Habang nag-eempake ako ng gamit, hindi ko sinasadyang mahawakan ang isang maliit na kahon na nakabaon sa pinakailalim ng drawer.

Hindi ito b//ond//ing.

Isang pregnancy test.

Ito ’yung binili ko lang noon dahil naka-sale sa botika, at may natitira pang isa.

Para akong hinila ng kung anong espiritu, binuksan ko ang balot at dinala ito sa banyo.

Habang nakaupo sa inidoro at naghihintay ng ilang minuto, hindi maalis sa isip ko ang nangyari kagabi — nang umuwi si Sebastian.

May amoy ng pabango sa kaniya na hindi pamilyar.

Hindi sa akin.

Hindi ako gumagamit ng ganoon katapang na amoy.

May bakas din ng maputlang lipstick sa kuwelyo niya, kulay peach.

Ang paboritong kulay ni Trixie.

Dalawang guhit.

Matingkad na pula, halos nakakasilaw.

Limang minuto ko itong tinitigan. Nabingi ako, tila hinigop ang lahat ng tunog sa paligid.

Pagkatapos, direkta ko itong tinapon sa basurahan. Tinakpan ko.

Ipinagpatuloy ko ang pag-eempake.

Mas mabilis na ang bawat kilos ko ngayon, na tila ba may humahabol sa akin.

Ngayong gabi, hindi uuwi si Sebastian.

Nag-text ang assistant niya kaninang hapon, ang tono ay kasing lamig at tigas ng isang makina:

“Ms. Selena, may mahalagang business dinner si Sir Sebastian ngayong gabi, hindi siya makakauwi para maghapunan.”

Mahalagang dinner?

Napangisi ako at binuksan ang cellphone ko.

Hindi ko na kailangang maghanap.

Ang unang balita sa social media feed ko ay lumabas na agad:

“Ang CEO ng Silverio Group – si Sebastian Silverio, kasama ang dating ‘Piano Goddess’ – si Trixie Villareal sa isang gala; tunay na ‘power couple’ ng gabi.”

Ang ganda ng litrato. Sa ilalim ng mga flash ng camera, bahagyang nakiling ang ulo ni Sebastian, nakikinig sa sinasabi ni Trixie, may tipid na ngiti sa kaniyang mga labi.

Iyon ang lambot ng mukha na matagal ko nang hindi nakikita sa kaniya.

Naka-silver gown si Trixie, nakatayo nang malapit sa kaniya, nakatingala at ang mga mata ay nagniningning na parang mga bituin.

Ang salitang “dating magkasintahan” sa headline ay napaka-ironic. Kailan ba naging “dati”?

Tatlong taon lang naman nag-abroad si Trixie para sa pangarap niya sa musika. Ngayon, bumalik na siya.

At ako — ang taong gumanap sa papel na ito sa loob ng tatlong taon — ay dapat nang matauhan at kusa nang umalis.

Kaya lang… hindi ko inaasahan na may mabubuo sa sinapupunan ko.

Hindi marami ang gamit ko. Isang 26-inch na maleta ay sapat na. Tatlong taon ang nakalipas nang lumipat ako rito, isang maleta lang din ang dala ko.

Binigyan ako noon ni Sebastian ng credit card. Walang limit. Pero bihirang-bihira ko itong gamitin. Pakiramdam ko kasi, kapag nagsimula na akong gumastos ng pera niya, tuluyan na akong magiging parang ibon sa gintong hawla.

Binuhat ko ang maleta pababa. Nakita ko si Nanay Rosa, ang kasambahay, na nagpupunas ng plorera sa sala.

“Iha, Selena, gabi na ah, aalis ka pa ba?” Gulat siyang napatingin sa maleta ko.

“Opo.” Inabot ko sa kaniya ang sobreng inihanda ko. “Sahod niyo po ngayong buwan, at saka… salamat po sa pag-aalaga sa akin dito.”

Natigilan si Nanay Rosa, hindi agad nakuha ang sobre. “Iha, anong ibig sabihin nito…”

“Alis na po ako.” Inilapag ko ang sobre sa patungan ng sapatos sa may pinto. “Huwag niyo na pong sabihin kay Sir Sebastian. Busy siya, huwag na nating istorbohin.”

