Makalipas ang ilang buwan, dumating din ang araw na matagal naming hinihintay.

Bumaba na ng barko si Jake.

Hindi ko alam kung bakit, pero noong araw na iyon, tatlong beses akong nagpalit ng damit.

Una, nag-dress ako.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin.

Parang pupunta sa binyag.

Nagpalit ako.

Nag-jeans at blouse.

Masyadong casual naman.

Nagpalit ulit.

Sa huli, bumalik din ako sa unang dress.

“Jane, kanina ka pa paikot-ikot,” sabi ni Mama habang nakatingin sa akin mula sa pintuan.

“Ma, paano kung hindi niya ako magustuhan?”

“Eh di problema niya.”

“Ma naman!”

Tumawa siya.

Pero hindi ako natawa.

Iba kasi ang videocall sa personal. Sa cellphone, kaya mong pumili ng magandang anggulo. Kaya mong ayusin ang buhok mo bago sagutin ang tawag.

Sa personal?

Walang retake.

Nang marinig ko ang tunog ng sasakyan sa labas, parang may humampas sa dibdib ko.

“Jane! May bisita!”

Hindi na kailangang sabihin ni Papa kung sino.

Alam ko.

Dahan-dahan akong lumabas.

At naroon siya.

Si Jake.

Mas matangkad pala siya kaysa sa inaakala ko. Naka-puting polo, maong, at hawak ang isang simpleng bouquet.

Pero ang unang napansin ko?

Yung dimples.

Parehong-pareho sa screen.

Nang makita niya ako, bigla siyang natahimik.

“Ano?” tanong ko. “Bakit ganyan ka makatingin?”

“Wala.”

“Hindi mo ako nagustuhan?”

Umiling siya agad.

“Hindi. Iniisip ko lang…”

“Ano?”

“Mas maganda ka pala sa personal.”

Napailing ako.

“Bolero.”

“Hindi nga.”

Hindi niya ako agad niyakap.

Iyon ang una kong napansin.

Akala ko dahil nahihiya lang siya dahil nandoon sina Mama at Papa.

Lumapit siya, iniabot ang bulaklak at bahagyang yumuko kay Papa.

“Sir, magandang hapon po.”

Napatingin ako kay Mama.

Ngumiti si Mama sa akin na parang sinasabing, Aba, mukhang seryoso nga.

At seryoso nga si Jake.

Hindi man noong mismong araw na iyon, pero makalipas lamang ang ilang linggo, bumalik siya sa bahay kasama ang pamilya niya.

Nag-usap ang mga magulang namin.

At bago matapos ang gabi, inilabas niya ang maliit na kahon na ilang buwan na pala niyang itinatago.

Hindi engrande.

Walang restaurant.

Walang violin.

Walang photographer na nakatago sa halaman.

Nasa sala lang kami. Naka-shorts pa nga si Papa.

Pero nang lumuhod si Jake sa harapan ko, nanginginig ang kamay niya.

“Jane…”

“Love, bakit nanginginig ka?”

“Kinakabahan ako.”

“Eh ikaw naman may gusto nito!”

Nagtawanan sila.

Pero nang tumingin ulit siya sa akin, seryoso na ang mga mata niya.

“Hindi ako magaling magsalita. Alam mo naman ‘yan. Pero gusto kong ikaw ang makasama ko pag-uwi ko. Ikaw ang gusto kong tawagan kapag nasa gitna ako ng dagat. At ikaw rin ang gusto kong uwian.”

Napakagat ako sa labi.

“Jane, pakakasalan mo ba ako?”

Hindi ko na pinatagal.

“Oo.”

Ilang buwan pagkatapos noon, ikinasal kami.

Simpleng kasal lang.

Masaya.

Magulo.

May batang umiyak habang nagpi-picture.

May tiyahin akong muntik pang madulas sa reception.

At si Jake, dalawang beses yatang natapakan ang laylayan ng gown ko.

Pero masaya ako.

Akala ko iyon na ang simula ng pinakamasayang yugto ng buhay ko.

Hindi ko alam…

doon pala magsisimula ang bagay na hindi ko maintindihan.

Unang gabi namin bilang mag-asawa, sobrang kaba ko.

Hindi naman ako bata.

Alam ko kung ano ang normal na inaasahan ng dalawang bagong kasal.

Pagdating namin sa kwarto, nagtanggal ako ng hikaw habang si Jake naman ay tahimik na nag-aayos ng mga gamit.

