Akala ni Gabriel, Maghihintay Pa Rin Ako Habang Inuuna Niya si Hannah—Pero Nang Dumating sa Opisina Niya ang Wedding Invitation Ko, Nanlaki ang Kanyang Mata sa Pangalan ng Lalaking Pakakasalan Ko sa October 5
“Bianca, aabutan ko pa ba ang araw na magkakaanak ka?”
Iyon ang tanong ni Lola sa akin sa harap ng halos tatlumpung kamag-anak habang kumakain kami sa isang private function room sa Makati.
Hindi man lang ako kumurap.
“Malapit na po, Lola. Sa ikalima ng susunod na buwan ang kasal ko.”
Biglang nabuhay ang buong mesa.
May pumalakpak.
May napasigaw ng, “Sa wakas!”
At halos sabay-sabay na lumingon ang lahat kay Gabriel Villareal, ang lalaking kilala ng dalawang pamilya bilang magiging asawa ko simula pa noong bata kami.
Pero walang nakakita sa ilalim ng mesa.
Mahigpit niyang pinisil ang kamay ko.
Sobrang higpit na namula ang balat ko.
“Bianca,” bulong niya habang nakangiti pa rin sa mga kamag-anak namin, “hindi ba napag-usapan nating ipagpaliban muna?”
Lumingon ako sa kanya.
Mahinahon pa rin ang mukha niya.
Para bang ang pag-urong sa kasal naming ilang buwan nang nakaplano ay kasing-simple lang ng paglipat ng dinner reservation.
“Hindi pa okay si Hannah,” dagdag niya.
“Katapos lang niya sa therapy. Sinabi ng psychologist na iwasan muna siyang ma-stress.”
“Hintayin nating maging komportable siyang tanggapin ka bilang hipag. Kapag maayos na siya, kahit anong klaseng kasal gusto mo, ibibigay ko sa’yo.”
Tiningnan ko ang kamay niyang nakahawak sa akin.
Dati, maririnig ko lang ang boses niyang ganyan, lumalambot na agad ang puso ko.
Ngayon?
Gusto ko lang matawa.
Dahil tama siya sa isang bagay.
Matutuloy talaga ang kasal sa ikalima ng susunod na buwan.
Ang hindi niya alam—
hindi Villareal ang apelyido ng lalaking naghihintay sa altar.
Ako si Bianca Serrano, trenta anyos, unica hija ng Serrano family na may hotel at property business sa Metro Manila.
Si Gabriel naman ang panganay ng Villareal family, isa sa pinakamatagal nang ka-business partner ng pamilya namin.
Bata pa lang kami, biro na ng mga matatanda na ipinanganak daw kaming para sa isa’t isa.
Magkasama kaming lumaki.
Magkasama sa birthday.
Magkasama sa family vacations sa Tagaytay at Cebu.
Noong college, siya ang unang lalaking humawak sa kamay ko.
Noong twenty-six ako, siya rin ang unang lalaking sinagot ko nang seryosong, “Oo. Hihintayin kita.”
Apat na taon akong naghintay.
At isang taon akong paulit-ulit na pinapili sa pagitan ng dignidad ko at ng babaeng tinatawag niyang “kapatid.”
Si Hannah Cruz.
Isang dalawampu’t apat na taong gulang na babaeng inampon ng mga magulang ni Gabriel mula sa isang charity foundation isang taon ang nakalipas.
Wala silang kahit isang patak ng dugong magkapareho.
Pero kung makakapit si Hannah sa braso ni Gabriel, para bang sa kanya umiikot ang mundo.
“Kuya Gab, samahan mo ako.”
“Kuya Gab, natatakot akong matulog mag-isa.”
“Kuya Gab, baka iwan mo na ako kapag nag-asawa ka.”
Noong una, inintindi ko.
May trauma raw si Hannah.
Mahirap daw ang pinagdaanan niya.
Hindi raw sanay sa may pamilya.
Kaya noong birthday ko at hindi dumating si Gabriel dahil inatake raw ng anxiety si Hannah, hindi ako nagreklamo.
Noong anniversary namin at iniwan niya ako sa restaurant dahil tumawag si Hannah na nilalagnat, hindi ako nagsalita.
Noong fitting ng wedding gown ko at tumawag si Gabriel para sabihing kailangan naming ilipat ang kasal dahil “hindi pa emotionally ready” si Hannah—
doon ako unang natahimik nang matagal.
At ngayon, gusto niya na namang maghintay ako.
Hindi ako sumagot.
Sa halip, tumayo ako mula sa mesa.
“Aalis na ako.”