Malamig ang hangin sa labas. Siniper ko nang maigi ang manipis kong jacket.

Nang makarating sa gate ng mansyon, lumingon ako. Maliwanag at marangya ang bahay, parang isang palasyong kristal.

Maganda naman. Kaya lang, hindi nito kayang ikulong ang tulad ko.

Ako si Selena Diaz.

Tatlong taon ang nakalipas, hinanap ako ni Sebastian. Noon, nasa isang maliit at maduming paupahan ako, malapit nang palayasin dahil sa dalawang buwang utang sa renta.

Naupo siya sa lumang sofa na tumutunog pa, kitang-kita na hindi siya bagay sa ganoong karumal-dumal na lugar. Ang tingin niya ay kasing talim ng kutsilyo habang sinusuri ako mula ulo hanggang paa.

“Selena Diaz?” Ang boses niya ay malalim, parang isang utos.

Tumango ako, basa ng pawis ang aking mga palad. Hindi ko maintindihan kung bakit ang isang bilyonaryong napapanood ko lang sa balita ay biglang nasa harap ko.

“Kailangan mo ng pera?” Direkta niyang tanong.

Uminit ang mukha ko. Pero wala akong magagawa kundi umamin. Nasa ospital ang nanay ko noon, kailangan ng pera para sa op//eras//yon.

Inilapag niya sa harap ko ang isang kasunduan. Manipis lang, ilang pahina.

“Sumama ka sa akin sa loob ng tatlong taon. Hindi problema ang pera.”

Malinaw ang mga kondisyon, kasing lamig ng yelo. Ang tagal, ang mga tungkulin, at ang bayad. At ang pinakamahalaga — ang pagiging lihim. Kasama ang isang linyang naka-bold: bawal siyang mahalin.

Party A: Sebastian Silverio. Party B: Selena Diaz.

Ang halaga ng bayad… sapat na para bilhin ang buhay ko.

Pumirma ako. Nanginginig ang mga daliri ko, halos hindi na mabasa ang pirma ko.

Nalaman ko rin kinalaunan kung bakit ako ang pinili niya. Dahil sa mga matang ito.

Kamukha ni Trixie. Lalo na kapag nakatagilid, halos anim na bahagi ang pagkakahawig.

Kailangan ni Sebastian ng isang anino. Habang malayo ang tunay niyang ‘Great Love’, kailangan ng papalit sa tabi niya.

Naging mahusay ako sa papel ko.

Sinasamahan ko siya sa mga event na kailangang may kasama siya, nananatiling tahimik sa gilid. Hindi madaldal, hindi gumagawa ng gulo.

Kahit sa kama, sinusubukan kong makipagtulungan. Kahit madalas ay tahimik lang siya, at pagkatapos ay agad na naliligo.

Sa pagitan naming dalawa, transaksyon lang ang lahat. Malinaw at tapat.

Sa loob ng tatlong taong iyon, marami akong naipon. Sapat na para makapagsimula uli sa isang tahimik na lugar pagkaalis ko.

Kaya lang, ang batang ito… Hindi kasama sa plano.

Dahan-dahan kong hinawakan ang tiyan ko — patag pa rin ito.

“Pasensya ka na ha.” Bulong ko sa hangin, pati na rin sa munting buhay na nabubuo sa loob ko. “Maling-mali ang timing ng pagdating mo.”

Pumunta ako sa isang bayan sa tabing-dagat. Hindi malaki, hindi rin maingay. Amoy dagat ang hangin, mabagal ang takbo ng buhay. Walang nakakakilala sa akin dito.

Gumamit ako ng cash para umupa ng isang maliit na apartment. Bumili ako ng bagong phone, nagpalit ng sim card.

Nakahanap ako ng trabaho bilang part-time sa isang coffee shop. Hindi malaki ang sahod, pero mabait ang amo ko. Alam niyang kailangan ko ng katahimikan kaya palagi akong pang-umaga para iwas sa dagsa ng tao.