“Pagod ka?” tanong ko.

“Oo. Ikaw?”

“Medyo.”

Ngumiti siya.

Lumapit siya sa akin at hinalikan ako sa noo.

“Matulog na tayo.”

Iyon lang.

Hindi ko binigyan ng kahulugan.

Pagod kami.

Halos buong araw kaming nakatayo, nakikipag-picture, nakikipag-usap sa bisita.

Normal lang.

Kinabukasan, ganoon ulit.

Sa sumunod na gabi…

ganoon pa rin.

Yakap.

Halik sa noo.

Minsan halik sa pisngi.

Pero kapag nararamdaman niyang lumalapit ako nang higit pa, parang biglang may pader na tumataas sa pagitan naming dalawa.

Hindi naman siya malamig.

Iyon nga ang mas nakakalito.

Maalaga siya.

Kapag maaga siyang nagigising, may kape na ako pagbangon.

Kapag masakit ang ulo ko, siya pa ang naghahanap ng gamot.

Kapag may gusto akong kainin sa gabi, kahit tinatamad siya, sasamahan niya akong bumili.

Pero pagdating sa pagiging mag-asawa sa mas pribadong paraan…

umiiwas siya.

Isang linggo.

Dalawang linggo.

Tatlo.

Unti-unti, nagsimula akong mag-isip.

May mali ba sa akin?

Hindi ba niya ako gusto?

May iba ba?

O baka…

may tinatago siya?

Isang gabi, hindi ko na napigilan.

Nasa kama kami. Nakatalikod siya sa akin.

“Jake.”

“Hm?”

“May girlfriend ka ba?”

Napalingon siya agad.

“Ano?”

“May iba ka bang babae?”

“Jane, saan nanggaling ‘yan?”

“Eh ano bang gusto mong isipin ko?”

Umupo ako.

“Isang buwan na halos tayong kasal.”

Tumahimik siya.

Doon ako lalo kinabahan.

“Jake.”

“Wala akong ibang babae.”

“Then what?”

Wala siyang sagot.

“Hindi mo ba ako gusto?”

“Hindi gano’n.”

“Pangit ba ako sa personal?”

“Jane…”

“May mali ba sa katawan ko?”

“Wala.”

“Eh ano?!”

Napataas ang boses ko.

Hindi ko sinasadya.

Pero isang buwan kong kinain ang sarili kong tanong.

Isang buwan akong natutulog sa tabi ng lalaking asawa ko pero pakiramdam ko may invisible na linya sa gitna ng kama na bawal kong tawirin.

Bumaba ang tingin niya.

At doon ako nasaktan.

Kasi hindi galit ang mukha niya.

Takot.

Takot na takot siya.

“Love…”

Mahina ang boses niya.

“May kailangan akong sabihin sa ‘yo.”

Biglang nanlamig ang mga kamay ko.

“May anak ka?”

“Wala.”

“May asawa?”

“Wala.”

“Jake, huwag mo akong paglaruan.”

“Hindi kita nilalaro.”

Tumayo siya.

Naglakad papunta sa bintana.

Bumalik.

Umupo.

Tumayo ulit.

Para siyang naghahanap ng tamang lugar kung saan mas madaling sabihin ang isang bagay na matagal niyang itinago.

“Naalala mo noong sinabi ng kakilala ko sa ‘yo na hindi pa ako nagkaroon ng girlfriend?”

“Oo.”

“Totoo ‘yon.”

“Okay…”

“May dahilan.”

Hindi ako nagsalita.

Huminga siya nang malalim.

“Jane, bago tayo nagkakilala… may nangyari sa akin habang nagtatrabaho ako sa barko.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano?”

“Naaksidente ako.”

Parang biglang bumagal ang paligid.

Hindi iyon ang inaasahan kong marinig.

“Aksidente?”

Tumango siya.

“Hindi ko sinabi sa ‘yo kasi…”

Napahawak siya sa noo.

“Duwag ako.”

“Jake, anong klaseng aksidente?”

Ilang segundo siyang tahimik.

Pagkatapos ay sinabi niya.

Ilang taon bago kami nagkakilala, nagkaroon ng aksidente habang nagtatrabaho siya. Hindi niya ikinuwento ang detalye nang todo. Ayaw rin niyang balikan lahat.

Pero malubha raw iyon.

Naospital siya.

