Ang Usok sa Likod-Bahay

Pitong taon kaming mag-asawa ni Marco. Sa loob ng pitong taong iyon, ako ang nagtaguyod sa kanyang pag-aaral at karera. Nagtrabaho ako ng dalawang part-time jobs, nagtinda ng kung anu-ano, at pinagkaitan ang sarili ko ng mga luho para lang makapasa siya sa board exams at makapasok sa Vanguard Empire, isang bilyun-bilyong multinational company.

Ngayong gabi ay isang napakalaking okasyon. Ipinagdiriwang ng kumpanya ang promosyon ni Marco bilang bagong Vice President of Operations. Nag-ipon ako nang tatlong buwan upang makabili ng isang simpleng asul na bestida para makasama siya sa event na ito. Nasasabik akong ipagmalaki ang asawa ko.

Ngunit isang oras bago kami umalis, may naamoy akong usok mula sa aming likod-bahay.

Kinabahan ako. Patakbo akong lumabas ng kusina. Doon, nakita ko si Marco na nakasuot na ng kanyang mamahaling tuxedo, nakatayo sa harap ng aming lumang ihawan (grill). Hawak niya ang isang bote ng lighter fluid, at sa ibabaw ng nag-aapoy na uling, sinusunog niya ang aking asul na bestida.

“Marco?! Anong ginagawa mo?!” sumigaw ako, pilit na inaabot ang umaapoy kong damit, ngunit tinabig niya ako.

“Huwag mo nang iligtas ‘yan, Clara,” malamig at walang emosyong sabi ni Marco. “Ganyan ka rin naman, parang basura.”

“B-Bakit mo sinunog ang damit ko?! Paano ako sasama sa’yo?!” umiiyak kong tanong, hindi makapaniwala sa ginawa niya.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri. “Kaya ko nga sinunog, para hindi ka makasama. Tingnan mo nga ang sarili mo, Clara. Amoy sibuyas ka, magaspang ang mga kamay mo, at mukha kang katulong! Vice President na ako ngayon! Ang mga bisita ko mamaya ay mga CEO, bilyonaryo, at mga anak ng pulitiko. Nakakahiya ka. You don’t belong in my world anymore.”

“Marco… pinaghirapan ko ang posisyon mo ngayon! Ako ang nagbuhay sa’yo noong wala ka pang makain!” humahagulgol na sumbat ko.

“Utang na loob? Binabayaran na kita buwan-buwan ng allowance, ‘di ba?” nakangising sagot niya. Humarap siya sa akin, inaayos ang kanyang mamahaling relo. “Diyan ka na lang sa bahay. Nag-imbita ako ng ibang partner para sa party—si Valerie, ang anak ng isa sa mga Board of Directors. Siya ang babagay sa akin ngayong gabi. Huwag na huwag kang susubok na pumunta roon, Clara, kung ayaw mong ipakaladkad kita sa mga gwardya.”

Tinalikuran niya ako, sumakay sa kanyang kotse, at umalis. Naiwan akong nakaluhod sa damuhan, umiiyak habang pinapanood na maging abo ang aking simpleng bestida.

Ang Paggising ng Reyna

Ngunit ang mga luha ko ay hindi nagtagal. Habang pinagmamasdan ko ang usok, namatay ang awa ko sa sarili at napalitan ito ng isang malamig at nakamamatay na galit.

Inakala ni Marco na isa lamang akong hamak na maybahay. Inakala niyang hawak niya ang mundo. Ang hindi niya alam, ang Vanguard Empire na pinagmamalaki niya ay pag-aari ng pamilya ko.

Ako si Clara Vanguard. Ang nag-iisang tagapagmana at lihim na Chairwoman ng kumpanyang pinagtatrabahuan niya. Tinalikuran ko ang aking marangyang buhay at nagpanggap na isang simpleng babae pitong taon na ang nakalipas dahil gusto kong maranasan ang tunay na pag-ibig. Nagpanggap akong naghihirap para tulungan siya, para makita kung mamahalin niya ako nang walang kapalit.

Ngunit pinatunayan niya na isa lamang siyang sakim at ahas.

Tumayo ako. Pinunasan ko ang aking mga luha. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa at dinial ang isang private, encrypted number.

“Mr. Sebastian,” tawag ko sa aking Chief Executive Assistant.

“Madame Chairwoman,” mabilis at magalang na sagot niya. “Handa na po ba kayong dumalo sa gala mamaya para sa inyong pormal na pagpapakilala sa kumpanya?”

“Oo,” malamig kong sagot. “Ipadala mo ang aking glam team dito ngayon din. Ihanda mo ang aking custom Parisian gown at ang 50-million peso diamond set mula sa vault. Gusto kong pumasok sa party na ‘yan nang parang isang reyna na magpapasabog sa impyerno.”..
Ito ay bahagi lamang ng kwento. Ang buong kwento at ang kapana-panabik na wakas ay nasa link sa ibaba ng komento

Nang bumukas ang naglalakihang gintong pinto ng grand ballroom, tumigil ang musika at tila nawalan ng hininga ang lahat ng mga panauhin. Sa gitna ng liwanag, lumitaw ang isang babaeng balot ng kislap at awtoridad. Nakasuot ako ng isang hatinggabing asul na sutlang gown na tila may mga bituin dahil sa mga dyamanteng nakatahi rito, at sa aking leeg ay nagniningning ang 50-milyong pisong kuwintas na tanging ang reyna ng Vanguard ang may kayang magsuot.

Nakita ko si Marco sa gitna ng bulwagan, nakahawak sa baywang ni Valerie at may baso ng champagne sa kamay. Nang magtagpo ang aming mga mata, nalaglag ang kanyang baso at nabasag sa sahig. Namutla siya, ang kanyang mga labi ay nanginginig, at pilit siyang kumukurap na parang hindi makapaniwala na ang babaeng tinawag niyang “basura” at “katulong” ilang oras lang ang nakalipas ay ang babaeng nagpapatigil ngayon sa mundo ng mga bilyonaryo.

“Clara? Anong… paano?” nauutal niyang bulong habang papalapit ako sa gitna ng entablado. Sinubukan ni Valerie na humarang, ngunit mabilis silang naitulak pabalik ng aking mga security detail.

Kinuha ko ang mikropono mula sa Chairman ng Board. Ang boses ko ay kasinglamig ng yelo pero kasingtalas ng balisong. “Magandang gabi sa inyong lahat. Naparito ako hindi lamang para ipagdiwang ang promosyon ng ating mga bagong opisyal, kundi para ipakilala ang aking sarili. Ako si Clara Vanguard, ang inyong bagong Chairwoman.”

Isang nakakabinging bulungan ang bumalot sa silid. Tumingin ako nang diretso kay Marco, na ngayon ay pinagpapawisan na nang malapot. “Mr. Marco dela Vega,” tawag ko sa kanya, bawat titik ay may bigat ng poot. “Sinabi mo sa akin kanina na hindi ako nababagay sa mundo mo. Tama ka. Dahil sa mundong ito na pag-aari ko, walang lugar para sa mga ahas, manggagamit, at mga taong walang utang na loob.”

Iniharap ko ang aking assistant na si Mr. Sebastian. “Ibigay ang mga papeles.”

“Marco,” pagpapatuloy ko, “dahil sa paglabag sa code of ethics ng kumpanya at sa napatunayang tangkang paggamit ng pondo ng kumpanya para sa personal mong luho kasama ang iyong kabit, binabawi ko ang iyong promosyon. Hindi ka na Vice President. Simula sa gabing ito, fired ka na. At dahil ang bahay at sasakyang ginagamit mo ay pag-aari ng Vanguard Empire, mayroon kang isang oras para lisanin ang mga ito.”

Humagulgol si Marco, lumuhod siya sa sahig at nagmakaawang patawarin ko siya, habang si Valerie naman ay mabilis na lumayo sa kanya upang isalba ang sarili. Pero hindi ako natinag. Sa harap ng lahat ng matataas na tao sa lipunan, ipinakita ko sa kanya ang tunay na kahulugan ng kahihiyan.

“Ang apoy na ginamit mo para sunugin ang damit ko, Marco, ay siya ring apoy na tumupok sa iyong kinabukasan,” huling sambit ko bago ko tinalikuran ang kanyang mga pagsusumamo. Habang kinakaladkad siya palabas ng ballroom ng mga gwardya, itinaas ko ang aking baso ng champagne. Ang gabi ng kanyang “tagumpay” ay naging gabi ng kanyang tuluyang pagbagsak, at sa abo ng aking asul na bestida, muling isinilang ang reynang hindi na kailanman magpapa-api.