Matindi ang paglilihi ko. Makaamoy lang ako ng kape, nasusuka na ako. Inilipat ako ng amo ko sa kusina para maging assistant sa paggawa ng meryenda.

Lumipas ang mga araw na parang kalmado at tahimik na dagat. Walang espesyal.

Minsan, nakikita ko si Sebastian sa TV, o sa cover ng mga business magazine na dala ng mga customer. Ganoon pa rin siya, suplado at seryoso. Minsan may kasama siyang babae, pero hindi si Trixie.

Sabi sa mga showbiz news, matapos bumalik ng dati niyang nobya, tila mas lalo pa silang nagkalayo.

Inililipat ko ang channel. O kaya ay tinitiklop ang pahina.

Ang mga bagay na iyon, wala na akong pakialam.

Tagsibol nang nakatakda akong manganak. Maaga akong nag-leave sa trabaho. Mag-isa akong pumunta sa ospital.

Biglaan at matindi ang sakit ng paghilab ng tiyan ko. Nakahiga ako sa delivery room, basang-basa ng pawis.

Ang katabing kama ko ay may kasamang asawa. Pinupunasan ang pawis niya, inaalo siya ng matatamis na salita. Ako, kinakagat ko ang labi ko para hindi dumaing.

Tiningnan ako ng nurse at nagtanong: “Nasaan ang kasama mo?”

“Wala po.” Sagot ko.

Sinulyapan niya ako nang may kaunting awa, pero hindi na siya nagtanong pa.

Matapos ang isang araw at isang gabi ng paghihirap, sa wakas ay lumabas din ang sanggol.

Isang lalaki. Kulubot, mapula, parang maliit na unggoy. Pero napakalakas ng iyak.

Inilapag ng nurse ang baby sa dibdib ko. Napakaliit, napakalambot, napakainit.

Nakapikit siya, ang maliit na bibig ay bumubuka-buka ayon sa instinct.

Sa sandaling iyon, tila nawala lahat ng sakit na naramdaman ko.

Hindi ko namalayang pumapatak na ang luha ko sa kaniyang manipis at basang buhok.

Pinangalanan ko siyang Andrei.

Andrei Diaz.

Sana ay maging payapa at maayos ang buhay niya. Ang pangalan niya ay ang maliit kong dalangin sa mundong ito.

Napakabait ni Andrei, bihirang umiyak. Tumigil muna ako sa coffee shop. Sa umaga, iniiwan ko siya sa isang lola sa kapitbahay — isang mapagkakatiwalaang tao — habang nagtatrabaho ako sa bahay bilang translator ng mga dokumento. Sa gabi, sinusundo ko siya.

Mahirap ang buhay, pero tuwing nakikita ko si Andrei na lumalaki — natutong ngumiti, mag-ngalngal, gumapang, at tumawag ng “Mama” — tila napupuno ang puso ko. Parang isang tigang na lupa na sa wakas ay tinubuan ng halaman.

Akala ko, ganito na lang ang takbo ng buhay ko. Payapa, sapat lang. Hindi kailangang magmahal, o mahalin.

Hanggang sa dumating ang taglamig nang magtatlong taon na si Andrei.

Nilagnat siya nang mataas. Akala ko noong una ay karaniwang trangkaso lang. Pinainom ko ng gamot sa lagnat, mawawala pero babalik din. Paulit-ulit.

Dinala ko siya sa maliit na klinika malapit sa amin. Pagkatapos siyang suriin ng doktor, biglang naging seryoso ang mukha nito.

“Hindi maganda ang lagay ng bata. Kailangan niyo siyang dalhin sa malaking ospital sa siyudad para masuri nang husto.”

Ang bawat salitang iyon ay parang nagpabigat sa puso ko.

Niyakap ko si Andrei na parang nagbabagang uling sa init, at sumakay kami ng bus papuntang probinsya sa gitna ng gabi.

Matapos ang napakaraming test, hawak ng doktor ang resulta habang nakakunot ang noo.

“Acute Lymphoblastic Leukemia. Kailangan siyang ma-confine para sa chemotherapy agad, at kailangang maghanda para sa bone marrow test para sa transplant sa lalong madaling panahon.”

