Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.

Ang unang napansin ko ay ang napakalambot na unan. Sumunod ang malamig na hangin mula sa aircon at ang kakaibang amoy ng mamahaling pabango na hindi ko ginagamit.

Sandali.

Hindi ito ang kuwarto ko.

Napabalikwas ako nang makita ang napakalaking bintana, ang mamahaling chandelier, at ang malawak na tanawin ng dagat sa labas.

Nasaan ako?!

Mabilis kong hinanap ang cellphone ko. Nasa maliit na mesa iyon sa tabi ng kama, katabi ng isang mamahaling relo na halatang hindi sa akin.

Alas-otso y medya na ng umaga.

At saka ko naramdaman ang malamig na hangin sa aking mga balikat.

Dahan-dahan kong itinaas ang kumot.

Diyos ko.

Wala akong suot!

Halos mapasigaw ako habang mahigpit na ibinabalot ang puting kumot sa buong katawan ko.

Nasa sahig ang bestida kong suot kagabi. Nakatapon ang isang sapatos malapit sa pinto. Ang isa naman ay nasa ilalim ng maliit na mesa.

At sa kabilang bahagi ng kama…

May isang lalaking nakatayo sa harap ng bintana.

Matangkad. Malapad ang mga balikat. Nakasuot ng itim na pantalon at puting polo na hindi pa nakabutones nang maayos.

Nang marinig niya ang kaluskos ko, dahan-dahan siyang lumingon.

“Good morning, Isabella.”

Napahawak ako sa dibdib ko.

Si Adrian Villareal.

Ang boss ko.

Ang kinatatakutan ng buong kumpanya.

At mukhang kagigising lang din niya.

“Sir?!”

Bahagya siyang nagtaas ng kilay.

“Bakit parang nakakita ka ng multo?”

“H-Hindi po… Ang ibig kong sabihin… Bakit po ako nandito?”

Tumingin siya sa kama. Pagkatapos ay sa akin.

“Nasa kuwarto kita.”

“Alam ko po! Pero bakit?!”

“Mas mabuting mag-almusal ka muna.”

Naglakad siya patungo sa mesa kung saan nakahanda ang dalawang tasa ng kape, sariwang prutas, at isang malaking tray ng pagkain.

“Umorder ako ng lugaw. Sabi mo kagabi, iyon ang gusto mong kainin kapag masama ang pakiramdam mo.”

Napatitig ako sa kanya.

Sinabi ko iyon?

Kagabi?

Ano pa ang sinabi ko?!

At bakit parang alam niya ang lahat habang ako ay walang maalala?

“Sir, may… may nangyari po ba sa atin?”

Natigilan ang kamay niyang may hawak na tasa.

Ilang segundo siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos, inilapag niya ang kape at tumingin sa akin.

“Anong naaalala mo?”

“Wala po.”

“Wala talaga?”

Umiling ako.

Lumapit siya sa kama, ngunit nang makita niyang napaatras ako, agad siyang huminto.

“Isabella, hindi kita sasaktan.”

Hindi ko alam kung bakit, pero lalo akong kinabahan sa sinabi niya.

“Kung ganoon po, bakit wala akong damit?”

Bumuntong-hininga siya.

“Nagsuka ka kagabi. Nabasa ang damit mo, kaya tinulungan ka ng babaeng hotel staff na magpalit. Nasa laundry ang damit mong panloob. May malinis na bathrobe sa banyo.”

Parang may malaking batong naalis sa dibdib ko.

Pero sandali.

“Bakit po ako natulog sa kama ninyo?”

Biglang umiwas ng tingin si Adrian.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong namula ang dulo ng kanyang mga tainga.

“Dahil…”

Huminto siya.

“Dahil ayaw mong umalis ako.”

Napatanga ako.

“ANO PO?!”

“At sinabi mong kapag iniwan kita, isusumbong mo ako sa nanay ko.”

Gusto kong tumalon palabas ng bintana.

Hindi para magpakamatay.

Gusto ko lang talagang mawala sa mundo sa sobrang kahihiyan.

Habang naliligo ako, paulit-ulit kong pinipilit alalahanin ang nangyari kagabi.

May ilang malabong larawan na bumabalik sa isip ko.

Ang maingay na restawran.

Ang tawanan ng mga kliyente.

Si Adrian na tahimik na nakaupo sa tabi ko.

Ang isang lalaking paulit-ulit na nag-aalok ng alak.

Pagkatapos…

Isang elevator.

Isang kamay na nakahawak sa balikat ko.

At isang boses.

“Isabella, tumingin ka sa akin.”

Napahinto ako sa pagbabanlaw ng buhok.

Boses iyon ni Adrian.

Pero bakit parang galit siya?

Nang matapos akong maligo, nakita ko sa salamin ang ilang mapupulang marka sa aking leeg at balikat.

Napalapit ako.

Hindi naman mukhang pasa ang iba. May isang maliit na gasgas sa may collarbone ko.

Gayunman, hindi ko maiwasang kabahan.

Paglabas ko ng banyo, nakaupo na si Adrian sa sofa. Nakabihis na siya ng malinis na polo at abala sa pagbabasa ng mga dokumento.

May nakahandang paper bag sa kama.

“Nagpabili ako ng damit mo sa baba. Hindi ko alam ang eksaktong sukat, kaya may tatlong pagpipilian.”

Binuksan ko ang bag.

Tatlong bestida.

Tatlong magkakaibang sukat.

At isang pares ng puting sneakers.

Hindi ko alam kung matutuwa ako o lalo pang mahihiya.

“Sir, babayaran ko na lang po.”

“Hindi kailangan.”

“Pero…”

“Company expense.”

Napatitig ako sa kanya.

Company expense?!

Ano ang ilalagay niya sa resibo?

Emergency clothing para sa empleyadong nalasing at natulog sa kama ng CEO?!

Muntik na akong matawa sa gitna ng matinding kaba.

Pero may isang tanong na hindi pa rin mawala sa isip ko.

“Sir, tungkol po sa kagabi…”

Isinara niya ang folder.

“Ano iyon?”

Napayuko ako.

“Kung may nangyari man po sa atin, maaari naman nating kalimutan. Hindi ko po kayo pananagutin. Hindi rin po ako magsasabi kahit kanino sa opisina.”

Tahimik.

Napakatahimik.

Nang maglakas-loob akong tumingin, nakita kong nakatitig siya sa akin.

Wala na ang karaniwang malamig niyang ekspresyon.

May kakaiba sa mga mata niya.

“Kalilimutan?”

“Opo.”

“Ganun lang?”

“Mas mabuti na po siguro para sa ating dalawa.”

Tumayo siya.

“Isabella, sa tingin mo ba ganoon akong klase ng lalaki?”

“Hindi po! Hindi iyon ang ibig kong sabihin!”

“Kung may nangyari sa atin habang hindi mo kayang magdesisyon nang malinaw, sa tingin mo ba hahayaan kong basta na lang natin kalimutan iyon?”

Hindi ako nakasagot.

Huminga siya nang malalim.

“Walang nangyaring ganoon sa atin kagabi.”

Parang biglang luminaw ang buong mundo.

“Talaga po?”

“Oo.”

“Talagang wala?”

“Isabella.”

“Sorry po!”

Pinisil niya ang pagitan ng kanyang mga kilay.

“Pero may nangyari kagabi na kailangan nating pag-usapan.”

Nanlamig ako.

“Ano po iyon?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, kinuha niya ang cellphone niya at ipinakita sa akin ang isang litrato.

Nasa larawan ako.

Nakatayo sa loob ng hotel elevator.

May hawak na isang malaking flower arrangement na hindi ko alam kung saan ko kinuha.

At nakayakap ako…

Sa isang matandang babae.

“Isabella, kilala mo ba siya?”

Umiling ako.

“Iyan ang nanay ko.”

Napatakip ako sa bibig.

At bago pa ako tuluyang makabawi, idinagdag niya:

“At kagabi, sinabi mo sa kanya na ako ang magiging asawa mo.”

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatulala.

Marahil lima.

Marahil sampu.

O baka tuluyan nang huminto ang utak ko.

“Sir… joke lang po ba iyan?”

“Hindi ako mahilig magbiro.”

Alam ko!

Iyon nga ang problema!

Mabilis kong kinuha ang cellphone ko.

May labindalawang missed calls mula sa isang hindi kilalang numero.

May tatlong text message rin.

Ang una:

“Hi, Isabella! This is Tita Elena. Kumusta ang pakiramdam mo?”

Ang pangalawa:

“Huwag kang mahihiya sa nangyari kagabi. Napakabait mong bata.”

At ang pangatlo…

“Kapag nakabalik kayo sa Manila, sana makapag-dinner tayo. Gusto kitang makilala nang mas mabuti.”

Napaupo ako sa kama.

“Sir, bakit nasa Cebu ang nanay ninyo?”

“May charity event siya rito.”

“At bakit ko po siya nakilala?”

“Nakita niya tayo sa lobby.”

“At bakit ko sinabi na magiging asawa ko kayo?!”

Sa wakas, bahagyang ngumiti si Adrian.

Hindi ko alam kung mas nakakagulat ang ngiti niya o ang buong sitwasyon.

“Dahil tinanong niya kung boyfriend mo ako.”

“At sinabi kong oo?!”

“Hindi.”

Napabuntong-hininga ako.

Salamat naman.

“Sinabi mong hindi pa, pero malapit na.”

Gusto kong lamunin ako ng sahig.

Ngayon na.

Agad-agad.

Akala ko iyon na ang pinakamasamang nangyari sa buhay ko.

Nagkamali ako.

Pagbalik namin sa Maynila, may naghihintay nang mas malaking problema.

Lunes ng umaga.

Eksaktong alas-nuwebe, pagpasok ko sa opisina, biglang tumahimik ang tatlong kasamahan kong karaniwang napakaingay.

Si Trisha, ang pinakamalapit kong kaibigan sa accounting department, ay agad akong hinila papunta sa pantry.

“Girl!”

“Ano?”

“Huwag kang magalit.”

Bakit kapag nagsisimula sa ganyang pangungusap, siguradong may masamang balita?

“Ano na naman?”

Ipinakita niya sa akin ang cellphone niya.

Isang litrato.

Ako at si Adrian.

Nasa lobby ng hotel sa Cebu.

Nakayakap ako sa braso niya habang nakasandal ang ulo ko sa kanyang balikat.

Ang caption:

“ICE KING, MAY SECRET GIRLFRIEND?!”

Halos mabitawan ko ang cellphone.

“SAAN GALING IYAN?!”

“Sa company group chat.”

“Anong group chat?”

“Yung wala ang mga boss.”

Napapikit ako.

Siyempre.

Laging may ganoong group chat.

At siyempre, hindi ako miyembro.

Dahil bakit naman ako magiging miyembro ng grupong pinag-uusapan ang sarili kong kahihiyan?

“Trisha, wala kaming relasyon!”

“Alam ko naman.”

“Talaga?”

“Oo. Pero bakit may picture kayong magkahawak-kamay?”

Napatingin ulit ako sa larawan.

Sandali.

Magkahawak nga kami ng kamay.

Hindi ko maalala iyon.

“At bakit nakangiti siya?”

Napakurap ako.

Tiningnan kong mabuti.

Si Adrian Villareal.

Ang Ice King.

Ang lalaking minsan ay pinauwi nang umiiyak ang isang department manager dahil mali ang financial projections.

Nakangiti.

Habang nakatingin sa akin.

Hindi sa camera.

Sa akin.

Biglang kumabog ang dibdib ko.

“Trisha, may trabaho pa ako.”

“Isabella!”

“Ano?!”

“May lipstick stain sa collar niya sa pangalawang picture!”

Tumakbo ako palabas ng pantry.

Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa mesa ko.

Hindi ko rin alam kung ilang beses kong binuksan at isinara ang Excel file nang walang ginagawa.

Bandang alas-onse, tumunog ang office telephone.

“Ms. Mendoza, pinapatawag ka ni Sir Adrian.”

Ang secretary niya.

Si Ms. Grace.

Napakabait na babae.

Pero ngayong umaga, parang may kakaibang saya sa boses niya.

Pagpasok ko sa opisina ni Adrian, nakatayo siya sa harap ng kanyang mesa.

“Isara mo ang pinto.”

Sumunod ako.

“Sir, tungkol po sa litrato…”

“Alam ko.”

“Hindi po ako ang nagkalat!”

“Alam ko rin.”

Napatingin ako sa kanya.

“Bakit po parang wala kayong pakialam?”

“May pakialam ako.”

“Pero hindi kayo galit?”

“Galit ako.”

Napalunok ako.

“Kanino po?”

“Sa taong kumuha ng litrato nang walang pahintulot.”

Tumahimik ako.

Kinuha niya ang isang dokumento mula sa mesa.

“Ipinahanap ko na sa HR kung saan nagsimula ang pagkalat ng larawan. Hindi mo kailangang ipaliwanag ang personal mong buhay sa mga katrabaho mo.”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ko inaasahan iyon.

Akala ko ipapatawag niya ako para pagsabihan.

O mas malala, ililipat ako sa ibang department.

“Salamat po, Sir.”

Tumango siya.

Pero hindi pa pala kami tapos.

“May isa pa akong sasabihin.”

“Ano po iyon?”

“Simula ngayon, hindi ka na direktang magre-report sa akin.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

“Sir… tatanggalin ninyo po ba ako?”

“Ano?”

“Kung dahil po sa nangyari sa Cebu, pasensya na po talaga. Hindi na po mauulit. Pangako, hindi na ako iinom sa kahit anong company event!”

Napahinto siya.

Pagkatapos…

Tumawa.

Hindi simpleng ngiti.

Talagang tumawa.

At sa sobrang pagkagulat ko, nakalimutan kong umiiyak na pala ako.

“Isabella, hindi kita tinatanggal.”

“Talaga po?”

“Ililipat kita sa bagong project team. Pareho ang posisyon mo, pero mas mataas ang responsibilidad at may hiwalay na manager.”

“Bakit po?”

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

“Dahil may gusto akong sabihin sa iyo na hindi ko puwedeng sabihin habang ako ang direktang boss mo.”

Hindi ako huminga.

Kahit isang segundo.

“Ano po iyon?”

Lumapit siya.

Huminto sa sapat na distansya.

“May gusto akong manligaw sa iyo.”

Hindi ako sumagot.

Hindi dahil ayaw ko.

Kundi dahil pakiramdam ko may kung sinong biglang nagtanggal ng lahat ng laman ng utak ko.

“Sir…”

“Adrian.”

“Ano po?”

“Kapag wala tayo sa opisina, puwede mo akong tawaging Adrian.”

Hindi ko alam kung saan ako titingin.

Sa kanyang mukha?

Sa sahig?

Sa mamahaling painting sa likod niya na malamang ay katumbas ng isang taong suweldo ko?

“Sir Adrian…”

Napabuntong-hininga siya.

“Malapit na.”

Hindi ko napigilang matawa.

At iyon ang unang pagkakataong nakita kong ngumiti siya nang walang pagpipigil.

Pero may isang bagay akong kailangang malaman.

“Bakit ako?”

Natigilan siya.

“Ano?”

“Bakit ako, Sir? Maraming magagandang babae sa paligid ninyo. Maraming mayayaman. Maraming mas bagay sa inyo.”

Hindi niya agad sinagot ang tanong ko.

Sa halip, bumalik siya sa mesa at binuksan ang isang drawer.

May inilabas siyang maliit na papel.

Isang lumang resibo.

Kumupas na ang tinta.

Inilapag niya iyon sa harap ko.

“Naalala mo ito?”

Tiningnan ko.

Resibo mula sa isang maliit na coffee shop sa Makati.

Dalawang taon na ang nakalipas.

Nakasulat sa likod ang isang maikling mensahe.

“Huwag kang magpapalipas ng gutom. Mas madaling mag-isip kapag may laman ang tiyan.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Sa inyo po ito?”

Tumango siya.

Biglang bumalik sa alaala ko ang isang maulang hapon.

Bagong empleyado pa lamang ako noon.

May isang lalaking nakaupo mag-isa sa coffee shop malapit sa aming opisina.

Halatang pagod.

Hindi pa ako pamilyar sa mukha ng bagong CEO kaya hindi ko siya nakilala.

Nang marinig kong sinabi niya sa waiter na kape lang ang oorderin niya, napansin kong nanginginig ang kamay niya habang hawak ang cellphone.

Hindi ko alam kung bakit, pero bumili ako ng sandwich at iniabot sa kanya.

“Kuya, kumain muna kayo. Mukhang masama ang araw ninyo.”

Kuya?!

Diyos ko.

Tinawag kong kuya ang CEO!

“Ikaw pala iyon?”

Tumango si Adrian.

“At tinawag mo akong masungit.”

Napahawak ako sa bibig.

“Sinabi ko po iyon?!”

“Oo. Sabi mo, sayang ang guwapo kung laging nakasimangot.”

Gusto kong maglaho.

Pero tumawa siya.

“Isabella, noong araw na iyon, kagagaling ko lang sa ospital.”

Unti-unting nawala ang ngiti ko.

“Na-stroke ang tatay ko. Hindi pa namin alam kung makakabawi siya. At sa parehong araw, nalaman kong may malaking problema sa kumpanya.”

Hindi ako nagsalita.

“Buong araw, walang nagtanong kung kumain na ako. Lahat may kailangan. Lahat may hinihingi.”

Tumingin siya sa lumang resibo.

“Ikaw lang ang nagbigay ng sandwich nang walang hinihinging kapalit.”

Biglang may kung anong kumurot sa dibdib ko.

“Pero Sir, maliit na bagay lang naman iyon.”

“Sa iyo.”

Napatingin siya sa akin.

“Sa akin, hindi.”

Hindi ako agad pumayag na magpaligaw.

Oo, guwapo siya.

Oo, mayaman.

At oo, aaminin ko, may kung anong nangyayari sa tiyan ko tuwing nakikita ko siyang nakangiti.

Pero hindi ganoon kadali ang lahat.

Boss ko pa rin siya sa mata ng buong kumpanya.

At ayokong maging babaeng pinag-uusapan dahil lamang sa lalaking kasama niya.

Kaya sinabi ko sa kanya ang tatlong kondisyon ko.

Una, walang espesyal na pagtrato sa trabaho.

Pangalawa, walang mamahaling regalo.

Pangatlo…

“Kung manliligaw ka sa akin, kailangan mong makilala ang pamilya ko.”

Tumango siya.

“Walang problema.”

“Sir, hindi ninyo naiintindihan.”

“Bakit?”

“Ang nanay ko, mahilig magtanong.”

“Kaya kong sumagot.”

“Ang tatay ko, tahimik pero nakakatakot.”

“Kaya kong harapin.”

“Ang nakababata kong kapatid, mahilig mangutang.”

Doon siya napahinto.

“Ano?”

Tumawa ako.

“Biro lang!”

Pero ang totoo, may isa pa akong hindi sinasabi.

Takot akong umibig sa kanya.

Hindi dahil sa pera.

Hindi dahil sa posisyon.

Kundi dahil baka sa huli, ako rin ang masaktan.

At parang alam niya iyon.

Dahil hindi niya ako minadali.

Hindi siya nagpadala ng isang libong rosas.

Hindi siya nagrenta ng buong restawran.

Hindi rin niya ako sinorpresa ng mamahaling alahas.

Sa halip, isang Biyernes ng gabi, may nakita akong lalaking nakatayo sa labas ng maliit na karinderya malapit sa condo ko.

Nakasuot ng simpleng puting T-shirt.

Maong na pantalon.

At hawak ang isang payong.

Si Adrian.

“Anong ginagawa mo rito?”

“Gusto kitang yayain maghapunan.”

“Saan?”

Tumingin siya sa karinderya.

“Diyan.”

Napatawa ako.

“Sigurado ka?”

“May problema ba?”

“Sir, walang aircon diyan.”

“Alam ko.”

“At plastic ang mga upuan.”

“Nakikita ko.”

“At baka may ipis!”

Doon siya napatingin sa loob.

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos ay seryosong nagtanong:

“Malalaki ba?”

Halos mapaupo ako sa bangketa sa kakatawa.

Ang unang date namin ay hindi romantiko sa paraang inaasahan ng ibang tao.

Umorder siya ng sinigang na baboy.

Ako naman, pritong tilapia.

Nang dumating ang pagkain, seryoso niyang pinag-aralan ang maliit na platitong may patis at sili.

“Ano ito?”

“Sawsawan.”

“Alam ko.”

“Eh bakit mo tinatanong?”

“Gaano karaming sili ang dapat ilagay?”

“Depende kung gaano ka katapang.”

Tiningnan niya ako.

Pagkatapos ay naglagay ng apat na sili.

Hindi ko siya pinigilan.

Minsan, kailangang matuto ang isang tao mula sa sarili niyang pagkakamali.

Limang minuto ang lumipas.

Namumula na ang mukha niya.

May pawis sa noo.

Pero patuloy pa rin siyang kumakain.

“Adrian, okay ka lang?”

Tumango siya.

“Masarap.”

“Sigurado?”

“Oo.”

“Umiiyak ka na.”

“Mainit lang.”

“May electric fan sa likod mo.”

Hindi siya sumagot.

Tumawa ako nang tumawa hanggang sumakit ang tiyan ko.

At sa gabing iyon, may natuklasan ako.

Ang lalaking kinatatakutan ng buong kumpanya ay hindi pala marunong umamin kapag hindi niya kaya ang maanghang.

Tatlong buwan ang lumipas.

Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagbago ang lahat.

Marahil noong una niya akong hinintay sa labas ng opisina habang umuulan.

O noong nagdala siya ng lugaw sa condo ko dahil nilalagnat ako.

O noong minsang nakatulog ako sa passenger seat ng kotse niya at paggising ko, nakaparada pa rin kami sa tapat ng bahay.

“Bakit hindi mo ako ginising?”

“Mahimbing ang tulog mo.”

“Gaano katagal ka nang naghihintay?”

“Dalawang oras.”

“ADRIAN!”

“Ano? May aircon naman.”

Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang ganoong lalaki.

Mas lalo na nang makilala niya ang pamilya ko.

Dumating siya sa bahay namin sa Bulacan na may dalang prutas at isang malaking kahon ng ensaymada.

Akala ko magiging pormal ang buong gabi.

Pero pagdating pa lamang niya, sinalubong na siya ng tatay ko.

“Marunong ka bang mag-ihaw?”

Napakurap si Adrian.

“Opo?”

“Halika. May bangus tayo sa likod.”

At ganoon lang.

Ang CEO ng isang malaking kumpanya ay biglang naging assistant ng tatay ko sa pag-iihaw ng bangus.

Pagbalik nila sa hapag, may uling na sa kanyang puting polo.

At nakangiti ang tatay ko.

Bihira iyong mangyari.

“Maayos itong boyfriend mo,” bulong ni Papa.

“Pa, hindi ko pa boyfriend!”

Tumingin siya kay Adrian.

“Ah, nanliligaw pa lang pala?”

Tumango si Adrian.

“Opo.”

“Kung ganoon, dagdagan mo ang uling. Hindi pa luto ang kabilang bangus.”

Hindi ko alam kung maaawa ako o matatawa.

Pero nang gabing iyon, habang naghuhugas kami ng pinggan, lumapit sa akin si Mama.

“Anak, gusto mo ba talaga siya?”

Napatingin ako sa bintana.

Nasa labas si Adrian.

Nakikipag-usap sa tatay ko.

Pareho silang tumatawa.

“Oo, Ma.”

“Eh bakit parang natatakot ka?”

Hindi ako agad nakasagot.

“Dahil baka hindi magtagal.”

Hinawakan ni Mama ang kamay ko.

“Anak, walang makakapangako na hindi ka masasaktan. Pero huwag mong tanggihan ang isang magandang bagay dahil lamang sa takot mong mawala ito.”

Hindi ko alam kung bakit, pero napaiyak ako.

Tahimik lang.

Habang may hawak na basang plato.

Hindi naging perpekto ang relasyon namin.

Sa katunayan, bago pa man kami opisyal na naging magkasintahan, nagkaroon na kami ng unang malaking away.

Dahil sa trabaho.

May isang malaking project na pinaghirapan ko nang halos dalawang buwan.

Ako ang gumawa ng financial analysis.

Ako ang nagpresenta sa team.

Ako rin ang halos hindi natulog para matapos ang lahat bago ang deadline.

Pero nang dumating ang araw ng final presentation, hindi ako isinama ng bagong manager namin.

Ang dahilan?

“Mas bagay na senior staff ang humarap sa board.”

Hindi ako nagsalita.

Pero nang makita kong ipinresenta ng ibang tao ang trabaho ko na para bang siya ang gumawa, halos maiyak ako sa galit.

Nalaman iyon ni Adrian.

Kinabukasan, ipinatawag niya ang buong project team.

At sa harap ng lahat, tinanong niya kung sino ang gumawa ng financial model.

Walang sumagot.

Hanggang sa binanggit niya ang pangalan ko.

“Isabella Mendoza.”

Biglang nagtinginan ang lahat.

“Siya ang gumawa ng modelong ginagamit ninyo ngayon. Bakit wala siya sa presentation?”

Tahimik ang buong silid.

At sa halip na matuwa…

Nagalit ako.

Pagkatapos ng meeting, dumiretso ako sa opisina niya.

“Bakit mo ginawa iyon?”

Nagulat siya.

“Ano?”

“Sinabi mo sa harap ng lahat na ako ang gumawa!”

“Dahil totoo naman.”

“Alam ko! Pero ngayon, iisipin nilang ipinagtanggol mo ako dahil nililigawan mo ako!”

Napahinto siya.

“Isabella, hindi ko hahayaang angkinin ng ibang tao ang trabaho mo.”

“Pero kailangan kong ipaglaban ang sarili ko!”

Tumahimik siya.

At sa unang pagkakataon, nakita kong hindi niya alam kung ano ang sasabihin.

Lumabas ako ng opisina niyang umiiyak.

Hindi dahil galit ako sa kanya.

Kundi dahil alam kong tama ang ginawa niya, pero mali ang pakiramdam ko sa paraan.

Kinagabihan, may kumatok sa pinto ng condo ko.

Si Adrian.

Walang bulaklak.

Walang pagkain.

May dala lamang siyang maliit na folder.

“Ano iyan?”

“Ang bagong presentation schedule.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit?”

“Ikaw ang magpepresenta sa board sa susunod na linggo.”

“Adrian…”

“Hindi ako ang maghahanda sa iyo. Hindi rin ako makikialam sa evaluation. Ang project manager mo ang mag-aayos ng proseso.”

Napatingin ako sa kanya.

“At kung pumalpak ako?”

“Kung pumalpak ka, matututo ka.”

Napangiti ako.

“Ang sama mo.”

“Alam ko.”

“At kung magaling ako?”

“Eh di magaling ka.”

Natawa ako.

Pagkatapos ay niyakap ko siya.

Mahigpit.

Napakatagal.

At doon ko unang sinabi ang mga salitang matagal ko nang pinipigilan.

“Adrian, gusto rin kita.”

Hindi siya gumalaw.

“Ulitin mo.”

“Ayaw ko.”

“Isabella.”

“Gusto kita!”

Bigla niya akong niyakap nang mas mahigpit.

At sa unang pagkakataon, naramdaman kong mabilis din pala ang tibok ng puso ng Ice King.

Anim na buwan matapos ang business trip sa Cebu, opisyal na kaming magkasintahan.

Hindi na lihim.

Pero hindi rin namin ginawang palabas ang relasyon namin.

Nagpaalam ako sa HR at sinunod namin ang mga patakaran ng kumpanya tungkol sa relasyon sa trabaho. Nanatili akong nasa hiwalay na team, at wala nang direktang papel si Adrian sa aking performance evaluation o promotion.

May mga nagtsismis pa rin.

May mga nagtanong kung paano ko nahuli ang puso ng Ice King.

May ilan ding nagsabing siguradong maganda ang magiging career ko dahil boyfriend ko ang CEO.

Masakit.

Pero sa pagkakataong iyon, hindi na ako nagtago.

Tinapos ko ang project.

Nagpresenta ako sa board.

At makalipas ang ilang buwan, inalok ako ng promotion.

Tinanggap ko iyon matapos dumaan sa normal na proseso ng evaluation.

Nang gabing iyon, nag-celebrate kami ni Adrian sa parehong karinderyang pinuntahan namin noong unang date.

“Congratulations, Ms. Mendoza.”

“Thank you, Mr. Villareal.”

“Mas mataas na ang posisyon mo ngayon.”

“Oo.”

“Mas mataas na rin ba ang standards mo sa boyfriend?”

Nagkunwari akong nag-isip.

“Medyo.”

Napataas ang kilay niya.

“Talaga?”

“Oo. Gusto ko iyong marunong nang kumain ng maanghang.”

Tumawa siya.

At saka inilabas ang isang maliit na kahon mula sa bulsa niya.

Biglang tumigil ang mundo ko.

“Adrian…”

Binuksan niya iyon.

Isang singsing.

Simple.

May maliit na brilyante sa gitna.

Hindi ko alam kung bakit, pero agad akong napaiyak.

“Sandali! Hindi pa ako handa!”

Napakurap siya.

“Para saan?”

“Para sa proposal!”

Tumingin siya sa singsing.

Pagkatapos ay sa akin.

“Isabella, birthday gift mo ito.”

Napatigil ako.

“Ano?!”

“Birthday mo sa Linggo.”

Gusto kong ibalibag ang sarili ko sa mesa.

Pero bigla siyang tumawa.

At habang pinupunasan ko ang luha ko sa sobrang kahihiyan, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

“Pero kung gusto mo…”

Huminto siya.

At doon ko napansing hindi na siya tumatawa.

“May isa pa akong singsing.”

Hindi ko alam kung paano niya nagawang magdala ng dalawang singsing sa isang date.

Hindi ko rin alam kung gaano na niya katagal pinagplanuhan iyon.

Pero nang lumuhod siya sa harap ko, sa gitna ng maliit na karinderyang may plastik na upuan at maingay na electric fan, wala akong ibang narinig kundi ang sarili kong puso.

“Isabella Mendoza…”

Napahawak ako sa bibig.

“Adrian, tumayo ka! Marumi ang sahig!”

Hindi siya tumayo.

Ngumiti lamang siya.

“Noong una kitang nakilala, binigyan mo ako ng sandwich dahil akala mo hindi pa ako kumakain.”

Natawa ako habang umiiyak.

“Totoo naman!”

“At noong sumunod kitang nakita sa opisina, tinawag mo akong Sir nang halos sampung beses sa loob ng dalawang minuto.”

“Kinakabahan ako!”

“Alam ko.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Marami akong kayang bilhin, Isabella. Pero hindi ko kayang bilhin ang pakiramdam na may isang taong naghihintay sa akin sa bahay dahil gusto niya akong makasama, hindi dahil may kailangan siya.”

Hindi ko na napigilan ang pag-iyak.

“Hindi ko maipapangakong magiging madali ang lahat. May mga araw na magiging masungit ako. May mga pagkakataong mag-aaway tayo. At siguradong may mga panahong hindi tayo magkakaintindihan.”

Napangiti ako.

“Marami na ngang ganoon.”

Tumawa ang mga taong nanonood sa paligid namin.

“Pero gusto kong ikaw ang kasama ko sa lahat ng iyon.”

Binuksan niya ang pangalawang kahon.

“Isabella, papayag ka bang maging asawa ko?”

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil sa likod niya…

May isang matandang babae na umiiyak habang hawak ang cellphone.

Si Tita Elena!

At sa tabi niya…

Ang nanay ko!

Ang tatay ko!

Pati ang nakababata kong kapatid na abala sa pagkain ng lumpiang Shanghai!

“ALAM NINYONG LAHAT?!”

Sabay-sabay silang tumawa.

Si Adrian naman, nakaluhod pa rin.

“Isabella, puwede bang sagutin mo muna ako? Nangangalay na ang tuhod ko.”

Humagalpak ako ng tawa.

At saka tumango.

“Oo.”

Napapikit siya.

“Talaga?”

“Oo, Adrian. Papakasalan kita!”

Tumayo siya at niyakap ako.

Mahigpit.

Habang nagsisigawan ang pamilya namin sa tuwa.

At sa gitna ng lahat ng iyon, narinig ko ang tatay kong sumigaw:

“ADRIAN! HUWAG MONG KALIMUTAN ANG BANGUS SA KASAL!”

Isang taon ang lumipas.

Hindi kami nagpakasal sa isang napakalaking hotel.

Hindi rin kami nag-imbita ng limang daang tao.

Pinili namin ang isang maliit na garden wedding sa Tagaytay.

May puting bulaklak.

May simpleng dekorasyon.

At may napakagandang tanawin ng Taal Lake.

Nang makita kong nakatayo si Adrian sa dulo ng aisle, bigla kong naalala ang unang umagang nagising ako sa presidential suite sa Cebu.

Ang takot.

Ang kahihiyan.

Ang pakiramdam na gusto kong tumakas at magpalit ng pangalan.

Kung may nagsabi sa akin noon na ang lalaking nakatayo sa harap ng bintana ang magiging asawa ko, malamang ay tumawa ako.

O nahimatay.

Posibleng pareho.

Habang naglalakad ako papunta sa kanya, nakita kong pinupunasan niya ang kanyang mga mata.

Napangiti ako.

Pagdating ko sa harap niya, bumulong ako:

“Umiiyak ka?”

Umiling siya.

“Mainit lang.”

“Adrian, nasa Tagaytay tayo.”

“Alam ko.”

“At may malamig na hangin.”

“Alam ko rin.”

Natawa ako.

At sa wakas, umamin siya.

“Okay. Umiiyak ako.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Mas bagay sa iyo ang nakangiti.”

Ngumiti siya.

Iyong ngiting dati ay akala ko hindi ko kailanman makikita.

Pagkatapos ng kasal, bumalik kami sa Cebu.

Hindi para sa business trip.

Kundi para sa honeymoon namin.

At oo.

Sa parehong hotel.

Sa parehong presidential suite.

Nang buksan ng hotel staff ang pinto, napahinto ako.

Parehong malaking bintana.

Parehong tanawin ng dagat.

Parehong napakalambot na kama.

Pero ngayon, wala nang takot.

Wala nang pag-aalinlangan.

At higit sa lahat, wala nang alak na kailangan kong inumin para iligtas ang boss ko sa mga kliyente.

“Naalala mo ito?” tanong ni Adrian habang inilalapag ang maleta namin.

“Oo.”

“Ano ang una mong naisip noong nagising ka rito?”

“Na gusto kong lumipat ng bansa.”

Tumawa siya.

“Talaga?”

“Oo. Plano ko nang magtago sa probinsya at magtinda ng banana cue.”

Lumapit siya at niyakap ako mula sa likod.

“Buti na lang hindi mo ginawa.”

“Bakit?”

“Dahil hindi ko alam kung paano kita hahanapin.”

Lumingon ako.

“Eh di bumili ka ng banana cue sa lahat ng probinsya.”

Napatawa siya.

At habang nakatayo kami sa harap ng malaking bintana, may bigla akong naalala.

“Adrian, may isang tanong pa pala ako.”

“Ano iyon?”

“Noong gabing iyon… bakit ka pumayag na matulog sa tabi ko kahit sobrang lasing ko?”

Natahimik siya.

Pagkatapos ay napangiti.

“Dahil noong sinubukan kong lumipat sa sofa, hinawakan mo ang kamay ko.”

“At?”

“Sinabi mong natatakot kang matulog nang mag-isa.”

Napayuko ako.

Hindi ko maalala iyon.

“At sinabi mo rin na kapag iniwan kita, hindi mo na ako bibigyan ng sandwich kahit kailan.”

Napahagalpak ako ng tawa.

“ANG SAMA KO!”

“Oo.”

“At pumayag ka naman?”

Hinawakan niya ang pisngi ko.

“Oo. Pero sa armchair ako natulog nang halos buong gabi. Lumipat lang ako sa kabilang gilid ng kama nang magising ka at paulit-ulit mong hinahanap ang kamay ko.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pero bakit hindi mo agad sinabi sa akin noong umaga?”

“Binigyan kita ng pagkakataong kumalma. At gusto kong ikaw mismo ang magtanong kapag handa ka na.”

Tahimik akong yumakap sa kanya.

Makalipas ang ilang sandali, bigla siyang nagsalita.

“Pero may isa pa akong hindi nasabi tungkol sa gabing iyon.”

Napahiwalay ako sa kanya.

“Ano na naman?!”

Kinuha niya ang cellphone niya at binuksan ang isang lumang video.

Nasa screen ako.

Nakaupo sa sofa ng hotel.

May hawak na unan.

At seryosong-seryoso akong nakikipag-usap sa kanya.

“Adrian Villareal! Makinig kang mabuti!”

Halos mapasigaw ako.

“BURAHIN MO IYAN!”

Pero pinindot na niya ang play.

Sa video, nakaturo ako sa kanya habang sinasabi:

“Kapag naging asawa kita, bawal kang magsungit sa umaga! At dapat marunong kang magluto ng sinigang! At kailangan mong mahalin ang nanay ko!”

Sa likod ng camera, narinig ko ang mahinang tawa niya.

“Okay. May iba pa ba?”

Tumango ang lasing kong sarili.

“Oo!”

“Ano?”

Bigla akong napaiyak sa video.

“Huwag mo akong iiwan, ha?”

Natigilan ako.

Sa video, lumuhod si Adrian sa harap ko at marahang hinawakan ang kamay ko.

“Hindi kita iiwan ngayong gabi. Ligtas ka rito. Bukas, kapag maayos na ang pakiramdam mo, saka tayo mag-uusap.”