Mabilis niya akong hinawakan sa pulso.
“Bianca.”
Pagkatapos ay kumuha siya ng maliit na kahon mula sa loob ng coat niya.
Cartier.
Binuksan niya iyon.
Isang eleganteng bracelet ang nasa loob.
“Okay na. Huwag ka nang magalit.”
“Naalala ko ito. Noong nasa Greenbelt tayo last month, halos limang minuto mo itong tinitingnan.”
“Alam kong gusto mo.”
“Consider it my apology.”
Tinitigan ko ang bracelet.
Masakit aminin, pero gusto ko talaga iyon.
Dati, ganitong klaseng maliliit na detalye ang dahilan kung bakit naniniwala akong kilala niya ako.
Akala ko, kung naaalala niya ang alahas na tinitingnan ko, baka naaalala rin niya kung ilang beses akong nasaktan.
Pero mali pala ako.
Inabot ko sana ang kahon.
Hindi dahil gusto ko itong tanggapin bilang regalo.
Balak kong sabihing babayaran ko na lang.
Ayoko nang magkaroon ng kahit anong utang sa kanya.
Pero bago ko pa mahawakan—
may kamay na biglang kumuha sa bracelet.
“Kuya Gab!”
Si Hannah.
Suot niya ang isang puting dress at ang paborito niyang inosenteng ngiti.
“Ang ganda!”
“Para sa akin ba ’to?”
Nagbago ang mukha ni Gabriel.
“Hannah, ibalik mo. Para kay Bianca ’yan.”
Namilog ang mata ni Hannah.
“Pero gusto ko rin.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Si Ate Bianca naman, napakayaman.”
“Anong branded jewelry ba ang hindi niya kayang bilhin?”
“Ako nga, hanggang ngayon hindi pa rin sanay makakita ng ganito kagandang bagay.”
“Sa kanya, simpleng bracelet lang siguro ito.”
Tahimik akong tumingin kay Gabriel.
Hindi ko sinabi ang kahit ano.
Gusto ko lang makita kung ano ang pipiliin niya.
Ako—
o ang luha ni Hannah.
Makalipas ang ilang segundo, umiwas siya ng tingin.
“Bianca…”
Napangiti ako nang walang saya.
“Sabihin mo.”
“Puwede bang kay Hannah na lang muna?”
“Bibili na lang ako sa’yo ng mas mahal.”
Hindi man lang itinago ni Hannah ang ngiti sa sulok ng labi niya.
Parang nanalo siya.
At siguro, sa isip niya, nanalo nga siya.
Pero ang hindi niya alam—
matagal na akong tumigil sa pakikipag-agawan.
“Hindi na kailangan,” sabi ko.
“Kaya kong bilhin ang gusto ko.”
Pagkatapos ay tumingin ako kay Gabriel.
“At hindi mo na kailangang abalahin ang sarili mo, Mr. Villareal.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
“Mr. Villareal?”
Pero bago pa siya makapagsalita, yumakap si Hannah sa braso niya.
“Kuya, ikaw na magkabit sa akin!”
Tumalikod na ako.
Pagdating ko sa Serrano residence sa Forbes Park, diretsong pumasok ako sa study room ni Papa.
Nandoon ang matagal na naming family manager, si Mang Ernesto.
“Miss Bianca?”
“Inihanda mo na ba ang listahan?”
Tumango siya.
“Lahat po ng wedding suppliers na originally naka-book under Villareal-Serrano ceremony, puwede nang ilipat sa bagong contract.”
“Venue?”
“Available pa rin po sa date na gusto ninyo.”
“Guest list?”
“Na-update na.”
Tumango ako.
“Good.”
Huminga ako nang malalim.
“Pakisabi sa jeweler na hindi na gagamitin ang lumang engagement ring design.”
“Baguhin ang initials sa invitations.”
Saglit na natigilan si Mang Ernesto.
“Sigurado po ba kayo, Miss Bianca?”
“Sigurado.”
Eksaktong noon, bumukas ang pinto ng study.
Nakatayo roon si Papa.
May hawak siyang isang dark blue folder.
At sa likod niya—
may lalaking nakasuot ng simpleng navy suit.
Matangkad.
Tahimik.
At matagal nang pamilyar sa akin.
Si Adrian Monteverde.
Anak ng isa sa pinakamalaking shipping families sa Cebu.
Kaibigan ko noong university.
At ang lalaking dalawang linggo na ang nakalipas ay nagsabi sa akin:
“Bianca, ayokong maging panakip-butas.”
“Pero kung dumating ang araw na talagang malaya ka na sa kanya…”
“ako ang unang lalaking handang humarap sa pamilya mo at hingin ka nang maayos.”