Leukemia. Ang salitang iyon ay parang isang malamig na pako na ibinaon sa tenga ko.

Nakatayo ako habang yakap si Andrei sa gitna ng hallway ng ospital, ang buong katawan ko ay kasing lamig ng yelo.

“Dok… mapapagaling po ba siya?” Nanginginig ang boses ko, halos hindi ko na makilala ang sarili kong tinig.

“Maaga naman nating nalaman, at bata pa siya, mataas ang tsansa na gumaling.” Tumigil ang doktor at nagpatuloy: “Pero napakamahal ng gastusin. Chemotherapy, transplant, mga gamot para hindi itakwil ng katawan ang bagong marrow… Aabot ito ng hindi bababa sa walong daang libong piso. At… kailangang makahanap ng compatible na donor, pinakamainam kung kadugo.”

Walong daang libo.

Kahit ubusin ko ang lahat ng ipon ko, hindi pa aabot sa isang bahagi ng halagang iyon.

Kadugo… Bukod sa akin, isa na lang ang natitira…

Si Sebastian.

Ang pangalang iyon ay parang isang mainit na bakal na biglang tumatak sa isip ko.

Limang taon na ang nakalipas.

Iniwasan ko siya sa loob ng limang taon. Kusa kong pinutol ang lahat ng komunikasyon.

Pero para kay Andrei, kailangan kong bumalik. Kailangan ko siyang hanapin.

Inilipat si Andrei sa Hematology ward. Ang maliit niyang katawan ay halos mawala na sa puting kama ng ospital, ang braso niya ay may swero, ang mga tubo ay nakasabit sa gilid.

Tuliro siya dahil sa lagnat, ang mukha ay maputlang-maputla. Hinawakan ko ang maliit niyang kamay, pakiramdam ko ay dinudurog ang puso ko.

“Andrei, ‘wag kang matakot… nandito lang si Mama…” Bulong ko, habang ang mga luha ko ay pumapatak sa kumot niya.

“Mama…” Pinilit niyang imulat ang kaniyang mga mata, ang itim na itim na mga mata na tila malinaw pero nanghihina. “Masakit…”

“Sandali lang ‘to, mawawala rin ang sakit pagkatapos ng gamot. Si Andrei ang pinakamatapang na baby ni Mama.” Yumuko ako at hinalikan ang kaniyang noo.

Nakatulog siyang muli.

Pinunasan ko ang mga luha ko, lumabas ng kwarto, at pumunta sa dulo ng hallway. Inilabas ko ang lumang cellphone na nakatago sa ilalim ng maleta sa loob ng limang taon.

Chinandge ko. Binuksan.

Umilaw ang screen. Sunod-sunod na pumasok ang mga notification ng text at missed calls.

Halos lahat ay galing sa isang numero — walang pangalan, pero nakatatak sa utak ko.

Sebastian.

Tumagal ito ng halos kalahating taon. Nang kakaalis ko pa lang, halos araw-araw ay may tawag at text.

Mula sa mga unang tanong na kasing lamig ng yelo:

“Selena Diaz, bumalik ka rito at magpaliwanag sa akin ngayon din.”

Hanggang sa kawalan ng pasensya na may halong hindi maipaliwanag na pag-aalala:

“Nasaan ka ba?”

At sa huli, mahabang katahimikan.

Ang huling text ay noon pang taglamig ng taong iyon.

“Selena Diaz, siguraduhin mong hindi kita mahahanap.”

Nakabitin ang daliri ko sa call button.

Naninigas, tila ba may bigat na libu-libong kilo.

2. Ang Pagbabalik sa Nakaraan

Huminga ako nang malalim, pikit-matang pinindot ang numero. Ang bawat tunog ng ring ay tila pintig ng puso ko—mabilis, masakit, at puno ng kaba.

Sa ikalimang ring, may sumagot.

Hindi siya nagsalita. Pero naririnig ko ang mabigat at pamilyar na paghinga sa kabilang linya. Isang katahimikang nagpapahiwatig na kahit lumipas ang limang taon, kilala niya pa rin kung sino ang tumatawag.