Nagkaroon ng operasyon.

Gumaling ang katawan niya, nakabalik sa trabaho, nakapagbarko ulit.

Pero may naiwan.

Hindi pisikal na sugat na madaling makita.

Takot.

Matinding takot sa pagiging malapit sa isang tao.

At higit pa roon, may sinabi raw ang doktor noon na maaaring magkaroon siya ng problema pagdating sa pagkakaroon ng anak.

“Maaaring?” tanong ko.

“Oo.”

“Hindi sigurado?”

“Hindi.”

“Bakit hindi ka nagpa-check ulit?”

Hindi siya sumagot.

Alam ko na.

Takot.

“Jake…”

“Akala ko kaya ko.”

Namumula na ang mga mata niya.

“Akala ko kapag nagpakasal tayo, magiging okay na ako. Mahal kita. Gustong-gusto kitang pakasalan. Pero noong wedding night…”

Napahinto siya.

“Bumalik lahat sa isip ko.”

Doon ko unang nakita ang asawa kong umiyak.

Hindi hagulgol.

Hindi dramatic.

Dalawang luha lang na mabilis niyang pinunasan na para bang nahihiya siyang nahuli ko.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin bago tayo ikasal?”

Iyon ang tanong na pinakamasakit.

At hindi niya tinakasan.

“Kasi natakot akong iwan mo ako.”

Masakit.

Pero mas masakit ang sumunod.

“Alam kong mali.”

Napatingin siya sa akin.

“May karapatan kang magalit.”

At nagalit ako.

Hindi dahil may pinagdaanan siya.

Hindi dahil maaaring mahirapan kaming magkaroon ng anak.

Kundi dahil hindi niya ako binigyan ng pagkakataong malaman ang totoo bago ako nagdesisyon.

Tumayo ako.

“Uuwi muna ako kina Mama.”

“Jane…”

“Kailangan ko lang mag-isip.”

Hindi niya ako pinigilan.

Iyon ang nakakainis.

Parte sa akin gusto kong pigilan niya ako.

Yakapin.

Sabihing huwag akong umalis.

Pero tumango lang siya.

“Sige.”

Naiinis akong kumuha ng damit.

Nang isasara ko na ang bag, narinig ko siya.

“Jane.”

“Ano?”

“Sorry.”

Hindi ako sumagot.

Umuwi ako sa amin nang gabing iyon.

Syempre, nagulat si Mama.

“Bakit nandito ka?”

“Ma, matutulog lang ako rito.”

“Bakit?”

“Basta.”

Hindi na siya nagtanong.

Pero kinabukasan, habang nagkakape kami, naupo siya sa tapat ko.

“Hindi ako manghihimasok. Pero anak, may isang bagay lang akong sasabihin.”

“Ano?”

“Kung may problema kayong mag-asawa, alamin mo muna kung problema ba iyon na gusto ninyong ayusin… o dahilan na para umalis.”

Simple.

Nakakainis nga dahil simple.

Akala ko bibigyan niya ako ng napakahabang payo.

Hindi.

Tumayo lang siya pagkatapos at naghugas ng tasa.

Tatlong araw akong hindi umuwi.

Hindi rin ako kinulit ni Jake.

Isang message sa umaga.

Kumain ka.

Isa sa gabi.

Good night. Sorry ulit.

Iyon lang.

Sa ikaapat na araw, may message siya.

May appointment ako bukas.

Napaupo ako.

Appointment saan?

Sa doctor. Tama ka. Matagal ko nang tinatakasan.

Matagal akong nakatingin sa screen.

Pagkatapos, nag-type ako.

Anong oras?

Mabilis ang sagot.

10 AM.

Sumama ako.

Hindi para sabihing okay na kami.

Hindi pa.

Pero gusto kong marinig ang totoo.

Sa clinic, mas kinakabahan pa siya kaysa sa akin.

“Love,” bulong niya habang naghihintay kami.

“Huwag mo muna akong i-Love.”

“Sorry.”

Makalipas ang dalawang segundo—

“Jane.”

“Ano?”

“Pwede hawakan kamay mo?”

Napatingin ako sa kaniya.

“Takot ka?”

“Oo.”

Iniabot ko ang kamay ko.

“Sandali lang.”

Hinawakan niya.

Mahigpit.

Doon ko naisip na baka sa buong panahon na akala ko ako ang tinatanggihan niya…

siya pala ang nakikipaglaban sa sarili niyang takot.

