Pumunta Ako Upang Makilala Ang Mga Magulang Ng Aking Nobyo At Nakita Ko Ang Kanyang Hipag Na Puno Ng P.asa, Kumakain Ng Bahaw Na Kanin At Tubig. Bago Ako Umalis, Pinisil Niya Ang Kamay Ko At Bumbulong, “Bumalik Ka Ng Alas-Diyes Ng Gabi At Wag Mong Sabihin Kahit Kanino”… At Nang Gabing Iyon, Nadiskubre Ko Kung Bakit Nagmamadali Silang Pakasalan Ako

Ako si Liana, dalawampu’t walong taong gulang at ang nag-iisang tagapagmana ng isang malaking shipping company matapos P.umanaw ang aking mga magulang. Nang makilala ko si Julian, inakala kong nahanap ko na ang lalaking magpupuno sa kalungkutan ko. Mabait siya, maasikaso, at hindi raw mahalaga sa kanya ang pera ko.

Apat na buwan pa lamang kaming magkarelasyon nang bigla siyang mag-propose. Gusto raw niyang makasal na kami agad sa susunod na buwan dahil hindi na siya makapaghintay na bumuo kami ng pamilya. Naniwala ako at pumayag.

Ngunit bago ang kasal, inanyayahan niya ako sa kanilang malaking lumang mansyon sa probinsya upang pormal na makilala ang kanyang inang si Doña Carmela. At doon nagsimula ang isang bangungot na kailanman ay hindi ko inasahan.

ANG KAAWA-AWANG HIPAG

Pagdating namin sa mansyon, mainit akong sinalubong ni Doña Carmela. Nakangiti siya at panay ang papuri sa akin. Ngunit habang nag-aayos ako ng mga pinggan sa dining room, napansin ko ang isang babaeng nakayuko sa madilim na sulok ng kusina.

Nakasuot siya ng maruming daster. Ang kanyang mga braso ay puno ng malalaking P.asa at mga lumang S.ugat. Nakaupo siya sa malamig na sahig at nanginginig na kumakain ng bahaw na kanin na hinaluan lamang ng tubig at kaunting asin.

“J-Julian… sino siya? Bakit nandiyan siya sa sahig?” naguguluhan at naaawa kong tanong.

Bumuntong-hininga si Julian at hinila ako palayo.

“Ah, siya si Rosa. Asawa siya ng yumaong kuya ko. Simula nang P.umanaw si Kuya, naging B.aliw na siya. Kami na lang ni Mama ang nag-aalaga sa kanya dito. Wag mo na siyang pansinin, minsan ay nananakit siya kapag nilalapitan,” malungkot na paliwanag ng aking nobyo.

Naawa ako kay Rosa. Bago kami umalis ng mansyon nang hapong iyon, nagdahilan akong pupunta sa banyo ngunit dumaan ako sa kusina upang iwanan sana ng kaunting pera at pagkain si Rosa.

Nang ilapag ko ang pagkain sa kanyang tabi, bigla niyang hinawakan ang aking pulso nang napakahigpit. Tiningnan niya ako. Ang kanyang mga mata ay hindi nagpapakita ng pagkabaliw; ito ay puno ng matinding takot at pakiusap.

“Bumalik ka rito ng alas-diyes ng gabi… dumaan ka sa likod ng hardin. Wag mong sasabihin kahit kanino kung gusto mo pang mabuhay,” garalgal at pabulong na babala ni Rosa, bago siya mabilis na yumuko nang marinig ang yabag ni Doña Carmela.

Kumabog nang mabilis ang dibdib ko.

Anong ibig niyang sabihin? Bakit niya ako pinapabalik?

ANG ALAS-DIYES NG GABI

Hinatid ako ni Julian sa aking condo sa siyudad. Nang makasigurado akong umalis na siya, umarkila ako ng isang pribadong sasakyan at palihim na bumalik sa probinsya.

Alas-diyes y media ng gabi nang makarating ako sa likod ng madilim na hardin ng kanilang mansyon. Tulog na ang lahat ng mga gwardya. Dahan-dahan akong pumasok sa sirang pinto malapit sa kusina.

Sa loob, nakita ko si Rosa na naghihintay sa dilim, nanginginig. Inakay niya ako patungo sa isang maliit na kwarto sa basement.

“Rosa… anong nangyayari rito? Bakit may mga P.asa ka?” bulong ko habang inilalabas ang flashlight ng aking cellphone.

Umiyak si Rosa. Kumuha siya ng isang lumang envelope mula sa ilalim ng sirang kutson at inabot ito sa akin.

“Liana, tumakas ka na habang may oras pa. Hindi ako asawa ng kuya niya. Ako ang UNANG ASAWA ni Julian,” humahagulgol na pag-amin ni Rosa.

Nalaglag ang panga ko. Nanlamig ang buong katawan ko.

“A-Ano?! P-Paano… bakit ka nandito?!”

