Kinabukasan, alas-singko pa lamang ng umaga nang magising si Miguel sa isang kakaibang tunog mula sa kusina.

Hindi tahol.

Hindi iyak ng tuta.

Parang mahinang pagkaskas ng kuko sa sahig.

Dahan-dahan siyang bumangon upang hindi magising ang asawa niyang si Liza. Kinuha niya ang cellphone sa ibabaw ng maliit na mesa at binuksan ang flashlight.

Pagdating niya sa kusina, nakita niya si Mira.

Nakatayo ito sa harap ng pinto.

O mas tamang sabihing pilit na nakatayo.

Nanginginig ang mga paa nito. Bahagyang nakayuko ang ulo. Sa likuran niya, mahimbing na natutulog ang dalawang tuta sa loob ng kartong nilagyan nila ng kumot.

“Mira?”

Napalingon ang aso.

Pagkatapos ay tumingin ulit sa pinto.

Lumapit si Miguel.

“Gusto mong lumabas?”

Hindi gumalaw si Mira.

Hinawakan ni Miguel ang doorknob.

At bago pa niya tuluyang mabuksan ang pinto—

biglang sumingit si Mira.

Napaatras si Miguel.

Akala niya tatakbo ito.

Akala niya, dahil isa itong asong kalye, babalik ito sa lugar kung saan nila ito nakita.

Pero hindi.

Paglabas sa bakuran, huminto lamang si Mira sa ilalim ng bubong.

Tumingala sa langit.

Wala na ang malakas na ulan kagabi. Ambon na lamang ang bumabagsak mula sa kulay-abong kalangitan.

Ilang segundo siyang nakatayo roon.

Pagkatapos ay bumalik.

Diretso sa dalawang tuta.

Humiga sa tabi nila.

Napangiti si Miguel.

“Akala ko iiwan mo kami.”

Mula sa likuran niya ay narinig niya ang boses ni Liza.

“Baka chine-check lang niya kung umuulan pa.”

Hindi alam ni Miguel kung nagbibiro ang asawa niya.

Pero parang ganoon nga.

Para bang pagkatapos ng nangyari kagabi, kailangan munang tiyakin ni Mira na ligtas ang paligid bago siya muling matulog.

Pagsapit ng alas-otso, isinakay nila ang mag-iina sa sasakyan.

Hindi sila maaaring manatili sa bahay nang walang pagsusuri.

May maliit na veterinary clinic sa bayan, halos apatnapung minutong biyahe mula sa kanilang bahay.

Sa buong biyahe, nasa likuran si Liza kasama ng tatlong aso.

Tahimik si Mira.

Pero sa bawat lubak, agad nitong inilalapit ang katawan sa mga anak.

“Grabe,” bulong ni Liza.

“Ano?”

“Hindi pa rin siya kampante.”

Sumulyap si Miguel sa rearview mirror.

“Hindi ko rin siguro makakalimutan agad kung may nagtali sa akin sa bakod.”

Hindi sumagot si Liza.

Hinaplos lamang niya ang ulo ni Mira.

Sa unang pagkakataon, hindi umiwas ang aso.

Pagdating nila sa klinika, sinalubong sila ni Dr. Paolo Ramos, isang beterinaryong matagal nang kakilala ng kapatid ni Liza.

Nang makita nito si Mira, nawala ang ngiti sa mukha niya.

“Saan ninyo nakita?”

Ikinuwento ni Miguel ang lahat.

Tahimik na nakinig ang doktor habang sinusuri ang mga marka sa katawan ng aso.

May mga bahagi ng balahibo nitong numipis dahil sa pagkakadiin ng lubid.

May maliliit na sugat sa balat.

Payat siya.

Dehydrated.

Pagod.

Pero nang ilagay ng doktor ang stethoscope sa dibdib nito, may isang bagay na ikinagulat niya.

“Matibay ang pusong ito.”

Napangiti si Liza.

“Matigas ang ulo.”

“Tama rin.”

Sinuri naman ang dalawang tuta.

Mahina sila pero walang agarang nakitang seryosong problema.

Kailangan ng init, tamang pagkain, pahinga, at regular na pagmamasid.

Nakahinga nang maluwag sina Miguel at Liza.

Pero habang inaayos ng doktor ang ilang gamit, napansin niyang nakatingin si Mira sa pinto.

Hindi basta nakatingin.

Nakatitig.

