

Dahan-dahang inilapag ni Nico ang litrato sa mesa.

Nasa isang park sa Cebu ang kuha. Sa ilalim ng malalaking puno, may babaeng nagtutulak ng double stroller. Payat siya kaysa dati. Mas maikli na ang buhok. Simple ang damit, pero kahit nakatalikod nang kaunti, nakilala ko agad siya.

Althea Mercado.

Ang babaeng pinakasalan ko.

Ang babaeng hinayaan kong umalis nang hindi man lang nililingon.

Hindi ko pa rin ginalaw ang litrato.

“Nasa Cebu siya?” tanong ko.

“Opo, sir. Umalis siya sa Maynila noong hapon ng araw na lumabas ang final decision ng annulment ninyo.”

Napapikit ako.

Naalala ko ang araw na iyon.

Paglabas namin ng courthouse, sinabi lang niya, “Paalam, Rafael.”

Ako naman, diretso sa kotse. May merger meeting ako noon. Hindi ko siya tinanong kung saan siya pupunta. Hindi ko rin napansin na nanginginig ang kamay niya habang hawak ang maliit niyang maleta.

Akala ko babalik siya.

Akala ko tulad ng dati, magtatampo lang siya, maghihintay, at ako ang susuyo kapag may oras na.

Pero hindi na siya bumalik.

“Kailan ipinanganak ang kambal?” tanong ko.

“Anim na buwan matapos ang annulment, sir. Sa Cebu Doctors’ Hospital. Nauna ang lalaki, sumunod ang babae.”

Naramdaman kong nanigas ang mga daliri ko.

Anim na buwan.

Noon ko naalala ang mga araw bago kami naghiwalay.

Madalas siyang nasusuka tuwing umaga. Sabi ko baka acid lang. Gusto niyang magpatingin, pero ang sagot ko, “Busy ako, Althea. Kaya mo na ’yan.”

Minsan, lumabas siya sa banyo na hawak ang pregnancy test. Tumatawag ako sa client. Sininyasan ko lang siyang lumabas muna.

Hindi ko na siya binalikan.

Pagkatapos noon, dumating ang nanay ko, si Doña Carmen. Sinisi niya si Althea dahil dalawang taon na raw kaming kasal pero wala pa kaming anak. Pinainom niya ng kung anu-anong herbal medicine. Araw-araw, tatlong tasang mapait na sabaw.

Umiiyak si Althea habang umiinom.

Pero ni minsan, hindi ko tinanong kung bakit.

“Sir?” mahinang tawag ni Nico. “Ipagpapatuloy ko po ba ang imbestigasyon?”

Binuksan ko ang envelope.

May mas malinaw na larawan ng dalawang bata.

Ang babae, bilugan ang pisngi, matangos ang ilong, may kurbadang labi na eksaktong gaya ng sa akin noong bata ako.

Ang lalaki naman, seryoso ang tingin kahit sanggol pa lang sa kuha, parang ako sa lumang family portrait namin.

“Lahat,” sabi ko. “Gusto kong malaman ang lahat. Saan siya nakatira, anong trabaho niya, sino ang mga kasama niya, kung may asawa na siya…”

Tumango si Nico.

“At Nico,” dagdag ko, “huwag na huwag itong malalaman ng nanay ko.”

Alam ko ang gagawin ni Mama kapag nalaman niyang may apo siya.

Pupunta siya sa Cebu.

Aagawin niya ang mga bata.

At dudurugin niya ulit si Althea tulad ng ginawa niya noon.

Pagkaalis ni Nico, kinuha ko ang phone ko. Tatlong taon kong hindi tinawagan ang numero ni Althea.

Pinindot ko ang call.

Tumunog.

Minsan.

Dalawang beses.

Tatlo.

Hanggang may sumagot.

“Hello?”

Boses lalaki.

Nanigas ang panga ko. “Hinahanap ko si Althea Mercado.”

“Sino ito?”

“Ako ang dating asawa niya.”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos, tumawa ang lalaki. “Dating asawa?”

Bumigat ang boses niya.

“Wrong number ka. Telepono ito ng asawa ko.”

Pinatay niya ang tawag.

Muli akong tumawag.

Naka-off na ang phone.

Tumayo ako agad, kinuha ang coat ko, at lumabas ng opisina.

“Sir, saan po kayo pupunta?” tanong ng secretary ko.

“Cebu.”

“Pero may dinner po kayo mamaya—”

“Kanselahin lahat.”

Habang nasa elevator, dumating ang text ni Nico.

“Sir, may nahanap pa po kami. Ang bahay ni Ma’am Althea sa Cebu, nakapangalan sa kanya. Binayaran ng cash. Halaga: forty-two million pesos.”

Forty-two million.

Tumigil ako sa gitna ng lobby.

Noong annulment, nag-iwan ako sa kanya ng condo at limang milyong piso. Pero kahit ibenta niya iyon, hindi sapat para bumili ng bahay na ganoon kamahal at bumuhay ng dalawang anak nang mag-isa sa loob ng tatlong taon.

Saan niya kinuha ang ganoong pera?

Kinagabihan, lumipad ako papuntang Cebu.

Hindi ako natulog.

Kinabukasan ng umaga, nakatayo ako sa harap ng isang tahimik na bahay sa Maria Luisa Estate Park. Puting gate. Malinis na hardin. May maliit na bisikletang pambata sa gilid.