“Mayaman din ang pamilya ko noon, Liana. Minadali rin niya ang kasal namin. Pagkatapos ng kasal, pinilit nila akong pirmahan ang paglipat ng mga ari-arian ko sa kanila. Nang makuha nila ang lahat, ikinulong nila ako rito. Pinalabas nilang B.aliw ako at tinanggalan ng komunikasyon sa labas. Araw-araw nila akong sinasaktan. Gusto ka nilang pakasalan agad dahil baon na naman sila sa utang. Kapag nakuha nila ang shipping company mo, I.liligpit ka nila!”

Parang may bombang sumabog sa aking isipan. Ang lalaking akala ko ay anghel ay isang demonyong nag-aabang lamang na ubusin ang buhay ko! Binasa ko ang mga dokumento sa envelope—mga lumang marriage certificate at bank transfers na nagpapatunay ng lahat ng sinabi ni Rosa.

Biglang nakarinig kami ng mga yabag pababa ng basement.

“Rosa?! Sino ang kausap mo diyan?!” boses iyon ni Doña Carmela!

ANG PAGBUNYAG AT PAGBAGSAK

Mabilis kong itinago si Rosa sa aking likuran. Bumukas ang pinto at bumulaga ang aking biyenan, may hawak na flashlight at isang pamalo. Kasunod niya si Julian na halatang bagong gising lamang.

Nang makita nila ako, nanlaki ang mga mata ng mag-ina. Namutla si Julian na parang nakakita ng multo.

“L-Liana?! A-Anong ginagawa mo rito?! B-Bakit ka kasama ng B.aliw na ‘yan?!” natatarantang sigaw ni Julian, nagkukumahog na lumapit sa akin.

Itinaas ko ang aking kamay upang harangin siya.

“Wag kang lalapit, Julian. Nabasa ko na ang mga dokumento. Nalaman ko na ang totoo. Ikinulong niyo ang unang asawa mo para makuha ang yaman niya, at ngayon, ako ang gusto niyong gawing susunod na biktima!” matigas at malakas kong bulyaw.

Nagkatinginan ang mag-ina. Nawala ang gulat sa mukha ni Doña Carmela at napalitan ito ng isang nakakakilabot na ngisi.

“Masyado kang pakialamera, Liana. Julian, isara mo ang pinto. Mukhang hindi na natin kailangang maghintay pa ng kasal. Ipapapirma natin sa kanya ang mga papeles ngayong gabi bago natin sila itapon pareho!” malupit na utos ng matanda.

Akmang isasara ni Julian ang pinto ng basement, ngunit ngumiti ako nang malamig. Inilabas ko ang aking cellphone.

“Bago niyo isara ‘yan, baka gusto niyo munang silipin kung sino ang nasa likod ninyo.”

Napakunot ang noo ni Julian. Paglingon niya, bumulaga ang nakakapasong liwanag ng mga flashlight mula sa labas. Pumasok ang limang armadong P.ulis, kasama ang aking private investigator na matagal ko na palang palihim na pinagbabantay sa akin!

“Julian at Doña Carmela, inaresto namin kayo sa kasong Serious Illegal Detention, Kidnapping, Physical Abuse, at Grand Estafa!” matigas na pahayag ng hepe ng P.ulisya habang itinututok ang baril sa mag-ina.

Nalugmok sa sahig si Doña Carmela. Nabitawan niya ang hawak na pamalo.

“H-Hindi! Liana, mahal! P-Pakinggan mo ako! B-Biro lang ‘to! P-Pamilya tayo!” humahagulgol at nagwawalang iyak ni Julian habang pinoposasan siya ng mga awtoridad at inilulubog sa sahig.

“Pamilya? Isa kang halimaw. Mabulok kayo sa selda kasama ng nanay mo,” malamig kong huling salita.

Pinanood ko silang kaladkarin pataas ng basement, nagsisigawan at nagsisisihan habang inilalabas ng kanilang mansyon.

Agad kong dinala si Rosa sa ospital upang ipagamot ang kanyang mga P.asa at S.ugat. Tinulungan ko siyang mabawi ang kanyang mga ninakaw na ari-arian gamit ang aking mga abogado. Nabubulok na ngayon sina Julian at Doña Carmela sa likod ng rehas, habang ako at si Rosa ay naging matalik na magkaibigan, malaya at ligtas mula sa mga demonyong nagtangkang sumira sa aming buhay.

MORAL NG KWENTO: Huwag mong ipagwalang-bahala ang mga senyales o ang mga taong humihingi ng tulong, dahil ang isang simpleng pagiging mapagmasid ay maaaring magligtas ng iyong sariling buhay. Ang mga taong nagmamadaling makuha ang iyong tiwala ay kadalasang may pinakatagong maitim na plano. Ngunit gaano man kagaling magpanggap ang kasamaan, ang katotohanan ay laging mananaig, at ang mga taong gumagawa ng karumaldumal para sa pera ay mabubulok sa sarili nilang patibong.