Matigas ang katawan.

“Mira?”

Tinawag siya ni Miguel.

Walang reaksiyon.

May lalaking dumaan sa labas ng klinika.

Nakasuot ng kulay berdeng kapote.

Pagkakita rito ni Mira—

bigla siyang umatras.

Sumiksik sa ilalim ng mesa.

At unang beses mula nang makita siya ni Miguel kagabi, malakas itong tumahol.

Isang tahol.

Dalawa.

Tatlo.

Hindi agresibo.

Takot.

Iyon ang narinig ni Miguel sa boses ng aso.

Takot na takot.

Lumabas agad si Miguel.

“Boss!”

Lumingon ang lalaki.

“Bakit?”

“May itatanong lang sana ako.”

Pero nang makita nitong sumunod si Mira sa pintuan ng clinic—

biglang nagbago ang mukha niya.

Saglit lang.

Napakabilis.

Kung hindi nakatingin nang diretso si Miguel, baka hindi niya napansin.

“Hindi ko aso ’yan,” sabi agad ng lalaki.

Hindi pa naman nagtatanong si Miguel kung aso niya iyon.

Nagkatinginan sila ni Liza.

Maging si Dr. Paolo ay tumigil.

“Wala naman akong sinabing aso mo,” sagot ni Miguel.

Napakamot sa batok ang lalaki.

“Akala ko lang. Maraming ligaw na aso rito.”

Pagkatapos ay mabilis itong naglakad palayo.

Hindi hinabol ni Miguel.

Ayaw niyang gumawa ng gulo.

Mas mahalaga sa kanya ang kaligtasan ng mga aso.

Pero may kung anong bumabagabag sa isip niya.

Paano nalaman ng lalaki kung ano ang itatanong niya?

At bakit ganoon ang reaksiyon ni Mira?

Nang gabing iyon, hindi niya iyon sinabi agad kay Liza.

Ayaw niyang palakihin.

Gusto niyang isipin na nagkataon lamang.

Pero kinabukasan—

may nakita siya.

Nililinis niya ang likod ng sasakyan nang mapansin niya ang putol na lubid na ginamit kay Mira. Naipasok pala niya iyon sa compartment kagabi nang hindi namamalayan.

Kinuha niya.

Sa dulo ng lubid ay may maliit na piraso ng plastik.

Parang bahagi ng tag.

May nakasulat na dalawang letra at numero.

MR-17.

Walang ibig sabihin iyon kay Miguel.

Itatapon na sana niya.

Pero naalala niya ang berdeng kapote.

Hindi niya alam kung bakit.

Basta may kumurot sa isip niya.

Kinuhaan niya ng litrato ang tag at itinabi ang lubid.

Pagkatapos noon, naging kakaiba ang mga sumunod na araw.

Hindi dahil may malaking pangyayari.

Kabaligtaran.

Unti-unting naging normal ang bahay.

At marahil iyon ang pinakamasarap na bahagi.

Natuklasan nilang ang isang tuta ay mahilig matulog na nakatihaya, nakabuka ang apat na paa na para bang siya ang nagbabayad ng kuryente sa bahay.

Pinangalanan siya ni Liza na Puto.

Ang isa naman ay maliit ngunit napakalakas kumain.

Kapag may narinig na kalansing ng plato, nauuna pa itong makarating sa kusina kaysa kay Miguel.

Tinawag nila itong Bisco.

“Bakit Bisco?”

“Biscuit sana.”

“Eh bakit hindi Biscuit?”

“Mahaba.”

“Isang pantig lang ang dinagdag mo.”

“Bisco na.”

At doon nagtapos ang usapan.

Maging si Mira ay nagsimulang magbago.

Sa unang tatlong gabi, halos hindi siya natutulog nang mahimbing.

Kaunting tunog lang mula sa labas, gising agad.

May dumaan na motorsiklo, tatayo.

May magsara ng gate, pupunta agad sa mga anak.

May kumalabog na kaldero, mangangatog.

Pero sa ikalimang araw, nakita ni Miguel ang isang bagay na hindi niya malilimutan.

Nasa sahig si Mira.

Tulog.

Mahimbing.

Nakalabas pa ang dulo ng dila.

Naglalaro sina Puto at Bisco sa buntot niya.

Hindi siya nagising.

Napaupo si Miguel sa may pintuan at pinanood lamang sila.

May mga tagumpay palang walang palakpakan.