Kakatok na sana ako nang bumukas ang gate.

Isang batang babae ang lumabas, hawak ang teddy bear.

Tumingala siya sa akin.

At sa isang iglap, nakita ko ang sarili kong mukha sa mga mata niya.

“Mama!” sigaw niya papasok ng bahay.

“Bakit kamukha ko po ang lalaking ito?”

Bago man lang ako nakagalaw, mabilis na lumabas ng pinto ang isang lalaki—ang lalaking nakasagot ng telepono kagabi. Matangkad, nakasalamin, at nakasuot ng simpleng polo shirt.

Nang makita niya ako, agad niyang hinila ang batang babae sa likod niya at malamig akong tinitigan.

“Rafael Monteclaro,” maawtoridad niyang sabi.

“Sino ka?” galit kong tanong habang pilit na sumisilip sa likod niya. “Nasaan si Althea? Nasaan ang mga anak ko?”

“Anak mo?” Tumawa siya nang pait. “Pagkatapos mong ipagpalit ang asawa mo sa kumpanya mo? Pagkatapos mong hayaang tapak-tapakan siya ng ina mo? Ngayon kakausapin mo kami tungkol sa ‘mga anak mo’?”

“Lalaki ako sa buhay ni Althea ngayon, Rafael. Ako si Dr. Julian Cruz. At ako ang tumayong ama ng mga batang ‘yan habang nagpapakasaya ka sa Maynila.”

Bago pa ako makalapit, lumabas si Althea.

Bahagya siyang napatigil nang magtama ang aming mga mata. Walang galit sa kanyang mukha. Mas masakit—puro kawalan ng pakiramdam at lamig.

“Rafael,” mahinahon niyang sabi, na para bang isang lumang kakilala lang ang nakatayo sa harap ng pinto niya. “Anong ginagawa mo rito?”

“Althea…” nanginginig ang boses ko. “Ang kambal… bakit hindi mo sinabi sa akin? Bakit itinago mo ang mga anak ko?”

Lumapit si Althea sa tabi ni Julian, hawak sa kabilang kamay ang isa pang bata—ang batang lalaki na kopyang-kopya ang aking mukha.

“Hindi ko itinago ang mga bata, Rafael,” sagot ni Althea. “Tinalikuran mo kami. Naalala mo ba ang araw bago tayo nagpa-annul? Sinubukan kong sabihin sa ‘yo. Hawak ko ang pregnancy test. Pero sinabi mo, ‘Busy ako, Althea. Kaya mo na ’yan.’ Kaya ginawa ko ang sinabi mo. Kinaya ko nang mag-isa.”

Naramdaman ko ang panlalamig ng buo kong katawan. Ang bawat salitang binitawan niya ay parang pison na dumudurog sa dibdib ko.

“Pero ang pera…” nauutal kong tanong, naaalala ang natanggap kong ulat. “Saan ka kumuha ng 42 million para sa bahay na ‘to? Paano ka nabuhay?”

Dito na napangiti si Althea—isang ngiting puno ng pait.

“Akala mo ba wala akong kakayahan dahil palagi akong nakayuko sa harap ng pamilya mo?” sabi niya. “Bago mo ako ginawang bahay-panloob na asawa, isa akong licensed software architect. Ang software program na binuo ko bago pa tayo ikasal—ang program na ayaw mong pansinin dahil sabi mo ‘walang kwenta’—ay binili ng isang tech giant mula sa U.S. tatlong buwan matapos tayong mag-annul.”

Tumulo ang luha sa aking mga mata.

Hindi lang pala mga anak ko ang nawala sa akin. Ang babaeng itinuring naming walang kakayahan ng aking ina ay isang napakatalinong tao na hindi ko man lang binigyan ng pagkakataong lumipad.

“Althea, pakiusap…” pumatak ang luhod ko sa semento ng kanyang bakuran. Lumuhod ang isang Rafael Monteclaro—ang CEO na walang pinalalagpas na negosyo, ang lalaking kailanman ay hindi yumuko kanino man.

“Patawarin mo ako… Gagawin ko ang lahat. Isusuko ko ang kumpanya, iiwan ko ang Maynila, baguhin natin ang lahat. Pakiusap, hayaan mo akong maging ama sa mga anak natin.”

Lumapit si Althea at yumuko nang bahagya sa harap ko.

“Huli na ang lahat, Rafael,” pabulong niyang sabi. “Ang mga bata ay may ama na—isang lalaking pumasok sa buhay namin noong wala akong kakampi, noong nag-aagaw-buhay ako sa delivery room habang ikaw ay nasa isang business party.”

Tumingin siya kay Julian, na marahang humawak sa kanyang balikat, bago muling tumingin sa akin.

“Legal nang inaampon ni Julian ang kambal. At sa susunod na buwan, ikakasal na kami. Pakiusap, umalis ka na. At huwag ka nang babalik kailanman.”

Hinatid ako ng mga tingin ng dalawang bata habang isinasara ni Julian ang gate.

Naiwan akong nakaluhod sa gilid ng kalsada sa gitna ng sikat ng araw sa Cebu, hawak ang larawan ng dalawang batang kailanman ay hindi ko matatawag na akin. Gumuho ang buo kong mundo—hindi dahil sa inagaw sila sa akin, kundi dahil ako mismo ang nagtapon sa kanila noong mga oras na pinaka-kailangan nila ako.