Hindi naging instant ang lahat.

Ayokong gawing fairy tale ang sumunod na mga buwan dahil hindi naman.

Nagpakonsulta siya.

Nagkaroon ng follow-up examinations.

At para sa takot at anxiety na matagal niyang kinikimkim, pumayag siyang humingi ng professional help.

May araw na okay siya.

May araw na hindi.

May pagkakataon ding ako naman ang napagod.

Minsan nag-away kami dahil akala niya galit ako kahit tahimik lang ako.

Minsan ako naman ang nag-assume na umiiwas siya ulit.

Pero may isang bagay na nagbago.

Nagsasalita na kami.

Hindi na kami nanghuhula.

“Hindi ako okay ngayon.”

“Okay. Gusto mong mapag-isa?”

“Hindi. Tabi ka lang.”

Minsan ganoon lang.

Tabi.

Walang pressure.

Walang deadline kung kailan kami dapat maging “normal.”

At unti-unti…

may mga bagay na kusang bumalik.

Isang gabi, ilang buwan pagkatapos ng pag-amin niya, nanonood kami ng pelikula.

Hindi ko na maalala kung anong movie.

Basta pangit.

“Ang corny,” reklamo ko.

“Pinili mo ‘yan.”

“Ikaw kaya.”

“Ikaw kaya.”

Nag-asaran kami hanggang sa napansin kong nakatitig siya sa akin.

“Ano?”

“Wala.”

“Bakit?”

Ngumiti siya.

Yung dimples.

“Naalala ko lang yung una nating videocall.”

“Bakit?”

“Ganyan ka rin.”

“Gaano?”

“Madaldal.”

Hinampas ko siya ng unan.

Tumawa siya.

At pagkatapos…

siya ang unang lumapit.

Walang malaking eksena.

Walang background music.

Walang dramatic na ulan.

Hinalikan niya lang ako.

At sa pagkakataong iyon, hindi siya umatras.

Hindi ko rin siya minadali.

Ang mahalaga sa akin noon ay hindi kung ano ang mangyayari pagkatapos.

Ang mahalaga—

hindi na siya natatakot na sabihin sa akin kapag natatakot siya.

Lumipas ang isang taon.

Bumalik siya sa barko.

Mahirap.

Pero mas iba na kami ngayon.

Mas malinaw.

Mas totoo.

Kapag may problema, pinag-uusapan.

Kapag may takot, sinasabi.

At noong sumunod niyang bakasyon, may kakaiba akong napansin sa sarili ko.

Lagi akong inaantok.

Ayaw ko sa amoy ng pritong isda.

At isang umaga, habang nagsisipilyo, bigla akong napahinto.

“Jake.”

Nasa kusina siya.

“Ano?”

“Anong date ngayon?”

Sinabi niya.

Binilang ko sa isip.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Napatingin ako sa salamin.

Hindi.

Baka stress lang.

Bumili ako ng test nang hindi niya alam.

Kinabukasan, alas-singko ng umaga, nasa banyo ako.

Nakaupo sa gilid ng bathtub.

Nanginginig.

Hindi ko alam kung ilang beses kong tiningnan.

Dalawang guhit.

Napahawak ako sa bibig.

Hindi ako agad umiyak.

Parang hindi gumana utak ko.

Lumabas ako ng banyo.

Tulog pa si Jake.

Umupo ako sa tabi niya.

“Love.”

“Hm…”

“Gising.”

“Five minutes…”

“Jake.”

“Ano ba…”

Binuksan niya ang mata.

Iniabot ko sa kaniya ang test.

Tinitigan niya.

Tumingin sa akin.

Bumalik ang tingin sa test.

“Jane…”

“Oo.”

“Dalawa ‘to.”

“Marunong ka pala magbilang.”

“Jane.”

Tumayo siya sa kama.

“Buntis ka?”

“Hindi ko pa alam nang hundred percent. Magpapa-check tayo.”

Hindi siya gumalaw.

“Jake?”

Bigla niya akong niyakap.

Napakalakas.

“Aray!”

“Sorry!”

Binitawan niya ako agad.

Pareho kaming natawa.

At saka siya umiyak.

Mas malala kaysa noong gabing umamin siya.

“Love, bakit ikaw umiiyak? Ako dapat.”

“Hindi ko alam.”

“Hindi pa confirmed!”

“Ewan ko!”