Minsan, isang hayop na natutong matulog nang hindi natatakot ang pinakamagandang balitang matatanggap mo sa buong araw.

Lumipas ang dalawang linggo.

Bumalik ang timbang ni Mira.

Kuminis nang kaunti ang balahibo.

Nagsara ang maliliit na sugat.

Natuto na ring tumakbo sina Puto at Bisco sa bakuran.

At doon nagsimula ang problema ni Miguel.

Hindi na kasi siya makapagkape nang tahimik.

Tuwing umaga, paglabas niya sa veranda, dalawang tuta ang sabay na umaakyat sa tsinelas niya.

“Hoy. May trabaho ako.”

Walang pakialam si Puto.

Kinakagat ang sintas ng shorts niya.

“Bisco, kunin mo kapatid mo.”

Si Bisco naman ay kinakagat ang kabilang tsinelas.

Mula sa kusina, humahalakhak si Liza.

“Tatlo na anak mo.”

“Bakit akin?”

“Ikaw ang nag-uwi.”

“Tinulungan ko lang.”

“Ah, ganoon?”

Napatingin si Miguel kay Mira.

Nakaupo ito sa damuhan, nakamasid.

At kung marunong lamang ngumiti ang aso gaya ng tao, sigurado siyang pinagtatawanan din siya nito.

Isang hapon, may dumating na mensahe sa kanilang barangay group chat.

May nawawalang aso raw sa kabilang sitio.

Hindi si Mira.

Isa pang babaeng aso.

May nagkomento.

May dalawang aso pa raw na nawala noong nakaraang buwan.

May isa namang nagsabing ilang beses na siyang nakakita ng mga hayop na iniiwan malapit sa lumang bahagi ng highway.

Doon nagsimulang magtanong si Miguel.

Hindi siya nagpakabayani.

Hindi siya nag-imbestiga nang mag-isa sa gabi.

Hindi niya rin hinanap ang lalaking naka-berdeng kapote.

Sa halip, dinala niya sa barangay ang litrato ng lubid at ang tag na MR-17.

Hindi alam ng mga tanod kung ano iyon.

Pero nakilala ng isang matandang residente ang uri ng plastik.

“Parang tag sa sako ng feeds.”

“Saan galing?”

“May lumang poultry compound sa kabilang barangay. Gumagamit sila dati ng ganyang marker.”

Hindi na aktibo ang compound.

Ilang taon nang sarado.

May caretaker lang daw paminsan-minsan.

At nang marinig ni Miguel ang paglalarawan sa caretaker—

berdeng kapote.

Hindi na niya ipinagpatuloy nang mag-isa.

Ipinaalam niya sa barangay at sa mga kinauukulang lokal na awtoridad ang lokasyon at ang mga napansin niya.

Makalipas ang ilang araw, may mga taong pumunta roon upang tingnan ang lugar.

Walang malaking eksenang nangyari.

Walang habulan.

Walang dramatic na sigawan.

Pero may nakita silang ilang lumang tali, sirang kulungan, at mga mangkok na iniwan sa likod ng gusali.

May sapat na dahilan para masusing tingnan kung ano ang nangyayari sa lugar.

Ang mahalaga kay Miguel, may mga hayop na natagpuan doon na nangangailangan ng tulong.

Nailabas sila.

Naipasa sa mga taong marunong mag-alaga.

At nang makita ni Miguel ang isa sa mga nailigtas na aso, nanigas siya.

Dilaw at puti rin.

Halos kapareho ni Mira.

Hindi niya alam kung magkamag-anak.

Hindi niya rin kailangang malaman.

Basta noong gabing iyon, pag-uwi niya, matagal niyang hinaplos ang ulo ni Mira.

“Kung hindi kita nakita…”

Huminto siya.

Ayaw niyang tapusin ang pangungusap.

Dinikit ni Mira ang ulo sa tuhod niya.

Iyon lang.

Lumipas ang isang buwan.

Isang araw, may dumating na mag-asawa sa bahay.

Nakita raw nila sa post ni Liza ang litrato nina Puto at Bisco.

Interesado silang mag-ampon.

Maganda ang bahay nila.

May bakuran.

May dati na silang aso na umabot ng labintatlong taon.

Maayos silang kausap.

Habang nakikinig si Miguel, tahimik lamang si Liza.

Alam nilang hindi nila maaaring kupkupin ang lahat ng hayop habambuhay.