Lumapit si Papa sa akin.
Inilapag niya ang folder sa mesa.
Nasa ibabaw ang draft ng marriage agreement.
Tumingin ako kay Adrian.
“Final na ba ang sagot mo?” tanong niya.
Hindi ko na kailangan ng mahabang oras para mag-isip.
“Oo.”
At noon din, tumunog ang cellphone ko.
Gabriel calling.
Hindi ko sinagot.
Pero sunod-sunod na pumasok ang mga mensahe.
Gabriel:
Bianca, nasaan ka?
Gabriel:
Huwag kang magtampo dahil lang sa bracelet.
Gabriel:
Alam mo namang ikaw ang pakakasalan ko.
Tinitigan ko ang huling mensahe.
Pagkatapos ay tahimik kong inilagay ang cellphone sa ibabaw ng mesa.
“Sir,” sabi ni Mang Ernesto, “kapag pinirmahan natin ito ngayon, bukas puwede nang magsimulang ipadala ang bagong invitations.”
Ngumiti ako.
“Gawin natin.”
At ilang oras pagkatapos—
isang invitation ang aksidenteng napunta sa opisina ni Gabriel.
Nakita niya ang petsa.
Nakita niya ang pangalan ko.
At nang mabasa niya ang pangalan ng groom…
napatayo siya nang biglaan.
Dahil malinaw na malinaw ang nakasulat:
BIANCA SERRANO & ADRIAN MONTEVERDE
Wedding Date: October 5.
At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon—
si Gabriel Villareal ang humabol sa akin.
PARTE2
Sunod-sunod ang tawag ni Gabriel nang gabing iyon.
Hindi ko sinagot kahit isa.
Pagsapit ng ikasampung tawag, pinatay ko ang phone ko.
Pero bandang alas-diyes, dumating siya mismo sa bahay.
Narinig ko mula sa second floor ang boses niya sa lobby.
“Gusto kong makausap si Bianca.”
Mahinahon ang sagot ni Papa.
“Kung gusto ka niyang kausapin, bababa siya.”
“Uncle Roberto, hindi ito biro!”
Ngayon lang yata siya gumamit ng ganoong tono kay Papa.
Bumaba ako.
Nang makita niya ako, mabilis siyang lumapit.
“Anong ibig sabihin nito?”
Iwinagayway niya ang wedding invitation.
“Akala ko ba ikakasal tayo?”
“Hindi.”
Parang hindi niya narinig.
“Bianca.”
“Sinabi ko, hindi tayo ikakasal.”
“Huwag kang childish.”
Napangiti ako.
Ayan.
Iyon na naman.
Kapag nasasaktan si Hannah, trauma.
Kapag nasasaktan ako, childish.
Kapag humihiling si Hannah, kailangan intindihin.
Kapag ako ang nagtakda ng boundary, selosa.
“Hindi ito tantrum, Gabriel.”
“Hindi rin ito pagpapapansin.”
“Tinapos ko na tayo.”
Nanigas ang mukha niya.
“Dahil sa bracelet?”
“Hindi.”
“Dahil kay Hannah?”
“Hindi rin.”
Lumapit ako nang kaunti.
“Dahil sa bawat pagkakataong pinili mo siyang unawain habang ako ang inaasahan mong magtiis.”
Napatahimik siya.
Inilapag ko sa mesa sa pagitan namin ang isang maliit na envelope.
Nandoon ang lumang engagement ring.
“Hinihintay kita noon.”
“Naghintay ako noong unang beses mong i-cancel ang engagement dinner natin dahil umiiyak siya.”
“Naghintay ako noong lumipad ka pabalik mula Boracay sa anniversary natin dahil ayaw niyang kumain.”
“Naghintay ako noong hindi ka dumating sa meeting ng wedding coordinator.”
“At naghihintay pa rin sana ako kung minsan mo lang akong piniling protektahan.”
Humigpit ang panga niya.
“Hindi mo naiintindihan ang condition niya.”
“Siguro.”
“Pero naiintindihan ko ang sarili ko.”
“At ayoko nang maging babae na kailangan munang masaktan para patunayan na mahal ka.”
Hindi niya agad nasagot iyon.
Pagkaraan ng ilang segundo, tumingin siya sa hagdan kung saan nakatayo si Adrian.
Hindi ko alam kung kailan ito bumaba.
Naging malamig ang mga mata ni Gabriel.
“Siya?”
Sumagot si Adrian.
“Ako.”
Tinawanan ni Gabriel nang maiksi.
“So ganoon lang?”
“May kapalit agad ako?”