“Sebastian…” ang boses ko ay halos pabulong, basag sa takot.

“Selena Diaz.” Ang kaniyang boses ay mas malalim ngayon, mas malamig, at punong-puno ng poot. “Ang lakas ng loob mong tumawag pagkatapos ng limang taon. Akala ko ba patay ka na?”

“Kailangan… kailangan kitang makuha. Ngayon din.”

“At bakit ko gagawin ‘yun? Para muli mo akong paglaruan? Para muli kang tumakas na parang magnanakaw sa gitna ng gabi?” Ramdam ko ang galit sa bawat salita niya. “Wala na tayong kontrata, Selena. Tapos na tayo.”

“Mamatay ang anak ko!” Halos isigaw ko ang mga salitang iyon, dahilan para mapatingin ang mga nurse sa hallway. Napahagulgol ako. “Sebastian, parang awa mo na… ang anak ko… ang anak natin… kailangan ka niya.”

Natahimik ang kabilang linya. Isang nakakabinging katahimikan.

“Anong… anak?” ang kaniyang boses ay bahagyang nanginig.

“Nasa St. Jude Medical Center kami. Room 402. Hematology ward. Kung may natitira pang tao sa loob mo… pumunta ka rito.”

---

3. Ang Paghaharap

Hindi lumipas ang isang oras, bumukas ang pintuan ng ward nang may kalakasan.

Pumasok si Sebastian. Hindi na siya ang lalakeng iniwan ko sa mansyon. Mas lalong tumigas ang kaniyang anyo, ang mga mata ay may madidilim na bilog sa ilalim, at ang kaniyang awra ay nagpapatahimik sa buong silid. Sa likod niya ay si Trixie, na tila naguguluhan pero pilit na sumusunod.

Tumigil ang paningin ni Sebastian sa kama—kay Andrei na nakapikit at may mga tubo sa katawan. Pagkatapos, tumingin siya sa akin. Isang tingin na tila gustong sumunog sa aking kaluluwa.

“Ipaliwanag mo ito,” utos niya, habang papalapit sa akin. Hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit, kinaladkad ako palabas ng silid patungo sa balkonahe ng ospital.

“Wala akong balak sabihin sa ‘yo noon,” direkta kong sabi habang pilit na inaalis ang kamay niya. “Umalis ako dahil tapos na ang tatlong taon. Pero nabuntis ako. Si Andrei… siya lang ang dahilan kung bakit ako narito.”

“Limang taon mo siyang itinago sa akin!” ungol ni Sebastian, ang kaniyang mukha ay mapulang-mapula sa galit. “Anak ko siya, Selena! May karapatan ako!”

“Karapatan?” Napatawa ako nang mapait, punong-puno ng sarkasmo. “Ang karapatang maging anino ni Trixie? Ang karapatang lumaki sa isang bahay na puno ng kasinungalingan? Ni hindi mo nga ako tinitingnan noon nang hindi mo siya nakikita!”

Biglang sumingit si Trixie, na kanina pa nakikinig sa pinto. “Sebastian, totoo ba ito? May anak kayo?” Ang boses niya ay malambing pero may halong selos. “Pero sabi mo… wala lang siya sa ‘yo.”

Hindi siya nilingon ni Sebastian. Nakatitig lang siya sa akin, ang mga mata ay unti-unting nangungulila. “Gagawin ko ang lahat para kay Andrei. Lahat ng doktor, lahat ng gamot, bibilhin ko. Pero huwag mong isipin na mapapatawad kita.”

---

4. Ang Kasunduang Mas Masakit

Lumapit sa amin ang doktor, seryoso ang mukha. “Mr. Silverio, Ms. Diaz. Sinuri na namin ang record. Ang bata ay nasa kritikal na kondisyon. Kailangan natin ng bone marrow transplant. Mr. Silverio, kailangan nating malaman kung compatible ka.”

“Gawin niyo ang dapat gawin,” maikling sagot ni Sebastian.

Pagkaalis ng doktor, hinarap ako ni Sebastian. Ang kaniyang mukha ay wala nang emosyon, parang nung unang araw na nagkakilala kami.