Kinahapunan, nagpunta kami sa doktor.

Confirmed.

Buntis ako.

Tahimik si Jake buong biyahe pauwi.

Akala ko may problema.

“Okay ka lang?”

“Oo.”

“Bakit tahimik ka?”

“May iniisip lang.”

“Ano?”

Tumingin siya sa akin.

“Naalala ko yung sinabi ko sa ‘yo dati.”

“Alin?”

“Na baka hindi kita mabigyan ng anak.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Jake.”

“Hm?”

“Hindi naman kita pinili dahil sa magiging anak natin.”

Tumango siya.

“Alam ko.”

“Pinili kita dahil ikaw ka.”

Ngumiti siya.

“Corny.”

“Aba!”

Tumawa siya.

“Pero gusto ko.”

Makalipas ang ilang buwan, ipinanganak ang anak naming babae.

Si Julia.

Noong unang beses siyang kargahin ni Jake, hindi niya alam kung saan ilalagay ang kamay.

“Jane! Parang mababali!”

“Hindi ‘yan biscuit!”

“Ang liit!”

“Jake, anak mo ‘yan.”

“Oo nga kaya natatakot ako!”

Pinanood ko siyang hawakan si Julia na para bang pinakamahalagang bagay iyon sa buong mundo.

At naalala ko ang unang gabi ng kasal namin.

Yung likod niyang nakaharap sa akin.

Yung distansya sa gitna ng kama.

Yung mga gabing iniisip kong baka hindi niya ako mahal.

Kung may isang bagay akong natutunan, ito siguro iyon:

May mga katahimikan na hindi kawalan ng pagmamahal.

Minsan, takot lang iyon na hindi marunong magsalita.

Pero hindi rin sapat ang pagmamahal kung puro pagtatago.

Kaya nang lumaki nang kaunti si Julia at minsang nagtanong ang isang kaibigan ko kung ano raw ang sikreto ng marriage namin, natawa ako.

“Secret?”

“Oo.”

“Wala.”

“Impossible.”

“Meron pala.”

“Ano?”

“Kapag may problema, huwag mong hulaan kung ano ang iniisip ng asawa mo.”

Napangiti siya.

“Yun lang?”

“Hindi. Huwag ding mag-away nang gutom.”

Tumawa kami.

At totoo iyon.

Mas maraming away namin ni Jake ang natapos sa pagkain kaysa sa romantic na usapan.

Ganito yata talaga ang buhay mag-asawa.

Hindi laging bulaklak.

Hindi laging malalim na usapan sa ilalim ng buwan.

Minsan nagtatalo kayo kung sino ang hindi nagsara ng toothpaste.

Minsan nagtatampo dahil hindi nagreply.

Minsan tahimik kayong kumakain ng pansit pagkatapos ng away dahil pareho kayong gutom.

Pero sa gitna ng lahat ng iyon…

pinipili pa rin namin ang isa’t isa.

Makalipas ang tatlong taon, nagkaroon kami ng pangalawang anak.

Lalaki naman.

At noong araw na ipinanganak siya, nakaupo si Jake sa tabi ko sa ospital habang hawak si Julia sa isang kamay at ang baby namin sa kabila.

“Love,” sabi niya.

“Ano?”

“Salamat.”

“Para saan?”

“Sa hindi mo pag-alis.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Umalis ako.”

“Bumalik ka naman.”

“Oo.”

“Bakit?”

Napaisip ako.

Maraming sagot.

Dahil mahal ko siya.

Dahil nakita kong nagsisisi siya.

Dahil pinili niyang harapin ang problemang ilang taon niyang tinatakasan.

Pero hindi ko sinabi lahat.

“Siguro dahil cute dimples mo.”

Natawa siya.

“Yun lang?”

“Yun lang.”

“Grabe ka.”

Lumapit siya at hinalikan ako sa noo.

Parehong halik na ibinibigay niya noong unang buwan ng kasal namin.

Pero ngayon, iba na ang pakiramdam.

Wala nang tanong.

Wala nang pader.

Wala nang lihim sa pagitan namin.

At minsan, kapag tulog na ang dalawang bata at tahimik na ang bahay, tinutukso ko pa rin siya.

“Naalala mo nung one month tayong kasal?”

“Jane, huwag na.”

“Hindi mo ako ginagalaw.”

“Please.”

“Akala ko may kabit ka!”

“Alam ko.”