Ako ang sumagot.
“Walang pumalit sa’yo.”
“Binitawan mo ang pwesto mo nang paulit-ulit.”
“Ako lang ang natutong tumigil sa paghihintay.”
Nang gabing iyon, umalis si Gabriel nang hindi nagsasalita.
Akala ko doon matatapos ang lahat.
Nagkamali ako.
Kinabukasan, nagpunta si Hannah sa opisina ng Serrano Group.
Umiiyak siya.
Sa harap mismo ng reception.
“Ate Bianca, please huwag mong gawin ito kay Kuya Gab.”
“Kasalanan ko.”
“Lalayo ako kung gusto mo.”
“Hindi ko na siya tatawagan.”
Napatingin ang mga empleyado.
Alam kong gusto niyang may audience.
Kaya pinapasok ko siya sa conference room.
Pagkasara ng pinto, nawala agad ang kalahati ng luha niya.
“Ano bang gusto mong patunayan?” tanong niya.
Napangiti ako.
“Akala ko ba pupunta kang mag-sorry?”
Humalukipkip siya.
“Hindi mo naman talaga pakakasalan si Adrian.”
“Ginagamit mo lang siya para magselos si Kuya Gabriel.”
“Sigurado ka?”
“Kilalang-kilala ko si Kuya.”
“Hindi ka niya hahayaang pakasal sa iba.”
Lumapit siya sa akin.
“At kahit ikasal ka, hindi ka rin naman niya mamahalin gaya ng pagmamahal niya sa akin.”
Doon ko tuluyang naintindihan.
Hindi siya inosenteng kapatid.
Hindi rin siya simpleng batang takot mawalan ng kuya.
Alam na alam niya ang ginagawa niya.
“Kaya pala.”
Umupo ako.
“Alin?”
“Kaya pala tuwing may plano kaming dalawa, bigla kang nagkakasakit.”
Natawa siya nang mahina.
“Mahirap ba paniwalaan?”
“Kung may isang tawag lang at iiwan ka niya, kasalanan ko ba?”
Hindi ako nagalit.
Sa halip, inilabas ko ang phone ko.
Pinindot ko ang stop button.
Nagbago ang mukha niya.
“Nagre-record ka?”
“Oo.”
Namula siya.
“Bawal ’yan!”
“Conference room ko ito. At sinabi ng CCTV sa labas na kusang-loob kang pumasok.”
Tumayo siya.
“Hindi mo puwedeng gamitin ’yan!”
“Huwag kang mag-alala.”
“Hindi ko balak i-post.”
“Hindi kita kailangang sirain.”
Lumapit ako sa pinto.
“Kailangan lang marinig ni Gabriel kung sino talaga ang matagal niyang pinoprotektahan.”
Dalawang araw pagkatapos, humarap sa akin si Gabriel.
Maputla siya.
Narinig na niya ang recording.
“Hannah lied.”
“Oo.”
“Sinadya niya.”
“Oo.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napangiti ako nang pagod.
“Sinabi ko.”
“Higit isang beses.”
“Pero bawat pagkakataong nagsalita ako, tinawag mo akong insecure.”
Wala siyang masabi.
“Bianca…”
Lumuhod siya sa harap ko.
Sa unang pagkakataon mula noong nakilala ko siya, nakita kong tuluyang gumuho ang pride niya.
“Mali ako.”
“Pakibalik natin.”
“Kahit six months.”
“Kahit isang taon.”
“Bigyan mo lang ako ng chance.”
Kung isang taon na ang nakalipas, baka iyakan ko ang eksenang iyon.
Baka iyon mismo ang hinihintay kong marinig.
Pero may mga apology na dumarating nang sobrang late, hindi na sila susi.
Closure na lang sila.
“Gabriel.”
“Tumingin ka sa akin.”
Tumingala siya.
“Hindi kita kinamumuhian.”
“Pero hindi na rin kita hinihintay.”
“Magkaiba iyon.”
Pumikit siya.
At doon niya tuluyang naintindihan.
Hindi si Adrian ang dahilan kung bakit nawala ako.
Siya.
Sa mga sumunod na linggo, mabilis ang mga pangyayari.
Hindi pinilit ng pamilya ni Gabriel na makialam.
Maging ang parents niya, nang malaman ang buong nangyari, humingi ng paumanhin sa akin.
Si Hannah naman ay pinabalik sa therapy at inilayo muna sa bahay ng Villareal family.
Hindi bilang parusa.
Kundi dahil sinabi rin ng psychologist na hindi nakakatulong ang patuloy na pag-tolerate sa kanyang fixation kay Gabriel.