“Ililipat ko si Andrei sa pinakamagandang ospital sa Maynila. Pero may kapalit.”

Kinabahan ako. “Ano?”

“Babalik ka sa mansyon. Bilang asawa ko. Hindi na bilang anino, kundi bilang ina ng tagapagmana ng Silverio Group.”

“Pero… paano si Trixie?” lumingon ako sa babaeng nakatayo sa di-kalayuan.

Ngumisi si Sebastian, isang ngising walang kasing lamig. “Si Trixie ay bahagi ng nakaraan na pilit kong binalikan pero wala na pala. Pero ikaw… ikaw ang kumuha ng isang bagay na hinding-hindi ko mapapalitan. Isang pamilya.”

“Sebastian, hindi mo ako mahal. Galit ka lang.”

Hinila niya ako palapit, hanggang sa maramdaman ko ang init ng kaniyang hininga. “Tama ka. Galit ako. At gagamitin ko ang galit na iyon para siguraduhin na hinding-hindi ka na muling makakatakas sa akin. Sa sandaling mailigtas ko ang anak ko, magsisimula ang impyerno mo sa piling ko.”

Tumingin ako sa loob ng ward, kay Andrei na lumalaban para sa kaniyang buhay. Wala akong pagpipilian. Kahit pa ang kapalit nito ay ang sarili kong kalayaan o ang unti-unti kong pagkamatay sa piling ng lalakeng hinding-hindi ako mamahalin nang totoo.

“Sige,” sabi ko, habang tumutulo ang huling luha ng aking pag-asa. “Babalik ako. Basta iligtas mo lang ang anak ko.”

Ang hangin ng gabi ay lalong lumamig, tila ibinabadya ang isang bagong kabanata na mas madilim pa kaysa sa nakaraan.

5. Ang Impyerno sa Mansyong Kristal

Mabilis ang mga pangyayari. Inilipat si Andrei sa isang pribadong suite sa pinakamalaking ospital sa Maynila sa pamamagitan ng medical helicopter. Lahat ng kagamitan ay moderno, lahat ng doktor ay eksperto, ngunit ang kapaligiran ay mas lalong naging sakal para sa akin.

Isang gabi, habang binabantayan ko si Andrei na natutulog pagkatapos ng kaniyang unang chemotherapy, bumukas ang pinto. Pumasok si Sebastian, amoy alak at bakas ang pagod sa kaniyang mamahaling suit.

“Compatible ako,” direkta niyang sabi. “Gagawin ang transplant sa susunod na linggo.”

Nakahinga ako nang maluwag, halos mapaluhod sa sahig. “Salamat… Sebastian, salamat.”

Lumapit siya sa akin, hinawakan ang baba ko at pinilit akong tumingin sa kaniya. “Huwag kang magpasalamat sa akin. Ginagawa ko ito para sa dugo ko. Pero ikaw… tignan mo ang sarili mo. Akala mo ba makakatakas ka na lang nang ganoon kadali?”

“Binigay ko na ang lahat, Sebastian! Ano pa ba ang gusto mo?” pagod kong sigaw.

“Gusto kong maramdaman mo ang naramdaman ko noong iniwan mo ako!” bigla niyang isinigaw, dahilan para magising si Andrei at magsimulang umiyak nang mahina.

Agad kong nilapitan ang anak ko, pero hinarangan ako ni Sebastian. Siya ang lumapit sa bata. Nakita ko ang biglang paglambot ng kaniyang mukha—isang emosyong hindi ko akalaing makikita ko muli. Hinawakan niya ang maliit na kamay ni Andrei.

“Papa…” bulong ni Andrei sa kaniyang pagkalito sa lagnat.

Natigilan si Sebastian. Nanigas ang buong katawan niya. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang lamat sa kaniyang matigas na balat.

---

6. Ang Pagsabog ng Katotohanan

Kinabukasan, habang inihahanda ang operasyon, biglang sumugod si Trixie sa ospital. Hindi na siya ang “Piano Goddess” na laging kalmado; gulo-gulo ang buhok niya at puno ng poot ang mga mata.