At dalawang tuta ang malaking responsibilidad.

“Isa lang sana,” sabi ng babae. “Kung okay sa inyo.”

Tumingin sila kay Puto.

Masayahin.

Palakaibigan.

Mukhang magiging masaya ito sa bagong pamilya.

Kinarga ng babae si Puto.

Dinilaan siya agad nito sa baba.

Nagtawanan silang lahat.

Lahat maliban kay Mira.

Nakatayo ito sa kabilang bahagi ng sala.

Tahimik.

Hindi tumatahol.

Hindi umaangal.

Nakatingin lang.

Lumapit ang babae sa pinto habang karga si Puto.

Sumunod si Mira.

Isang hakbang.

Dalawa.

Tatlo.

Pagdating sa pinto, huminto ito.

Tumingin kay Puto.

Pagkatapos ay tumingin kay Miguel.

Walang nakapagsalita.

Biglang pumiglas nang kaunti si Puto sa bisig ng babae at umiyak.

Mahinang tunog lamang.

Pero sapat iyon.

Lumapit si Mira.

Dinilaan ang mukha ng anak.

Isa.

Dalawang beses.

Pagkatapos ay umatras.

Parang naiintindihan.

O baka tao lang ang nagbibigay ng kahulugan sa kilos ng hayop.

Hindi mahalaga.

Napaluha si Liza.

Maging ang babaeng aampon kay Puto ay napaiyak.

“Pwede bang…” sabi niya. “Pwede bang huwag muna ngayon?”

Napatingin si Miguel sa kanya.

“Sigurado kayo?”

“Oo. Babalik kami. Siguro bisitahin muna namin siya nang ilang beses. Para hindi biglaan.”

Iyon ang ginawa nila.

Tatlong beses silang bumisita.

Nakipaglaro kay Puto.

Dinalhan ng laruan.

Naglakad sila kasama nina Miguel at Mira.

Sa ikaapat na pagbisita, nang oras nang umalis si Puto, hindi na ito umiyak.

At si Mira—

si Mira mismo ang naglakad hanggang gate.

Nakatayo siya roon habang papalayo ang sasakyan.

Matagal.

Hanggang mawala iyon sa kanto.

Akala ni Miguel magiging malungkot siya buong araw.

Pero pagkaraan ng ilang minuto, kinuha ni Mira ang lumang bola ni Bisco at itinulak sa harap ng natitirang anak.

Parang sinasabing—

halika.

May buhay pa rito.

Nakatanggap sila ng litrato kinagabihan.

Si Puto, natutulog sa isang malambot na kama.

Nakahatihaya.

Apat na paa nakabuka.

Napatawa si Miguel.

“Walanghiya. Isang araw pa lang, hari na agad.”

Hindi na nila ipinaampon si Bisco.

Hindi dahil walang gustong kumuha.

Marami.

Pero si Liza ang sumuko.

“O sige na nga,” sabi niya isang umaga habang karga ang tuta. “Dito ka na.”

“Akala ko ba bawal?”

“Wala akong sinabing bawal.”

“Tatlong linggo mong sinasabing bawal.”

“Wala akong maalala.”

At dahil matalinong asawa si Miguel, hindi na siya nakipagtalo.

Si Mira at Bisco ay naging permanenteng bahagi ng bahay.

Pero hindi doon nagtapos ang kuwento.

Dahil may ginawa si Miguel na hindi niya kailanman inakalang gagawin niya.

Naglagay siya ng maliit na karatula sa labas ng kanilang bakuran.

Hindi engrande.

Hindi propesyonal.

Siya mismo ang nagpintura.

May simpleng mensahe lamang tungkol sa mga hayop na nangangailangan ng pansamantalang masisilungan.

Nagsimula sa isang lumang kulungan.

Pagkatapos dalawa.

May kapitbahay na nagbigay ng dog food.

May isang karpintero na gumawa ng maliit na bubong nang libre.

May estudyanteng nagdala ng lumang mga kumot.

May tindera sa palengke na minsan sa isang linggo ay nagdadala ng pagkain na ligtas para sa mga aso.

May isang batang lalaki na nagbigay ng alkansiya niyang puno ng barya.

“Para po sa mga asong walang bahay.”

Hindi alam ni Miguel kung tatanggapin.

Pero seryoso ang bata.

Kaya tinanggap niya ang tatlumpu’t pitong piso.

