TATLONG TAON NIYANG MINAHAL ANG KUYA NG MATALIK NIYANG KAIBIGAN—PERO SA BAWAT REGALO, BAWAT ARAW NG PAG-IBIG, AT PATI SA SINGSING NG KANILANG ANIBERSARYO, LAGING MAY KAPAREHONG PARA SA KAPATID NITO

 

Tatlong taon kong minahal si Rafael Villareal.

Ngunit sa bawat regalong ibinibigay niya sa akin, laging may kaparehong para sa kapatid niyang si Camille—mula bulaklak at kuwintas, hanggang sa singsing na dapat sana’y simbolo lamang ng aming pag-ibig.

Noong ikatlong anibersaryo namin, saka ko napagtanto ang masakit na katotohanan:

Sa relasyon naming dalawa, baka ako pala ang laging pangatlo.

“Bagay sa iyo,” sabi ni Rafael habang isinusuot sa daliri ko ang manipis na singsing na may maliit na diyamante.

Nasa isang mamahaling jewelry boutique kami sa BGC. Sa labas ng salamin, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod. Ilang linggo kong inisip ang gabing iyon. Akala ko, sa wakas, may bagay na magiging para lamang sa aming dalawa.

Napatingin ako sa dalawang magkaparehong kahon na inilapag ng saleslady sa harap namin.

Napangiti ako, ngunit wala iyong init.

“Bibili ka rin ba para kay Camille?”

Bahagyang natigilan si Rafael.

Hindi siya natawa. Hindi rin niya agad itinanggi.

Sa halip, seryoso siyang tumingin sa ikalawang singsing na para bang pinag-iisipan kung tama ba ang sukat.

“Isa lang ang kapatid kong babae, Mara,” sagot niya. “At matalik mong kaibigan si Camille. Hindi ba mas maganda kung may pareho rin kayo?”

May kung anong tuluyang namatay sa loob ko.

Habang nagbabayad siya, binuksan ko ang mensaheng ipinadala sa akin noong nakaraang araw ng dean ng isang medical school sa Cebu.

Tinatanggap namin ang aplikasyon mo bilang lecturer sa Department of Medical Technology. Maaari kang magsimula sa susunod na buwan.

Tatlong taon ko iyong ipinagpaliban.

Tatlong taon kong piniling manatili sa Maynila dahil kay Rafael.

Nang bumalik siya, dalawang magkaparehong paper bag ang hawak niya.

“Halika na,” sabi niya. “Nag-book si Camille ng restaurant malapit sa Manila Bay. Siya raw ang bahala sa sorpresa natin.”

Sorpresa natin.

Hindi ko na tinanong kung bakit ang anibersaryo naming dalawa ay siya ang nagplano.

Sa loob ng sasakyan, tahimik akong nakatanaw sa bintana.

Marahil napansin ni Rafael ang pananahimik ko dahil makalipas ang ilang minuto, nagsimula siyang magpaliwanag.

“Matagal nang gusto ni Camille ng matching ring. Wala lang siyang mapagsuotan. Ngayon, puwede ninyong ituring na friendship ring.”

Napapikit ako.

Mas mabuti pang hindi na siya nagsalita.

Noong unang taon namin, binigyan niya ako ng pulang rosas sa Valentine’s Day.

Masaya na sana ako—hanggang sa makita kong may mas malaking bouquet sa bahay nila para kay Camille.

Noong kaarawan ko, bumili siya ng gintong kuwintas na may moon pendant.

Pagdating ko sa dinner, suot din ni Camille ang kaparehong disenyo.

Noong pumunta kami sa Tagaytay, bumili siya ng dalawang scarf. Ang una ay ipinatong niya sa balikat ni Camille dahil madaling lamigin ang kapatid niya. Ang ikalawa ay iniabot niya sa akin pagkaraan ng halos isang oras, nang mapansin niyang nanginginig na ako.

Sa bawat pagkakataon, pinapatawad ko siya.

May congenital heart condition si Camille. Bata pa lamang sila nang mamatay ang kanilang mga magulang sa aksidente. Si Rafael ang halos naging ama nito.

Kaya lagi kong sinasabi sa sarili ko:

Kapatid niya iyon.

May sakit iyon.

Hindi ako dapat magselos.

Ngunit may hangganan ba ang pagiging maunawain?

May mali ba sa pagnanais kong minsan, kahit minsan lang, ako naman ang piliin nang walang kapareho?

Pagdating namin sa restaurant, agad kaming sinalubong ni Camille.

“Mara!”