“Sebastian! Hindi mo pwedeng gawin ito!” sigaw niya sa harap ng mga nurse. “Paano ang plano natin? Paano ang pagbabalik ko? Mas pipiliin mo ba ang babaeng ito at ang batang ito kaysa sa akin?”

Hinarap siya ni Sebastian nang may kasing-lamig na tingin. “Umalis ka na, Trixie. Tapos na tayo bago pa man bumalik si Selena. Ginamit lang kita para kumbinsihin ang sarili ko na hindi siya mahalaga, pero nagkamali ako.”

Tumawa nang mapait si Trixie at lumingon sa akin. “Akala mo ba panalo ka na, Selena? Alam mo ba kung bakit ka niya kinuha noon? Hindi lang dahil sa mukha ko. Dahil nalaman niyang ikaw ang anak ng taong sumira sa pamilya niya! Isang instrumento ka lang ng paghihiganti niya mula pa noong una!”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Tumingin ako kay Sebastian, naghahanap ng pagkakaila. Pero nanatili siyang tahimik, ang kaniyang mga mata ay umiiwas.

“Totoo ba?” tanong ko, ang boses ko ay nanginginig. “Kinuha mo ako… hindi para maging anino ni Trixie, kundi para pagbayarin ako sa kasalanang hindi ko naman ginawa?”

“Selena, makinig ka…” simula ni Sebastian.

“Kaya ba kahit anong gawin ko, hindi mo ako magawang mahalin?” patuloy ko, habang umaagos ang luha. “Kaya ba sa bawat haplos mo noon, parang may halong dumi? Dahil diring-diri ka sa akin?”

---

7. Sa Pagitan ng Buhay at Kamatayan

Sa gitna ng aming pagtatalo, biglang tumunog ang alarm sa loob ng kwarto ni Andrei.

Beep… Beep… Beep…

“Code Blue! Ang pasyente, nahihirapang huminga!” sigaw ng isang nurse.

Nagkagulo ang lahat. Itinulak kami palabas ng mga doktor. Nakita ko sa huling pagkakataon ang maputlang mukha ni Andrei bago sumara ang pinto.

Napaupo ako sa sahig ng hallway, wala nang lakas. Ang mundo ko ay tila gumuguho sa dalawang panig: ang anak kong naghihingalo at ang lalakeng minahal ko na ang buong pundasyon pala ng aming relasyon ay paghihiganti.

Lumapit si Sebastian, susubukan akong hawakan, pero itinulak ko siya nang buong lakas.

“Huwag mo akong hawakan!” ungol ko. “Kung mawala ang anak ko… hinding-hindi kita mapapatawad. At kung mabuhay man siya, kukunin ko siya palayo sa ‘yo. Hinding-hindi mo na muling makikita ang kahit anong bakas ko sa mundong ito!”

“Selena, patawarin mo ako…” bulong ni Sebastian, sa unang pagkakataon ay nakita ko siyang lumuha. “Nabulag ako ng galit… pero nung nakita ko si Andrei, nung nalaman kong may bahagi mo at bahagi ko na nabubuhay… doon ko lang narealize kung gaano ako katanga.”

Tumayo ako, punong-puno ng determinasyon sa kabila ng sakit. “Huli na ang lahat, Sebastian. Ang pag-ibig ay hindi binubuo ng mga kasinungalingan at paghihiganti. Iligtas mo ang anak ko—’yun lang ang tanging utang na kailangan mong bayaran. Pagkatapos n’un… mamatay na tayong dalawa sa puso ng isa’t isa.”

Bumukas ang pinto ng OR. Lumabas ang doktor, pawisan at seryoso.

“Handa na ang lahat. Mr. Silverio, kailangan na nating simulan ang transplant. Ito na ang huling pagkakataon ni Andrei.”

Tumingin sa akin si Sebastian—isang tingin na puno ng pagsisisi, takot, at isang uri ng pag-ibig na huli na para sambitin. Tumango siya at sumunod sa mga doktor.

Naiwan akong mag-isa sa malamig na hallway, naghihintay kung ang bukang-liwayway ba ay magdadala ng bagong buhay, o tuluyan nang tatapos sa lahat.