At itinago niya ang unang baryang piso sa isang maliit na garapon sa kusina.

Hindi para gastusin.

Para maalala kung paano nagsimula ang lahat.

Makalipas ang ilang buwan, kilala na sa lugar ang maliit nilang bakuran.

Hindi bilang malaking shelter.

Ayaw ni Miguel ng ganoong tawag.

“Bahay lang muna,” sabi niya.

Pansamantalang bahay.

Lugar para makahinga.

Lugar para kumain.

Lugar para malaman ng isang takot na hayop na hindi lahat ng kamay na lumalapit ay mananakit.

Si Mira ang naging kakaibang “ate” ng bawat bagong dumarating.

Kapag may takot na tuta, hihiga siya sa malapit.

Hindi lalapit agad.

Maghihintay.

Kapag may asong nanginginig sa sulok, uupo lang siya sa kabilang panig.

Minsan ilang minuto.

Minsan halos isang oras.

Hanggang ang bagong aso mismo ang lumapit.

Parang may alam siyang hindi kayang ituro ng tao.

Hindi lahat ng sugat kailangang galawin para gumaling.

Minsan kailangan mo lang manatili sa tabi.

Isang taon ang lumipas.

Eksaktong isang taon mula noong gabing bumubuhos ang ulan.

Nagkataong umulan ulit.

Hindi kasing lakas.

Pero sapat para maalala ni Miguel ang bakod.

Ang lubid.

Ang dalawang nanginginig na tuta.

Lumabas siya sa veranda.

Nasa tabi niya si Mira.

Mas malusog na ngayon.

Makintab ang balahibo.

Matatag ang katawan.

May ilang manipis na marka pa rin kung saan minsang kumapit ang lubid.

Hindi na iyon mawawala nang tuluyan.

Pero hindi na rin iyon ang unang mapapansin mo sa kanya.

Ang unang mapapansin mo—

ang buntot.

Walang tigil sa pagwagayway.

Lumabas si Bisco na may dalang tsinelas ni Miguel sa bibig.

“Hoy!”

Tumakbo ang tuta—na hindi na talaga tuta—papunta sa bakuran.

Hinabol siya ni Miguel.

Tumawa si Liza mula sa kusina.

At si Mira?

Tumakbo rin.

Hindi palayo.

Hindi dahil natatakot.

Tumakbo siya dahil nakikipaglaro siya.

Sa ulan.

Malaya.

Walang lubid.

Walang bakod na humihila sa katawan niya.

Makalipas ang ilang sandali, tumunog ang cellphone ni Liza.

Video call.

Ang pamilya ni Puto.

Sinagot niya.

Bumungad sa screen ang isang napakatabang aso na nakahiga sa sofa.

“Puto!”

Pagkarinig sa boses ni Liza, tumayo ang aso.

Tumahol.

Lumapit si Mira sa cellphone.

At nang marinig ni Puto ang mahinang ungol ng kanyang ina—

bigla itong nagwala sa tuwa.

Tumalon sa sofa.

Tumahol.

Umikot.

Muntik pang mahulog ang cellphone ng may-ari.

Halos hindi makahinga sa kakatawa sina Miguel at Liza.

Hindi nila alam kung naaalala pa ba ni Puto ang eksaktong gabing iyon.

Marahil hindi.

Sana nga hindi.

May mga bagay na mas mabuting hindi dalhin ng isang nilalang habambuhay.

Pero si Miguel, naaalala niya.

Minsan tinatanong siya ng mga tao kung bakit siya tumigil noong gabing iyon.

Wala siyang magandang sagot.

Hindi niya masasabing dahil mabuti siyang tao.

Maraming beses din siyang nakakita ng hayop sa gilid ng daan at nagpatuloy lamang.

Hindi rin niya masasabing may kakaibang kutob siya.

Wala.

Bumagal lang siya dahil sa lubak.

Napatingin.

At nakita niya.

Iyon lang.

Minsan ganoon pala kaliit ang pagitan ng isang trahedya at isang bagong buhay.

Isang segundo.

Isang paghinto.

Isang taong nagsabing—

sandali.

Titingnan ko.

Bago pumasok ng bahay, napansin ni Miguel na nakatayo si Mira sa ilalim ng ulan.

Hindi na ito yumuyuko upang protektahan ang dalawang maliit na katawan.

Wala nang kailangang protektahan.

Ligtas si Bisco.

Ligtas si Puto.

Ligtas siya.

“Mira,” tawag niya. “Pasok na.”

Tumingin ang aso sa kanya.

Pero sa halip na sumunod agad, lumapit ito sa lumang bakod sa gilid ng kanilang bakuran.

Doon, sa ilalim ng halaman, may isang bagay na nakasabit.

Isang maikling piraso ng lubid.

Hindi iyong lubid na ginamit sa kanya.

Karaniwang tali lang iyon na naiwan ni Miguel matapos mag-ayos ng halaman.

Pero nang makita iyon ni Mira, huminto siya.

Nanigas nang bahagya ang katawan.

Nawala ang pagwagayway ng buntot.

Nakita iyon ni Miguel.

Hindi siya lumapit.

Hindi niya hinawakan si Mira.

Hindi niya sinabi ang paulit-ulit na “okay lang.”

Hinintay niya.

Ilang segundo.

Mabagal na lumapit si Bisco sa kanyang ina.

Sinundot ang pisngi nito gamit ang ilong.

Tumingin si Mira sa anak.

At saka—

gumalaw ang buntot.

Minsan.

Dalawa.

Pagkatapos ay tumalikod siya sa lubid.

Tumakbo patungo kay Miguel.

Doon napangiti ang lalaki.

Hindi dahil nakalimutan na ni Mira.

Kundi dahil hindi na ang nakaraan ang nagdidikta kung saan siya pupunta.

Binuksan ni Miguel ang pinto.

Naunang pumasok si Bisco.

Sumunod si Mira.

Bago siya pumasok, saglit siyang lumingon sa ulan.

Isang taon na ang nakalipas, sa ilalim ng ganitong kalangitan, nakatali siya sa isang malamig na bakod habang ginagamit ang huling lakas ng katawan upang takpan ang kanyang mga anak.

Ngayon, may mainit na bahay sa kanyang likuran.

May pagkain sa mangkok.

May kumot na lagi niyang inaagawan kay Bisco.

May dalawang taong tinuturing siyang pamilya.

May anak na mahimbing na natutulog sa ibang tahanan at minamahal na parang tunay na miyembro ng pamilya.

At may isa pang anak na kasalukuyang nagnanakaw ng tsinelas sa loob.

“Bisco!”

Sigaw ni Miguel mula sa kusina.

May kalabog.

Sumunod ang tawa ni Liza.

Mabilis na pumasok si Mira.

At sa pagkakataong iyon, tuluyan nang isinara ni Miguel ang pinto sa ulan.

Hindi sa alaala.

Hindi kailangang burahin iyon.

Dahil ang mga marka sa katawan ni Mira ay bahagi ng kuwento niya.

Pero hindi iyon ang wakas.

Ang wakas ay ito:

Isang dating nakataling ina ang mahimbing na natutulog sa sala habang nakadantay ang ulo sa paa ng taong minsang huminto para sa kanya.

Si Bisco ay nakahiga sa tabi niya.

Sa ibabaw ng refrigerator ay may litrato ni Puto mula sa bago nitong pamilya.

Sa labas, patuloy ang ulan.

At ilang metro mula sa kanilang bahay, sa maliit na pansamantalang silungan na nagsimula dahil kay Mira, may apat pang asong ligtas na natutulog habang naghihintay ng sarili nilang tahanan.

Bago patayin ni Miguel ang ilaw, tumingin siya kay Mira.

Mahimbing na mahimbing ang tulog nito.

Hindi na inaangat ang ulo sa bawat kaluskos.

Hindi na nagbabantay sa pinto.

Hindi na kailangang manatiling gising para matiyak na ligtas ang lahat.

Ngayon, may ibang nagbabantay para sa kanya.

At marahil iyon ang bagay na hindi naisip ni Miguel noong una niyang makita ang isang basang-basang aso sa tabi ng kalsada.

Akala niya noong gabing iyon, tatlong buhay lamang ang iniligtas niya.

Hindi pala.

Dahil mula sa sandaling pinutol niya ang unang lubid, nagsimula ang isang munting tahanang magliligtas pa ng maraming buhay.

At si Mira—

ang inang minsang ginamit ang huling lakas para lamang protektahan ang kanyang dalawang anak—

sa wakas ay natutong may mga gabing maaari rin pala siyang pumikit nang walang takot.

Dahil sa pagkakataong ito…

siya naman ang ligtas.