Masigla siyang tumakbo patungo sa akin, ngunit mabilis siyang pinigilan ni Rafael.

“Dahan-dahan,” mariing sabi nito. “Kakagaling mo lang sa procedure. Huwag mong pilitin ang katawan mo.”

Hinubad niya ang blazer niya at maingat na ipinulupot sa balikat ni Camille.

Malakas ang hangin mula sa baybayin.

Nanginginig din ako sa manipis kong dress.

Hindi niya napansin.

O baka sanay na lang siyang hindi ako mapansin kapag naroon si Camille.

Lumapit sa akin ang kaibigan ko at bumulong, “Nagpa-fireworks ako mamaya. Para sa third anniversary ninyo. Ang mahal, ha!”

Napatingin ako sa masayang mukha niya.

Wala akong makitang panlilinlang.

Wala akong makitang masamang intensiyon.

Tanging purong saya dahil naniniwala siyang tatlo kaming bumubuo sa isang perpektong pamilya.

At iyon marahil ang pinakamasakit.

Hindi siya kontrabida.

Hindi rin naman masamang tao si Rafael.

Ngunit sa mundong binuo nilang magkapatid, walang puwang para sa isang babaeng gustong mahalin nang buo.

Nang abutin ni Rafael ang kamay ko, mahinahon akong umatras.

“Mara?” tanong niya.

Ngumiti ako.

“Rafael, huwag na nating ipagdiwang ang anibersaryo natin.”

Nawala ang ngiti ni Camille.

“Ano?”

“Pagod na ako,” sagot ko. “Ayoko na.”

Namula ang mga mata niya.

“May ginawa ba si Kuya? Sabihin mo! Aawayin ko siya. Mara, hindi puwedeng ganito. Ikaw na ang itinuring kong ate. Sabi mo tayong tatlo, pamilya tayo.”

“Tayo pa rin naman ang magkaibigan,” sabi ko. “Pero kami ng kuya mo—”

Biglang napahawak si Camille sa dibdib.

Humabol ang paghinga niya.

“Camille!” sigaw ni Rafael.

Lumapit ako upang alalayan siya, ngunit marahas akong itinulak ni Rafael palayo.

“Lumayo ka muna!”

Hindi malakas ang tulak, ngunit sapat para mawalan ako ng balanse.

Hinawakan niya ang magkabilang balikat ng kapatid.

“Huminga ka. Tingnan mo ako. Nagbibiro lang si Mara.”

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

Hindi niya kailangang magsalita.

Malinaw ang babala sa mga mata niya.

Bawiin mo.

Huwag mong galitin ang kapatid ko.

Nang kumalma si Camille, mahina itong nagtanong, “Nagbibiro ka lang, di ba?”

Hindi ako sumagot.

Sa loob ng restaurant, iniabot ni Rafael kay Camille ang ikalawang kahon.

Nagliwanag agad ang mukha nito.

“Matching ring!”

Binuksan niya ang palad niya sa harap ko.

“Mara, ikaw ang magsuot sa akin.”

Napatingin ako kay Rafael.

Nakasandal siya sa upuan, kalmado, tila walang kakaiba sa eksenang iyon.

Dahan-dahan kong isinuot ang singsing sa daliri ni Camille.

Nang sandaling iyon, napadaan ang isang waitress at saglit na natigilan nang makita kaming dalawa na may magkaparehong singsing habang nakamasid si Rafael.

Kahit isang estranghero, nakita ang mali.

Ngunit silang magkapatid, hindi.

Maya-maya, lumabas sa balcony ang tatlong baso ng champagne.

Ngumiti si Camille.

“May isa pa akong sorpresa.”

Inilabas niya ang telepono at ipinakita ang isang video invitation.

Nakasulat doon ang pangalan naming tatlo.

Rafael, Mara at Camille: Isang Pangakong Pamilya Habambuhay.

Bago pa ako makapagsalita, tumunog ang telepono ni Rafael.

Pagkabasa niya sa mensahe, biglang namutla ang mukha niya.

Agad niyang hinablot ang telepono ni Camille.

“Ano ito?” malamig niyang tanong.

Napaurong si Camille.

At mula sa screen, nakita ko ang pangalan ng isang kilalang cardiologist—kasama ang mensaheng tuluyang nagpaguho sa lahat ng pinaniwalaan ko sa loob ng tatlong taon:

Hindi na puwedeng ipagpaliban ang pagsasabi kay Mara. Hindi totoong may sakit pa si Camille. Dalawang taon na siyang ganap na magaling