“Akala ko nga baka ayaw mo sa babae.”

“Jane!”

Tawa ako nang tawa habang namumula siya.

“Ang sama mo talaga.”

“Bakit? Totoo naman.”

Hinagisan niya ako ng unan.

At doon ko nakikita kung gaano kalayo na ang narating namin mula sa dalawang taong dating nagmamahalan pero parehong takot magtanong ng mahihirap na bagay.

Hindi naging perpekto ang marriage namin.

Hanggang ngayon hindi.

May tampuhan.

May pagod.

May araw na gusto kong batuhin siya ng medyas dahil kung saan-saan iniiwan.

May araw namang ako ang makulit.

Pero natutunan naming hindi kailangang maging perpekto para maging masaya.

Kailangan lang maging totoo.

At marunong bumalik sa isa’t isa pagkatapos ng gulo.

Isang gabi, nasa balkonahe kami habang tulog ang mga bata.

Babalik na naman siya sa barko makalipas ang ilang araw.

“Jane.”

“Hm?”

“Kung makikilala mo ulit ako noong 2023, sasagutin mo pa rin ba ako?”

Nagkunwari akong nag-isip.

“Depende.”

“Sa?”

“Kung guwapo ka pa rin.”

Napailing siya.

“Seryoso.”

Tumingin ako sa kaniya.

Oo.

Sasagutin ko pa rin siya.

Pero kung maibabalik ko ang panahon, may babaguhin ako.

Sasabihin ko sa dating Jane na huwag matakot magtanong.

At sasabihin ko sa dating Jake na hindi kailangang magpanggap na matapang para mahalin.

Minsan kasi, ang pinakamatapang na bagay na magagawa ng isang tao ay iyong simpleng pag-amin—

“Takot ako.”

At ang pinakamasarap marinig mula sa taong mahal mo ay hindi palaging,

“Kayang-kaya natin.”

Minsan mas totoo ang—

“Hindi ko rin alam kung paano. Pero nandito ako.”

Hinawakan ni Jake ang kamay ko.

Sa loob ng bahay, biglang umiyak ang bunso.

Napapikit ako.

“Ikaw.”

“Ako?”

“Oo. Ikaw ang tatay.”

“Pareho tayong magulang!”

“Bukas na ako.”

“Jane!”

Tumakbo siya papasok habang natatawa ako.

Makalipas ang ilang segundo, narinig ko siyang kinakantahan ang anak namin.

Sintunado.

Sobra.

Napailing ako habang nakatingin sa madilim na langit.

Minsan pala, ang happy ending ay hindi isang engrandeng eksena.

Hindi kasal.

Hindi singsing.

Hindi kahit pagkakaroon ng anak.

Minsan ang happy ending ay isang ordinaryong gabi.

Magulo ang sala.

May dalawang bote ng gatas sa mesa.

May medyas na naman si Jake sa sahig.

At naririnig ko mula sa kwarto ang lalaking minsang takot na takot bumuo ng pamilya…

kinakantahan ngayon ang anak namin para makatulog.

Pumasok ako sa loob.

Pagkakita niya sa akin, bumulong siya.

“Love, tulog na.”

Tiningnan ko ang baby.

Tulog nga.

“Galing mo ah.”

Ngumiti siya.

Lumabas ang dalawang dimples na dahilan kung bakit ako unang nahulog sa kaniya sa maliit na screen ng cellphone maraming taon na ang nakalipas.

Lumapit ako.

Hinalikan ko siya sa pisngi.

“Love?”

“Ano?”

“Wala.”

“May sasabihin ka.”

“Wala nga.”

“Jane.”

Ngumiti ako.

“Mahal kita.”

Napangiti rin siya.

“Mahal din kita.”

At sa pagkakataong iyon, wala nang kailangang ipagtapat.

Alam na namin ang mga sugat.

Alam ang mga kahinaan.

Alam pati ang mga nakakainis na ugali ng isa’t isa.

At pinili pa rin naming manatili.

Hindi dahil madali.

Kundi dahil pagkatapos ng lahat ng takot, pagtatampo, pag-iyak at paghilom…

nakagawa rin kami ng tahanang wala sa plano naming dalawa noong una kaming nag-usap sa cellphone.

Isang tahanang maingay.

Magulo.

Minsan nakakapagod.

Pero puno.

Puno ng tawanan.

Puno ng katotohanan.

At higit sa lahat—

puno ng pagmamahal.