Samantala, si Adrian ay hindi kailanman nagmadali.
Kapag tinatanong ko kung hindi ba siya natatakot na sabihin ng mga tao na rebound lang siya, tatawa lang siya.
“Hindi ako nakikipagkarera kay Gabriel.”
“Ang tanong lang naman ay kung gusto mo ba akong makasama.”
At iyon ang malaking kaibahan.
Hindi niya ako hinihingan ng paghihintay.
Hindi niya ako pinipilit makipagkompetensya.
Hindi niya ako hinihingan ng patunay.
Noong gabi bago ang kasal, may natanggap akong package.
Walang sender.
Isang Cartier bracelet ang nasa loob.
Katulad na katulad ng kinuha ni Hannah noon.
May note.
Bianca,
Ngayon ko lang naintindihan na hindi bracelet ang ipinagkait ko sa’yo.
Respeto pala.
Pasensya na dahil huli ko nang naibigay.
—Gabriel
Matagal kong tinitigan ang bracelet.
Pagkatapos ay isinara ko ang kahon.
Kinabukasan, hindi ko iyon sinuot.
Simple lang ang pinili kong jewelry.
Pearl earrings ng nanay ko.
At bracelet na regalo ni Lola.
Pagsapit ng hapon, puno ang isang garden venue sa Tagaytay ng mga bisita.
Nasa front row si Lola.
Halos maiyak siya sa saya.
Nang bumukas ang pinto, nakita ko si Adrian sa dulo ng aisle.
Hindi siya nakangiting parang isang lalaking nanalo laban sa ibang lalaki.
Nakatingin siya sa akin na parang isang lalaking masaya lang dahil pinili ko siyang puntahan.
Sa kalagitnaan ng ceremony, saglit akong tumingin sa likuran.
Nandoon si Gabriel.
Mag-isa.
Hindi ko alam kung sino ang nag-imbita sa kanya.
Siguro si Papa.
Siguro ang mga magulang niya.
Hindi siya lumapit.
Hindi rin siya gumawa ng eksena.
Tahimik lang siyang tumayo nang malayo.
At nang magtagpo ang tingin namin—
tumango siya.
Isang maliit na tango.
Parang huling paalam.
Bumalik ako ng tingin kay Adrian.
“Bianca Serrano,” sabi niya nang oras na para sa vows, “hindi ko ipinapangako na hindi kita sasaktan kailanman.”
“Pero ipinapangako kong hindi kita gagawing pangalawang opsyon sa sarili mong relasyon.”
Napapikit ako.
Doon ako naiyak.
Hindi dahil sa nakaraan.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, hindi ko kailangang makipag-agawan para piliin.
Pagkatapos ng kasal, lumapit sa akin si Lola.
“Apo.”
“Opo?”
Ngumiti siya.
“Ito ba talaga ang gusto mo?”
Tumingin ako kay Adrian na kausap si Papa sa kabilang table.
“Opo.”
“Sigurado?”
Ngumiti ako.
“Ngayon lang po ako naging ganito kasigurado.”
Makalipas ang isang taon, nabuntis ako.
Nang malaman ni Lola, halos buong angkan yata ang tinawagan niya bago pa ako makapagsabi.
At minsan, habang nakaupo ako sa terrace ng bahay namin ni Adrian, naalala ko ang family dinner kung saan nagsimula ang lahat.
Ang tanong ni Lola.
Ang kamay ni Gabriel na mahigpit na nakahawak sa akin.
Ang paulit-ulit niyang:
“Maghintay ka muna.”
Ngayon, naiintindihan ko na.
May mga tao talagang mahal ka.
Pero hindi lahat ng taong mahal ka ay marunong kang piliin sa tamang paraan.
At minsan, ang pinakamatapang na desisyon ay hindi ang manatili para patunayan ang pagmamahal mo.
Kundi ang umalis kapag napagtanto mong lagi kang kailangang makipaglaban para sa lugar na dapat kusa namang ibinibigay sa’yo.
MENSAHE PARA SA MGA MAMBABASA
Hindi kabawasan sa pagmamahal ang pagkakaroon ng hangganan.
Kung paulit-ulit kang pinaghihintay, ipinagpapaliban, o ginagawang pangalawa habang hinihingi sa’yong “umintindi,” tandaan mong may karapatan ka ring piliin ang sarili mo.
Ang tunay na relasyon ay hindi dapat palaging isang pagsubok kung gaano karaming sakit ang kaya mong tiisin.
Minsan, ang pinakamagandang simula ay nangyayari pagkatapos mong magkaroon ng lakas ng loob na sabihing:
