Dear Kuya Mid,

Hindi ko alam kung saan magsisimula. Ilang beses ko nang sinubukang isulat ito, pero bawat salita parang kutsilyong bumabalik sa dibdib ko. Siguro ito na ang tamang oras para ilabas ko ang lahat.

Ako si Marco, 34 anyos, may maayos na trabaho, at may asawa na pinakamamahal ko—si Liza. Anim na taon na kaming kasal, at sa loob ng anim na taon na iyon, iisa lang ang hinihiling namin: ang magkaroon ng anak.

Pero hindi pala ganoon kasimple.

Noong una, akala namin stress lang, o timing. Pero habang tumatagal, wala pa ring nangyayari. Hanggang sa napilitan kaming magpatingin. Doon ko nalaman ang katotohanang hindi ko matanggap—ako ang may problema.

Baog ako.

Parang gumuho ang buong pagkatao ko. Bilang lalaki, iyon ang pinakamabigat na dagok na natanggap ko. Pakiramdam ko, hindi ako buo. Hindi ako sapat.

Pero si Liza… hindi siya nagbago. Mas lalo pa niya akong minahal. Sabi niya, “Ikaw pa rin ang gusto kong makasama, anak man o wala.” Pero ako… hindi ko kayang tanggapin na ipagkakait ko sa kanya ang pagiging ina.

Kaya isang gabi, matapos ang mahabang katahimikan, ginawa ko ang bagay na hindi ko akalaing sasabihin ko.

“Liza… kung gusto mong magkaanak… pumayag akong… magpabuntis ka sa iba.”

Tahimik siya. Tinitigan lang niya ako, parang hindi niya narinig nang tama ang sinabi ko.

“Sigurado ka ba?” tanong niya, nanginginig ang boses.

Masakit. Sobrang sakit. Pero tumango ako.

Ginawa ko iyon para sa kanya. Para sa kaligayahan niya. Para hindi siya magsisi balang araw na pinili niya ako.

Lumipas ang ilang linggo. Napansin kong mas madalas siyang lumabas. Sinasabi niyang may errands, may pinupuntahan. Hindi ko na tinanong. Pinili kong huwag magtanong dahil ako mismo ang nagbukas ng pintong iyon.

Hanggang isang araw, umuwi siya na umiiyak.

Buntis siya.

Dapat masaya ako, ‘di ba? Pero bakit parang may kung anong kumurot sa puso ko? Pilit kong itinago ang sakit. Ngumiti ako. Inakap ko siya.

“Salamat,” sabi ko. “Sa wakas… magiging nanay ka na.”

Lumipas ang mga buwan. Inalagaan ko siya. Sinamahan sa check-up. Pinilit kong maging mabuting asawa kahit alam kong hindi ako ang ama ng batang dinadala niya.

Pero habang lumalaki ang tiyan niya, parang may lumalaking distansya sa pagitan namin.

Isang gabi, hindi na niya kinaya. Umiyak siya sa harap ko.

“Marco… may kailangan akong aminin.”

Kinabahan ako. Hindi ko alam kung handa ba akong marinig iyon.

“Hindi random na tao ang nakabuntis sa akin…”

Tumigil ang mundo ko.

“Sino?” tanong ko, halos pabulong.

Huminga siya nang malalim.

“Si Daniel… ang best friend mo.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Si Daniel. Ang taong tinuring kong kapatid. Ang taong kasama ko sa lahat. Ang taong pinagkatiwalaan ko.

“Hindi namin planado…” umiiyak niyang paliwanag. “Noong una, ginawa lang namin dahil sa sinabi mo. Pero habang tumatagal… nahulog kami sa isa’t isa.”

Hindi ko na narinig ang mga sumunod niyang salita. Ang alam ko lang, may kung anong nabasag sa loob ko na hindi na kayang buuin pa.

Ako ang nagbigay ng pahintulot.

Ako ang nagbukas ng pinto.

Pero hindi ko inasahang ako rin ang mawawala.

Lumipas ang ilang linggo matapos ang gabing iyon. Umalis si Liza. Sumama kay Daniel. Iniwan niya ako—kasama ang batang hindi ko kailanman matatawag na akin.

Ngayon, mag-isa na lang ako sa bahay na dati naming pinuno ng pangarap.

Kuya Mid, tama ba ang ginawa ko?

Ginawa ko iyon dahil mahal ko siya. Pero bakit ako ang naiwan na wasak?

Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung paano magsisimula ulit.

—Marco