Natapos ang video.

Tahimik ang buong kuwarto.

Pagkatapos, dahan-dahan akong tumingin sa asawa ko.

“Adrian…”

“Hmm?”

“Marunong ka na bang magluto ng sinigang?”

Napakurap siya.

“Isabella, iyon talaga ang itatanong mo?”

Tumawa ako.

At saka ko siya hinalikan.

Makalipas ang tatlong taon, may isang maliit na batang babae na tumatakbo sa aming sala.

Dalawang taong gulang.

Malalaki ang mga mata.

At kapag nakasimangot…

Diyos ko.

Kopyang-kopya ng tatay niya.

“Daddy!”

Agad na ibinaba ni Adrian ang laptop niya.

“Yes, princess?”

“Milk!”

Tumayo siya.

“Okay, Daddy will get your milk.”

Napatingin ako sa kanya mula sa kusina.

Ang dating Ice King.

Ang lalaking kayang patahimikin ang buong conference room sa isang tingin.

Ngayon, nakasuot ng apron na may malalaking dilaw na pato.

May hawak na pink na milk bottle.

At may maliit na hair clip na nakasabit sa kanyang buhok dahil pinaglaruan siya ng anak namin.

“Adrian!”

Lumingon siya.

“Ano?”

“May meeting ka sa loob ng sampung minuto.”

“Alam ko.”

“May hair clip ka pa sa buhok!”

Hinawakan niya iyon.

Pagkatapos ay tumingin sa anak namin.

“Princess, puwede bang tanggalin muna ni Daddy ito?”

Umiling ang bata.

“No!”

Napabuntong-hininga siya.

“Okay.”

At ganoon nga.

Pumasok ang CEO sa online meeting na may pink na hair clip sa buhok.

Nang makita iyon ng kanyang mga empleyado, walang nangahas na tumawa.

Maliban sa akin.

Dahil nakaupo ako sa kabilang bahagi ng sala at halos hindi na makahinga sa kakatawa.

Pagkatapos ng meeting, lumapit siya sa akin.

“Masaya ka?”

“Sobra!”

“Talaga?”

“Oo!”

Bigla niya akong niyakap.

At habang tumatawa ako, bumulong siya sa tainga ko:

“Mrs. Villareal, may utang ka sa akin.”

Napangiti ako.

“Ano naman?”

“Isang date. Tayong dalawa lang.”

“Kailan?”

“Ngayong gabi.”

“Saan?”

Tumingin siya sa akin.

At ngumiti.

“Sa karinderya.”

Minsan, kapag tinatanong ako ng mga kaibigan ko kung paano ko napangasawa ang lalaking dating kinatatakutan ng buong kumpanya, hindi ko alam kung saan magsisimula.

Sa sandwich ba?

Sa business trip?

Sa gabing nalasing ako at halos masira ang buong pagkatao ko sa kahihiyan?

O sa umagang nagising akong walang suot sa kanyang kama at akala ko katapusan na ng career ko?

Marahil wala sa mga iyon.

Dahil hindi naman nagsimula ang pagmamahal namin sa isang engrandeng pangyayari.

Nagsimula iyon sa maliliit na bagay.

Sa isang sandwich na ibinigay ko sa isang estranghero.

Sa isang baso ng tubig na iniabot niya noong masama ang pakiramdam ko.

Sa mga gabing naghihintay siya hanggang makauwi ako nang ligtas.

Sa mga pagkakataong pinili naming makinig sa isa’t isa kahit mas madaling magalit.

At sa isang lalaking minsang sinabi ng buong kumpanya na walang puso.

Ngayon, siya ang unang gumigising tuwing madaling-araw kapag umiiyak ang anak namin.

Siya ang nagluluto ng almusal tuwing Linggo.

At siya rin ang lalaking hindi kailanman nakakalimot na bumili ng paborito kong ensaymada kapag alam niyang pagod ako.

Minsan, tinanong ko siya:

“Adrian, kung hindi ako nalasing noong gabing iyon, liligawan mo pa rin ba ako?”

Hindi siya nagdalawang-isip.

“Oo.”

“Paano?”

“Mag-iimbento ako ng dahilan para makasama ka sa coffee shop.”

“At kung tumanggi ako?”

“Maghihintay ako.”

“At kung hindi talaga kita gusto?”

Napatingin siya sa akin.

“Eh di hindi mo ako gusto. Hindi naman kita puwedeng pilitin.”

Natawa ako.

“Ang boring mong sumagot!”

Ngumiti siya.

“Pero masaya ako na pinili mo ako.”

Sumandal ako sa kanyang balikat.

Sa kabilang bahagi ng sala, mahimbing na natutulog ang anak namin.

Tahimik ang bahay.

Walang conference room.

Walang mamahaling kontrata.

Walang empleyadong kinakabahan sa tuwing maririnig ang kanyang mga yabag.

Kami lang.

At sa pagkakataong iyon, naisip kong napakakakaiba talaga ng buhay.

Dahil ang lalaking minsan kong kinatatakutan nang higit sa lahat…

Siya na ngayon ang taong gusto kong makita sa tuwing nagigising ako.

At tuwing umaga, kapag iminumulat ko ang aking mga mata, iisa pa rin ang una niyang sinasabi.

“Gising ka na pala?”

Pero ngayon, hindi na ako natatakot.

Ngumingiti na lamang ako.

Dahil alam kong ang susunod niyang sasabihin ay…

“Mag-almusal ka muna, mahal. Nagluto na ako ng paborito mo.”

WAKAS.